புதன், ஜூன் 20, 2018

பாசம் பத்தும் செய்யும்


பாசம் பத்தும் செய்யும்

வா.மு.கோமு

வாழ்க்கை என்றால் ஒன்பது இருக்குமாம். பாலகிருஷ்ணனுக்கு இரண்டு சேர்த்து பதினொன்று போல் தோன்றியது. வீட்டினுள் மின்சாரம் போனதும் மின்விசிறி வினோத சப்தமுடன் நின்றவுடன் இவனுக்கு தூக்கம் போயிற்று. மனைவி ரம்யா சமையல் அறையில் இருந்தாள் போலிருக்கவே படுக்கையிலிருந்து எழுந்தான்.

அருகில் படுத்திருந்த வினோதினிபிறந்த நாளுக்கு ரெட் கலர் சுடி வேணும்ப்பாஎன்று பேசிக் கொண்டே புரண்டு தூங்கினாள். பாலகிருஷ்ணன் பெருமூச்சு விட்டபடி சமையல் அறைக்கு வந்தான்.

மனைவி  ரம்யா நூறுநாள் வேலைத் திட்டத்தில் சேர்ந்து சாலைப் பணிக்காக மம்பட்டி, சட்டியோடு போய் வந்து கொண்டிருந்தாள். இவனோ உள்ளூர் அச்சாபீஸில் மிஷின்மேனாக போய் வந்து கொண்டிருந்தான். இந்த நிலையில் வீதியில் இருக்கும் பிள்ளைகள் பள்ளி வாகனம் ஏறி தங்கள் அம்மாக்களுக்கு டாட்டா காட்டியபடி தெரஸா வித்யாலயாவிற்கு செல்வதைக் கண்டவர்கள் பிரியம் மிகுதியில் விநோதினியையும் சேர்த்து விட்டு விழி பிதுங்கி ஒரு வருடத்தில் நிறுத்திக் கொண்டார்கள்.

விஜயமங்கலம் அரசு நடுநிலைப்பள்ளியில் விநோதினி சேர்ந்து இப்போது இரண்டாம் வகுப்பு தேறி விட்டாள். மூன்றாம் வகுப்பு செல்லும் ஆர்வத்தில் புது புத்தக பேக், புது டிரஸ் வேண்டும் என்றாள். எல்லாமும் வாங்கித் தருவதாக இவன் வாக்குறுதி தந்திருந்தான். சென்ற வாரமே கரண்ட்பில், சந்தைச் செலவு, கேஸ் சிலிண்டர் என்று கண்விழி பிதுங்கி விட்டது பாலகிருஷ்ணனுக்கு.

போதாதிற்கு சிறுவலூர் அரசு மருத்துவமனையில் இவன் தங்கை மஞ்சு பெண்குழந்தை பிரசவித்திருக்கிறாளாம். தகவல் நேற்று மாலையே இவனுக்கு வந்து விட்டது. வெறும் கையை வீசிக் கொண்டு போய்மாமா வந்துட்டேன்என்று குட்டிப் பாப்பா முன் நின்றுவிட முடியுமா?

டிவிஎஸ்ஸுக்கு ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல், ஆப்பிள், ஆரஞ்சு, சாத்துக்குடி என்று அரைக்கிலோவாவது வாங்கிப் போக வேண்டும். அப்பா, அம்மா உயிரோடு இருந்தபோது இப்படியான விஷயங்களை அவர்களே பார்த்துக் கொண்டார்கள். நாற்பது வயதில் வாழ்க்கையை வாழப் பழகிக் கொண்டிருந்தான் பாலகிருஷ்ணன்.

நீங்களும் விநோதினியும் போய் பார்த்துட்டு வந்துடுங்க... மஞ்சு வீட்டுக்கு குழந்தையை எடுத்துட்டு வந்த பிறகு திங்களூர் போய் நான் பார்த்துக்கறேன்என்று ரம்யா நேற்றிரவே சொல்லி விட்டாள். வீட்டில் ஒரு வாரத் துணிமணிகள் துவைக்காமல் கிடக்கிறதாம். இதே அவள் வீட்டில் அவள் தங்கைக்கு என்றிருந்தால் நேற்று மாலையே வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டு பறந்திருப்பாள். சொல்லிக் காட்டலாம் என்றால் ஒரு வாரத்திற்கு முகத்தை தூக்கி வைத்துக் கொள்வாள் என்று விட்டு விட்டான்.

ரம்யாவின் முடிவுப்படிதான் ஆயிற்று. விநோதினியும் இவனும் தான் டிவிஎஸ்ஸில் கிளம்பியிருந்தார்கள். எங்கே டாடி நாம போறோம்?” என்றவளுக்கு, திங்களூர் மஞ்சு அத்தைக்கு பாப்பா பிறந்திருக்கு விநோதினி, குட்டிப் பாப்பாவை பார்க்கப் போறோம் நாம இப்பஎன்றான்.

அத்தைக்கி குடுக்கத்தான் ஆப்பிள் ஆரஞ்சு எல்லாம் மேக்கூர் பழக்கடையில வாங்குனியாப்பா? நாம திங்கறதுக்கு இல்லியா? குட்டிப் பாப்பாவே பழம் பூராத்தியும் தின்னுடுமா?” என்றாள். இவன் சிரித்தான். ‘திரும்பி நாம வீடு வர்றப்ப வாங்கிக்கலாம்என்றான்.

அதோப்பா, என்னோட ஸ்கூலு.. இல்ல நான் .. முன்னெப் படிச்ச ஸ்கூலுஎன்று விநோதினி தெரஸா வித்யாலயா கட்டிடத்தைப் பார்த்து சப்தமிட்டாள். இவனுக்கு சங்கடமாய்த்தான் இருந்தது. இங்கு படிக்க வைக்க வக்கில்லாமல் போய் விட்டதே என்று!

சிறுவலூர் அரசு மருத்துவமனை, மரங்கள் அடர்ந்து சூழ்ந்திருக்க துப்புறவாய் இருந்தது. காசு பணம் உள்ளவர்களுக்கு தனியார் மருத்துவமனைகளில் குழந்தை பெறுவது தான் பெருமை போலும். தனியார் மருத்துவமனை கவனிப்புகளில் சற்றும் சோடை போகாதவைகள் தான் அரசு மருத்துவமனைகளும் என்பது ஏழை பாழைகளுக்குத்தான் தெரியும்.

தனி அறையில் பிள்ளை பெற்ற வாட்டத்துடன் களைப்பில் சோர்ந்து படுத்திருந்தாள் இவன் தங்கை மஞ்சு. ஜூஸ் டம்ளரை கையில் வைத்திருந்த அவள் மாமியார் அவளிடம் நீட்டி, ‘குடி மஞ்சுஎன்று சொன்னபடி, சம்பிரதாய வார்த்தையாகவாங்கஎன்று இவனை அழைத்தார்.

மச்சான் எங்கீங்க காணமே?” என்று மஞ்சுவின் கணவரை அவ்விடத்தில் காணாமல் ஒரு வார்த்தை கேட்டு வைத்தான் பாலகிருஷ்ணன். மஞ்சு படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அமர்ந்து ஜூஸ் டம்ளரை வாங்கிக் கொண்டாள்.

அவன் இப்பத்தான் எங்களுக்கு சாப்பாடு எடுத்துட்டு வர்றேனுட்டு திங்களூர் கிளம்பிப் போனான்என்றார் மஞ்சுவின் மாமியார்.

மாமன் வர்ற நேரம் பார்த்து தூங்கிப் போயிட்டாள். இன்னா வரைக்கிம் முழிச்சுட்டு பார்த்துட்டே தான் இருந்தாள். பால் குடிச்சுட்டு தூங்குறாள். வினோதினிக்குட்டி ஏன் பேசாம உம்முன்னு பாப்பாவை பார்த்துட்டே நிக்குது? அப்பா மிரட்டிக் கூட்டிட்டு வந்துச்சா?” என்றாள் மஞ்சு.

மஞ்சுவின் மாமியார் சாக்லெட் தட்டம் எடுத்து நீட்டவும் இவன் இரண்டு சாக்லெட் எடுத்துக் கொண்டான். விநோதினி நான்கைந்து எடுத்துக் கொண்டாள். “காகிதத்தை கீழே வீசக்கூடாது சாமி. நர்ஸ்சோ, டாக்டரோ பார்த்தாங்கன்னா உனக்கு ஊசி போட்டுடுவாங்க, அதா மூலையில டப்பா இருக்குது பாரு, அதுக்குள்ள போடுஎன்றாள் மஞ்சு. ‘மிட்டாயின்னா சிறுசுங்களுக்கு உசுருஎன்றார் மஞ்சுவின் மாமியார்.

பாலகிருஷ்ணன் கையில் இருந்த பழப்பையை மூலையில் இருந்த ட்ரே மீது வைத்தான். அப்போது பார்த்து நான்கைந்து பெண்கள் அறைக்குள் நுழைந்தனர். “சுகப்பிரசவம் தான். நான் தான் அப்பவே சொன்னேன்ல, அவ்ளோ சீக்கிரம் இந்த ஆஸ்பத்திரியில கத்தி வைக்க மாட்டாங்கன்னுஎன்று வந்த பெண் ஒன்று மஞ்சுவிடம் பேச, இவன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.

வெளிவந்தவன் சுவரோரமாய் இருந்த சின்ன ஷெல்ப்பில் கலர் கலராய் இருந்த நோட்டீஸ் தாள்களில் ஒன்றை எடுத்து விரித்தான். காச நோய்க்கான குறிப்புகள் அதில் இருந்தன. இன்னொரு தாளில் எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வு குறிப்புகள் இருந்தன. மருத்துவமனைச் சூழலே திடீரென இவன் மனதில் பீதியைக் கிளப்புவது போல தோன்றியது.

வாயிலில் கம்பெளண்டர் ஒருவர் நோயாளிகளுக்கு டேபிளில் அமர்ந்தபடி டோக்கன் சீட்டு கொடுத்தபடி இருந்தார். ஒரு அறை முன் நர்ஸ் ஒருவர், ‘சத்தம் போடாமல் வரிசையா நில்லுங்கஎன்று சப்தமிட்டபடி இருக்க, இவன் ஒரு டீ சாப்பிட்டு விட்டு வரலாமென மருத்துவமனை முகப்பு வாயிலைத் தாண்டினான்.

ரம்யா தன் சம்பளப் பணத்தில் ஐநூறு ரூபாயை பாப்பா கையில் வைத்துப் பார்த்து விட்டு வரச் சொல்லி தந்திருந்தாள். இருக்கும் சிரமத்திற்கு அவ்வளவு வைக்க வேண்டுமா? என்று மனதில் தோன்றியது. ‘ட்ரஸ் வேணும்ப்பாவிநோதினியின் குரல் வேறு காதுக்கு அருகில் கேட்டது பாலகிருஷ்ணனுக்கு.

மருத்துவமனை முகப்பில் இருந்த டீக்கடையில் இவன் ஒரு டீக் குடித்து முடித்து விட்டு கிளம்பலாம் என்று வெளிவருகையில் மஞ்சுவின் மாமியார் அந்தப் பெண்களுடன் சிறுவலூர் பஸ் ஸ்டாப் நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தார். கூடவே விநோதினியும் சென்றாள். சரி அவர்களை அனுப்பி விட்டு வருவார்கள் என்று நினைத்தவன் சாலையைக் கடந்தான்.

மீண்டும் அறைக்குள் இவன் வந்த போது மஞ்சு கண்மூடி அரைத் தூக்கத்தில் இருந்தாள். மின்விசிறி வேகமாக சுற்றியபடி இருந்தது. தொட்டிலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த பாப்பாவின் அருகில் போய் நின்றான். தொட்டிலில் நான்கைந்து ஐநூறு ரூபாய்த் தாள்கள் குழந்தையைச் சுற்றிலும் கிடந்தன. இவன் மேல் பாக்கெட்டிலிருந்து ஐநூறு ரூபாய் தாளை எடுத்து குழந்தையின் கைவிரல்களைப் பிரித்து வைத்தான். மாமன் காசு என்று தெரிந்ததோ என்னவோ குழந்தை நாம்பிக் கெட்டியாய் பிடித்துக் கொண்டது ரூபாயை.

மஞ்சுவைத் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் உறக்கத்தில் தான் இருந்தாள். தொட்டிலுக்குள் கைவிட்டவன் குழந்தை அருகே கிடந்த வேறு ஐநூறு ரூபாய்த் தாளை எடுத்து தன் மேல் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டான். மின்விசிறி வேகமாய் சுழன்றும் அவனுக்கு முகம் வியர்த்து விட்டது.

பாப்பா என்னோட சாடை இல்லையாமா, அவராட்டமே கண்ணு, மூக்கு வாயின்னு சொல்றாங்கண்ணாமஞ்சு இவனிடம் சொல்லவும் சற்று தடுமாறியவன், ‘அப்படித்தான் இருக்கிறாள்என்றான். திடீரெனப் பேசுகிறாளே! திருட்டுத்தனத்தை பார்த்திருப்பாளோ? ச்சே! இருக்காது!

பாப்பா நேற்று நாலு மணிக்கு சாயந்திரம் பிறந்தாள்ணா. அப்பவே ஜோசியரைப் பார்த்து சாதகம் எழுதிட்டாரு. சிம்மராசியாம், அதும் மகம் நட்சத்திரமாம் பாப்பாக்கு.  அண்ணா இங்க வாயேன்என்றவள் தன் படுக்கைக்கு அடியில் கைவிட்டு நூறு, ஐம்பது என்று ரூபாய்த் தாள்களை எடுத்து இவனிடம் நீட்டினாள். ‘பிடி இதைஎன்றாள் மஞ்சு.

இது எதுக்கு? உன்னைப் பார்க்க வந்ததுக்கு நீ எனக்கு கூலி குடுக்குறியா?” என்றான் பாலகிருஷ்ணன்.

நீ எத்தனை சிரமத்துல இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியாதாண்ணா? பார்க்க வர்றவங்க எல்லோரும் பணமாத் திணிக்கறாங்க. என் அத்தை வந்துட்டா உனக்கு தரமுடியாமப் போயிடும். பிடி!” என்றதும், வாங்கி பேண்ட் பாக்கெட்டில் திணித்துக் கொண்டான்.

இன்னும் எத்தனை நாள் ஆஸ்பத்திரியில இருக்கோணுமாமா? ரம்யா வேற நீ வீடு வந்த பிறகு தான் பார்க்க வர்றதா சொல்லிட்டு இருந்தாள்என்றான். ‘இன்னும் ரெண்டு நாள் இருந்தால் போதும்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார்ணாஎன்றாள் மஞ்சு.

அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் மஞ்சுவிடமும், அவள் அத்தையிடமும் விடைபெற்று விநோதினியுடன் கிளம்பி விட்டான் பாலகிருஷ்ணன் மருத்துவமனையிலிருந்து. திங்களூருக்கு அருகாமையில் டிவிஎஸ்ஸில் வருகையில் சாலையோரமாய் நின்றிருந்த புளியமரத்தினடியில் வண்டியை நிறுத்தினான் பாலகிருஷ்ணன். பாண்ட் பாக்கெட்டில் மஞ்சு கொடுத்திருந்த பணத்தை எடுத்து எண்ணினான். ஆயிரத்தி முன்னூற்றி ஐம்பது ரூபாய் இருந்தது அதில். ‘ட்ர்ஸ் எடுக்கலாமாப்பா?’ என்றாள் பார்த்துக் கொண்டிருந்த விநோதினி. ‘எடுக்கலாம் சாமிஎன்றவனுக்கு மேல் பாக்கெட்டில் இருக்கும் ஐநூறு ரூபாய்த்தாள் கனப்பதாய் தோன்றியது.

என்னதான் சிரமம் என்றாலும் பாப்பாவுக்கு யாரோ வைத்த நோட்டை இவன் எடுத்துக் கொள்வதா? பாப்பாவை வாழ்நாள் முழுக்க பார்க்கும் போதெல்லாம் ஞாபகப் பிசாசு தோன்றித் தோன்றிக் கொல்லுமே!

பாலகிருஷ்ணன் டிவிஎஸ்ஸை மறுபடியும் சிறுவலூர் மருத்துவமனைக்கே செல்ல திருப்பினான்.

                                                                                                             - நன்றி : குமுதம் 13-3-2013


Post Comment

திங்கள், மே 07, 2018



பச்சை மனிதன்

வா.மு.கோமு


ஒரு மரத்தைக் கடந்து போகும் போது உனக்குள்ளேயே ஹலோ சொல்லிக் கொள்ளத் தவறாதே. அதைக் கரிசனத்தோடு பார்க்காமல் போகாதே. இதில் செலவு ஏதுமில்லை. நீ மரத்தை சந்தோசப் படுத்தினால் மரம் உன்னை சந்தோசப்படுத்தும். மரத்தை வசப்படுத்துவது அவ்வளவு சுலபலமல்ல. மனிதர்கள் மிக மோசமாகத்தான் மரத்தை நடத்தி வந்திருக்கிறார்கள். அவற்றிற்கு மனிதனைக் கண்டாலே பயமாகப் போய்விட்டது. நீ நெருங்கினால் உலகத்திலேயே அபாயமான ஜந்து இவன் தான் என எண்ணுகிறது. ஒரு மரத்துப் பக்கம் போ. மரத்தோடு பேசு. மரத்தை தொட்டுப் பார். அணைத்துக் கொள். உன்னால் கேடு இல்லை என்பதை மரம் உணர்ந்து கொள்ளட்டும். தோழமை வளரும். நீ அருகே வருகையில் மரத்தின் பட்டையில் பிரமாதமான ஒரு ஜீவசக்தி ஓடுவதை தெரிவாய். நீ அதைத் தொடும்போது ஒரு குழந்தையின் மகிழ்ச்சியை அந்த மரம் உணர்வதைத் தெரிவாய். வெகு சீக்கிரம் நீ வருத்தப்படுகையில் எல்லாம் அந்த மரம் நோக்கி போக ஆரம்பித்து விடுவாய்.
                                                                                                                                                                                 -ஓஷோ (வெற்றியின் அபாயம்)

அந்த கடல் கிராமத்துக் குழந்தைகள் ஒருவர் மீது ஒருவர் மணலை வாரித் தூற்றிக் கொண்டிருந்த போது சூரியன் மேற்கு வானில் மறைந்து கொண்டிருந்தான். கட்டுமரங்களில் மீன் பிடிக்கச் சென்றிருந்த கிராமவாசிகள் சிலரைக் காணவில்லை என கடல் கிராமமே பிதிர் கெட்டு கடலோரத்தில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. விளையாடிக் கொண்டிருந்த குழந்தைகளில் ஒன்றுதான் முதலில் கரையில் வந்து ஒதுங்கிக் கிடந்த அந்தப் பொருளை முதலில் கண்டது. மணல் தூற்றும் விளையாட்டை நிறுத்தி விட்டு கூட விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறார்களையும் அழைத்துக் கொண்டு அந்தப் பொருளை நோக்கிச் சென்றது. அருகே சென்றபோது தான் அது பொருள் அல்ல என்பதை சிறார்கள் உணர்ந்தார்கள்.

இது ஏதோ பச்சைப் பூச்சியாட்ட இருக்குடிஎன்றது ஒன்று.

இல்ல இது பச்சை விளக்கு மனுசன்.. அங்கங்க பச்சை பச்சையா மினுக்குது பாரு

உசுரு இருக்குதான்னு பாருடா

உசுரு இருக்கும்.. உடம்புக்குள்ள பச்சைத் தண்ணி ஓடுறது தெரியுது பாரு

ஏய், அதோட வாயைப் பாரு, மீன் வாய் மாதிரி மூடி மூடி திறக்குது.. அது கிட்ட பேசிப் பார்ப்பமா?”

ஏய் பச்சை மனுஷா!”

காது செவுடோ என்னுமோ?”

ஏய் காதவே காணோம்டா

அதா தூரத்துல டேவிட் அண்ணனும் கூட ரெண்டு பேரும் போறாங்க பாரு. கூப்பிடு அவிங்களை. அவங்களுக்கு இது யாருன்னும், என்னான்னும் தெரிஞ்சிருக்கும். கடல்ல அவங்க முன்னமே பார்த்திருப்பாங்க இந்த மீனை

அவர்கள் டேவிட் அண்ணனை கூவி அழைத்தார்கள்.

மூவரும் இவர்களைத் திரும்பிப் பார்த்து, என்ன? என சைகையில் கேட்டார்கள். இவர்களும் இங்க வாங்கண்ணா!’ என்று கூவினார்கள்.

இதுங்க அங்க என்னத்தை கண்டுதுக? இந்தக் கூப்பாடு போடுதுங்க?” என்று டேவிட் மற்ற இருவருடன் அந்த இடத்திற்கு வந்து கரையில் கிடந்த உடலைப் பார்த்தார்கள். அவர்களுக்கும் அது என்னவெனத் தெரியவில்லை. அவர்கள் முதலாக சிறார்களை அந்த இடத்தை விட்டு வீட்டுக்குச் செல்லுமாறு அனுப்ப முயற்சித்தார்கள்.

கொழந்தைங்களா, இது கடல் பெசாசு..எந்திரிச்சா சின்னக் குழந்தைங்களை கடிச்சுத் தின்னுடும். ஓடுங்க வீட்டுக்குஎன்றார்கள். அப்படி அண்ணன் சொன்னதும் குழந்தைகள் மிரட்சியில் இடத்தைக் காலி செய்தார்கள் ஒரு சேர.

கிராமத்திற்குள் ஓடி வந்தவர்கள் கடல் வழியாக பச்சை நிறப் பிசாசு நீஞ்சிக் கொண்டு வந்து கரையொதுங்கி இருப்பதாக கூவிக் கூவிச் சொல்லி கிராமத்தின் சந்துகளில் ஓடினார்கள். சிறிது நேரத்தில் அந்த பச்சை நிற உருவத்தைச் சுற்றிலும் கணிசமாய் கூட்டம் கூடி விட்டது.

டேவிட்டுக்கு அந்த உடலைத் தொட்டுப் பார்க்க கூச்சமாய் இருந்தது. அதை நினைக்கையிலேயே உடல் கூசி நடுங்கியது. இருந்தாலும் சிறிது நேரம் உடலைச் சுற்றி வந்து பார்த்துவிட்டு அதன் கை கால்களை தொட்டுப் பார்த்து பிசின் மாதிரி வழுக்குவதாக எல்லோருக்கும் சொன்னான். சுற்றிலும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களில் இருவர் மட்டும் தைரியம் பெற்று அந்த உடலைத் தொட்டுப் பார்த்து டேவிட் கூறியதை ஆமோதித்தார்கள். பச்சை மனிதனின் வாய் கூம்பு வடிவில் இருந்தது. அது சிறுமீன்களைப் போல திறந்து திறந்து மூடிக் கொண்டிருந்தது. பார்ப்பதற்கு அனைவருக்கும் விளக்கம் சொல்லிக் கொண்டு மணலில் படுத்திருப்பதாய் தோணிற்று அவர்களுக்கு.

இந்தப் பச்சை மனுஷன் வானத்திலிருந்து நட்சத்திரம் வெடித்து அதிலிருந்து கீழே விழுந்தவனாக இருக்கலாமென்றான் ஒருவன். அவனே மீண்டும், ஒருவேளை கடல்கன்னி பெத்துப் போட்ட அரை குறை பிரசவமாகக் கூட இருக்கலாமென்றான். யாராய் இருந்தால் என்ன? கிராமத்திற்கு தூக்கிக் கொண்டு செல்ல வேண்டியது தான் என்றொருவன் கூற, ’அது தான் சரி இதோ வந்து விடுகிறோம் அதற்கான ஏற்பாடுகளோடுஎன்று இருவர் கிராமம் நோக்கிச் சென்றனர். அவர்கள் திரும்பி வருகையில் செத்துப் போன பெல்லா கிழவியின் கட்டிலோடு வந்தார்கள்.

பெல்லா கிழவியின் குடிசை கிராமத்தின் முகப்பிலேயே இருந்தது. கிழவிக்கு வாரிசுகள் என்று யாருமில்லை. கிழவியின் வீட்டுக்காரன் யோகேபு பல காலம் முன்பே கடல் நோய் கண்டு செத்துப் போயிருந்தான். குடிசையும் அவள் செத்த பிறகு வெறுமனே கிடந்தது. கிராமத்தார் பச்சை மனிதனை பெல்லா கிழவியின் குடிசையிலேயே தூக்கிப் போய்க் கிடத்தி விடுவதுதான் சரியான முடிவென தீர்மானித்தார்கள். கட்டிலை பச்சை மனிதனின் அருகில் வைத்து, முன்பு அவனைத் தொட்டுப் பார்த்தவர்களே கையில் மணலை தொட்டுக் கொண்டு தூக்கி கட்டிலில் கிடத்தினார்கள். நான்கு பேர் கட்டிலின் நான்கு கால்களையும் பிடித்து தூக்கிக் கொண்டு செல்ல மற்றவர்கள் அவர்கள் பின் சென்றார்கள். அது பச்சை மனிதனின் சவ ஊர்வலம் மாதிரிக் கூட பொறத்தே சென்ற பெண்களுக்குத் தெரிந்தது. இருந்தும் அப்படி அபசகுனமாய் நினைப்பதை ஓரங்கட்டினார்கள். பச்சை மனிதனைத் தவற விட்ட சோகத்தில் அலைகள் இறைச்சலோடு வந்து திரும்பிச் சென்று கொண்டிருந்தன.

பச்சை மனிதனைச் சுமந்தபடி கட்டில் பெல்லா கிழவியின் குடிசைக்குள் சென்று இறங்கியது. கட்டிலின் பின்னே குடிசைக்குள் நுழைந்தவர்கள் எல்லோருமே அதிசயத்தைக் கண்டவர்கள் போல திகைத்திருந்தார்கள். பச்சை மனிதனின் உடலில் இருந்து ஒளிக்கற்றைகள் கிளம்பி குடிசை முழுதும் வியாப்பித்திருந்தது. பச்சை மனிதனின் கூம்பு வாய் மட்டும் திறந்து திறந்து மூடிக் கொண்டிராமல் இருந்திருந்தால் செத்துப் போனவன் என்றே இந்த நேரம் புதைத்திருப்பார்கள். நேரம் ஆக ஆக பச்சை நிற ஒளி கூரையை விட்டு வெளியேயும் புகை மாதிரி வியாப்பித்தது. ‘அணையப் போற விளக்கு எப்பயும் பிரகாசமாய்த் தான் எரியும்என கிழவியின் அண்டை வீட்டுக்காரி சொன்னாள். அவளே, இன்றிரவு பச்சை மனிதன் செத்துப் போய்விடுவான், என்றாள். ‘பச்சை மனிதனுக்கு சாப்பிட கூலோ கஞ்சியோ கொடுங்கள்என்றாள் ஒருத்தி.

டேவிட் பச்சை மனிதனின் வாயைப் பிளந்து பிடித்து ஆற வைத்த கஞ்சியை புணலுக்குள் ஊற்றுவது போல ஊற்றினான். கஞ்சி அவன் வயிற்றுப் பகுதியில் நீர் மாதிரி ஓடி அடிவயிற்றில் நிற்பதைக் கண்ணாடியில் காண்பது போலக் கண்டார்கள். அடிவயிற்றில் தங்கியிருந்த கஞ்சி பின்பாக மேலேறி வருவதையும் கண்டார்கள். குடித்த கஞ்சி முழுவதையுமே கட்டிலைச் சுற்றிலும் பச்சை நிறத்தில் கக்கி வைத்தான். பின் அவன் கருவிழிகள் கூட்டத்தினரை ஒருமுறை பார்த்து விட்டு மூடிக் கொண்டன.

பச்சை மனிதன் களைப்படைந்து போய் தூங்கி விட்டான் என ஒருவன் கூற, கட்டிலில் அவனை அப்படியே விட்டு விட்டு அவர்கள் கிளம்பினார்கள். அன்றைய இரவு அவர்கள் தூங்க வெகு நேரம் ஆயிற்று. தூங்காமல் நடுஜாமம் வரை கிழவியின் வாசலில் படுத்திருந்த அவள் வளர்ப்பு நாயும் கால்களுக்குள் தலையை செருகி கண்களை மூடிக் கொண்டது. பச்சை நிற ஒளி கிராமம் முழுதுமே போர்வை போல் படர்வதைக் காண கிராமத்தில் ஒருவர் கூட விழித்திருக்கவில்லை.

விடிந்ததும் அனைவருமே கிழவியின் குடிசைக்கும் முன்புதான் சென்றார்கள். கட்டிலில் கிடந்த பச்சை மனிதனைக் காணவில்லை என்றதும் அவரவர் முகம் சோம்பிப் போய் அவனுக்காய் வருத்தப்பட்டார்கள். இரவில் நட்சத்திரம் கீழிறங்கி வந்து பச்சை மனிதனை தூக்கிச் சென்றிருக்கலாம் என்றான் ஒருவன். நம்மைத் தேடிவந்த அதிர்ஸ்டம் ஒன்றை இழந்து விட்டதாக அவர்கள் மனதில் நினைத்து வருத்தப்பட்டார்கள். இரவில் கடல்கன்னி தன் குழந்தையை வாரி எடுத்துப் போயிருக்கலாமெனவும் பேசினார்கள். கிழவியின் நாயையும் காணவில்லையே! என்றாள் அண்டை வீட்டுக்காரி. ஆனால் அவர்கள் அனைவருமே பின்னர் கடற்கரை மணலில் சூரிய ஒளி தன் மீது படுமாறு படுத்துக் கிடந்தவனை தொழிலுக்குப் புறப்பட்டுச் செல்கையில் கண்டார்கள். பச்சை மனிதனைச் சுற்றிலும் சிறுமீன்கள் பல துள்ளிக் கொண்டு கிடந்தன. அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து அவன் மாத்திரை வில்லை விழுங்குவது போல விழுங்கிக் கொண்டு படுத்திருந்தான்.

மீண்டும் அவர்கள் கிழவியின் குடிசையிலிருந்து கட்டிலைத் தூக்கி வந்து அவனை அதில் கிடத்தித் தூக்கிப் போய் குடிசையிலேயே படுக்க வைத்தார்கள். பச்சை மனிதன் மீன்களைத்தான் தன் உணவாக உட்கொள்கிறான் என்றறிந்தவர்கள் அவனைச் சுற்றிலும் மீன்களை விதைத்து விட்டு பெண்களிடம், பச்சை மனிதன் தொலைந்து போகாமல் பார்த்துக் கொள்ளும்படி கூறிவிட்டுச் சென்றார்கள்.

அவர்கள் சென்ற சிறிது நேரத்திற்குள் பெண்கள் தங்கள் வேலைகளை முடித்து விட்டு கிழவியின் குடிசை வாசலில் குழுமினார்கள். குழந்தைகள் ஓடிப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் குடிசையை விட்டு வெளிவந்தான் பச்சை மனிதன். பெண்கள் தங்களின் நாசியில் நறுமணம் ஒன்று நுழைந்து மயக்குவதை உணர்ந்தார்கள். ‘அங்க இங்க வெய்யில்ல போகாம கட்டில்லயே கிடஎன்று கூற வாயெடுத்து பேச முடியாமல் நறுமணத்தின் கட்டுக்குள் செயலிழந்து நின்றார்கள். வெளியேறிய பச்சை மனிதனும் கிழவியின் வீட்டை விட்டு சற்று தொலைவு சென்று வெய்யிலில் காயவைக்கும் ஈரத் துணி போல மொட்டை வெய்யலில் படுத்துக் கொண்டான். அவன் தங்களை விட்டு சற்றுத் தள்ளிப் போனதுமே நறுமணமும் குறைந்து போனதை உணர்ந்தார்கள் பெண்கள்.

பச்சை மனிதன் வெய்யிலில் கிடப்பதை அவர்கள் கண்ணுற்றதும் தத்தம் வேலைகளைப் பார்ப்பதற்காக கிளம்பினார்கள். பச்சை மனிதன் கிராமத்தை விட்டு இனி எங்கும் ஓடிப் போய்விட மாட்டான் என்று நினைத்தே தான் அவரவர் காரியங்களுக்கு கிளம்பினார்கள். குழந்தைகள் வழக்கம்போல கிராமத்தின் சந்து பொந்துகளில் ஓடியபடி கண்ணாமூச்சி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். வெகுநேரம் விளையாடிச் சலித்துப் போன குழந்தைகள் பச்சை மனிதனை வேடிக்கை பார்க்க ஓடி வந்து குழுமினர். வெய்யிலைப் பார்த்தபடி படுத்திருந்த பச்சை மனிதனின் உடலில் செடிகள் முளைத்திருந்தன.

செடிக முளைச்சிருக்குடி, என்னாமாதிரி வாசமடிக்குது பாரு மல்லீப் பூ வாசம் மாதிரிஎன்றது ஒரு குழந்தை.

பின்வந்த நாட்களில் பச்சை மனிதன் விரைவில் வளர்ந்து பெரிய ஆலமரம் மாதிரி நின்றான். அதன் பின் இரவென்பதே இல்லாமல் போயிற்று கிராமத்தினுள். கிராமம் முழுக்க மரத்திலிருந்து எழுந்து கிளம்பிய மணம் சுற்றிச் சுழன்று கொண்டிருந்தது. தமது மந்தைகளை மேய்க்க புல்வெளிக்கு ஓட்டிச் சென்ற பெண்களின் கூந்தலில் மரத்தின் இலைகள் செருகப்பட்டிருந்தன. குழந்தைகள் மரத்தின் நீளமான விழுதுகளில் தூறி ஆடி மகிழ்ந்தார்கள் எந்த நேரமும். ரூத் தனது ஆடுகளுக்கு அந்த மரத்தின் இலைகளை பறித்துப் போட அதைத்தின்ற ஆடுகள் பின்னர் புற்களை உணவாக்கிக் கொள்ளப் பிரியப்படவேயில்லை. மீன்களை உண்பதற்கும், நண்டுகளை துரத்திக் கொண்டு கடற்கரை மணலில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. நண்டுகள் நான்கு கால்களில் தம்மை உண்ணவரும் விலங்கினத்தைக் கண்டு கடலுக்குள் பயந்தோடின. கடற்கரை மணல் துகள்கள் ஆட்டுக்குட்டிகளின் கால் தடங்களைப் பதுக்கிக் கிடந்தன. அப்போது தான் அங்கு அது நடந்தது.

தூர தேசத்திலிருந்து வந்த கப்பலொன்று தூரத்தே நங்கூரமிட்டு நின்றது. பின் கப்பலிலிருந்து விசைப்படகு இறக்கப்பட்டு கிராமம் நோக்கி வந்தது. கப்பலில் குடிநீர் இல்லாமல் போய் விட்டபடியால் குடிநீர் வேண்டி பெரிய பெரிய கேன்களோடு அவர்கள் கிராமத்தினுள் நுழைந்தார்கள். தண்ணீரோடு சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் திரும்பியும் போய்விட்டார்கள். திரும்பி கப்பலுக்குச் சென்றவர்கள் வாசனை மிக்க மரமொன்று ஊருக்குள் நிற்பதாக கப்பல் கேப்டனிடம் கூறினார்கள். விசயத்தைக் கேட்ட கேப்டன், ‘பெரும் பெரும் துண்டுகளாக நறுக்கி கப்பலுக்குக் கொண்டு வாருங்கள்என்று உத்திரவிட்டான். அதன்படியே கப்பலில் இருந்த பணியாட்கள் அனைவரும் மேலுமிருந்த விசைப்படகுகளை இறக்கி கிராமத்தினுள் நுழைந்தார்கள். கிராமவாசிகள் மரம் எங்கள் குலதெய்வம்என்றெல்லாம் கூறியும் அவர்கள் செவி மடுக்காமல் ஆளுயர ரம்பங்கள் கொண்டு காரியத்தைத் துவக்கினார்கள்.


எல்லாமும் முடிந்திருந்த ஒரு மாத காலத்திற்குப் பின் கிராமவாசிகள் பச்சை மனிதனையும், மரத்தையும் பற்றி மறந்திருந்த ஒரு மாலையில் கடல் அலைகளில் இருந்து எழுந்த சுள்ளென்ற நெடி கிராமம் முச்சூடும் நிரம்பியது. கிராமத்தில் மாலையில் பெய்திருந்த மழையினால் சொத சொதவென நனைந்திருந்த மண்ணிலிருந்து எழுந்த வாசம் கிராமத்தின் குடிசைகளுக்குள்ளும் நிறைந்திருந்தது. உருண்டை வடிவமான மேகங்கள் மேற்கு நோக்கி பதை பதைப்புடன் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. அப்படியான வேளையில் வியாபாரக் கப்பல்காரர்கள் மரத்தின் அடிபாகம் வரை அறுத்துச் சென்றிருந்த இடத்தில் பச்சை மனிதன் மீண்டும் துளிர் விட ஆரம்பித்தான். அன்றைய இரவின் நடு ஜாமத்தில் மீண்டும் பச்சை நிற ஒளியும் சுகந்தமான மணமும் கிராமத்தை ஆட்கொண்டது. காலையில் கிராமவாசிகள் மீண்டும் மரம் நின்றிருந்த அதிசயத்தைக் கண்டார்கள்.

ரூத்தின் ஆடுகள் எப்போதும் போல் கடற்கரையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. ரூத்தும் கடலுக்குப் போகும் கணவனை வழியனுப்பி விட்டு தன் குழந்தையோடு குடிசைக்கு வந்தாள். வெளியே கிடந்த கட்டிலில் குழந்தையைக் கிடத்தி விட்டு குடிசைக்குள் நுழைந்தாள். இசரவேலின் ஐந்து வயது மகன் சாமுவேல் மீண்டும் நின்றிருந்த மரத்தைக் கண்டு ஆனந்தத்தில் மரம் நோக்கி ஓடினான். கீழே தொங்கியபடி இருந்த விழுதொன்றைப் பிடித்து உந்தி உந்தி விளையாடினான். பக்கத்து விழுதொன்று மூர்ச்சையிலிருந்து கிளம்பியது போல வளைந்து பையனைப் பிடித்து சுற்றிக் கொண்டே மேலே உயர்ந்தது. தன் நடுமையத்தில் பையனைப் போட்டு விழுங்கி விட்டு ஏதுமறியாதது போல பழைய நிலைக்கு வந்து தொங்கியது. கட்டிலில் கிடந்த ரூத்தின் குழந்தை தன் குறியை விரல்களில் பிடித்து நசுக்கிக் கொண்டு மரத்தைப் பார்த்து சிரித்தபடி படுத்திருந்தது.

000

Post Comment