வெள்ளி, அக்டோபர் 12, 2018

மனைமாட்சி - ஒரு பார்வை






மனைமாட்சி - நாவல். எம்.கோபாலகிருஷ்ணன். தமிழினி வெளியீடு.

மூன்று பாகங்களை உள்ளடக்கிய இந்த நாவல் மூன்று வெவ்வேறு நாவல்களைத் தான் தாங்கி வந்திருக்கிறது. மூன்றிலும் ஒரு புள்ளி சேர்கிறதென்றால் அது குடும்ப உறவின் சிக்கல்கள் தான். ஆணாதிக்க சமூகத்தில் மறைமுகமாக குடும்ப உறவுகளில் பெண்ணாதிக்கமும் இருக்கிறது என்பதை ஆண்கள் வெளியில் சொல்வதில்லை. அருகருகே இருக்கும் வீட்டார்கள் ஓரளவு அறிந்திருப்பார்கள் என்றாலும் அவர்களாலும் எதுவும் செய்ய இயலுவதில்லை. பெண்ணானவள் சமயத்திற்கு தகுந்தபடி பச்சோந்தி போல் நிறம் மாறுவாள் என்பதை பொட்டில் அடித்தாற் போல பேசும் புத்தகம் இது.

இரண்டு பாகங்களில் இரண்டிரண்டு கிளைக் கதைகள். அது நாவலை வளர்த்திச் செல்ல ஆசிரியருக்கு உதவுகிறது. ஆக ஐந்து கதைகள் என்று கூட நாம் பிரித்தறியலாம். முதல் பாகத்தில் வரும் தியாகுவிற்கு இரண்டு பெண் குழந்தைகள். அவனுக்கு மைல்ட் ஸ்ட்ரோக் ஏற்பட மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறான். அவனது மனைவி சாந்தி. மருத்துவமனையில் கணவனுக்கான அனைத்து பணிவிடைகளையும் செய்யும் மனைவியாகவும், கணவனது நண்பன் செந்திலிடம் புலம்பும் பெண்ணாகவும் அறிமுகமாகிறாள். அவள் தான் கணவனை தன் முந்தானையில் முடிந்திருக்கிறாள். அவ்வப்போது இரும்புக் கம்பியிலும், அயர்ன் பாக்ஸிலும்  கணவனுக்கு சூடு இழுகிறாள். அவளது தேவைகள் அனைத்தும் ஆடம்பரம் ஒன்றே. கணவனை துன்புறுத்துவதில் உச்ச பட்ச யோசனைகளுக்கெல்லாம் கதை வழியே செல்கிறாள். படிக்கும் நமக்கெல்லாம் மீடியா தியாகுவின் வீட்டு வாசலில் நிற்கையில் அதிர்கிறது. கடைசியாக தியாகு தன் குழந்தைகளுடன் தந்தையாரிடம் அடைக்கலமாகிறான். கமர்சியல் நாவல் போன்று ஒரு நல்ல முடிவை எதிர்பார்த்து நிறைவடைகிறது ஒரு குடும்ப வாழ்க்கை.

இதில் இரண்டாவதாக வைத்தியநாதன் என்கிறவரின் கதையோட்டம். ராஜத்தை வைத்தியநாதன் மனைவியாய் அடைகிறார். ராஜம் வெறும் கையில் பால் பாத்திரத்தை எடுக்கிறாள். காய்கறி நறுக்குகையில் கையில் கத்தி பட்டு ரத்தம் வடிகிறது. வலியில்லை என்று குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் சொல்கிறாள். குடும்ப உறுப்பினர்கள் ராஜத்திற்கு இல்லாத வியாதி இருப்பதாய் சொல்லி பிறந்த வீட்டுக்கே அனுப்பி வைக்கின்றனர். வைத்தியநாதன் மங்களாவை கைப்பிடிக்கிறார்.  கணவனின் நினைவாக ராஜம் மெஸ் நடத்திக் கொண்டு அவள் ஊரில் இருப்பதாகவும்.. வைத்தி அவளைக் காணச் செல்வதாகவும்.. கதையோட்டம் மலையாளத் திரைப்படம் போன்று ஊர்ந்து செல்கிறது.

இரண்டாவது பாகம் அசத்தலாக ஆரம்பிக்கிறது. சாப்பாட்டுப் பிரியனான மகாதேவன்  தன் புதுமனைவியை சாலையில் நிற்கவைத்து விட்டுஇதோ வந்து விடுகிறேன்என்று சொல்லி சென்று விடுகிறான். புது மனைவி மதுமதி சலித்துப் போய் கிளம்புகையில் ஹோட்டலில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பவனைப் பார்க்கிறாள். அத்தோடு பெட்டி கட்டிக் கொண்டு பிறந்தகம் சென்று விடுகிறாள். மகாதேவன் தன் தவறை உணர்ந்திருந்தாலும் பசிக்கு சாப்பிட்டதுக்கெலாம் ஒரு மனைவி கோபித்துக் கொண்டு போய்விடுவாளா? என்றே யோசிக்கிறான். அவனுக்கென்று கோவிலில் பாடும் ஒரு துணை அமைகிறது. இருவரும் டைவர்ஸ் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள். மதுமதிக்கும் துணை அமைகிறது. இந்த இரண்டாம் பாகத்தில் வரும் கதையோட்டம் எனக்கு தி.ஜானகிராமனையும், பாலகுமாரனையும் சேர வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் அனுபவத்தை கொடுத்தது.

மூன்றாவது பாகம் தான் எழுத்தாளர் எம்.கோபாலகிருஷ்ணனின் தனித்துவமான வீரியமான எழுத்து. அமராவதி ஆற்றில் இரு சிறுசுகளை ஈன்றெடுத்த வினோதினி கணவன் ஆனந்தகுமாரை பலி கொடுத்து விதவையாகிறாள். ஆனந்தகுமாரின் தம்பி சிவக்குமார், அவனது மனைவி கண்ணம்மாவிற்கு குழந்தைகள் இல்லை. சிவக்குமார் அணியின் மீது ஆசை கொள்கிறான். கண்ணம்மா தன் குடும்ப உறுப்பினர்களை அழைத்து வந்து வீதியில் மானம் கெட பேசுகிறாள். சொத்துக்களை பிரித்துக் கொள்கிறார்கள். வினோதினி தன்னை முதலாக காதலித்த லோகுவை கைப்பிடிக்க சம்மதிக்கிறாள்.

கிளைக்கதையாக துவங்கி ஓடும் மற்றொரு கதையில் பெங்களூருவில் வாழ்க்கையை துவங்கும் கணவன் கண்ணபிரான் மற்றும் அவனது மனைவி வாணி பற்றியது. ‘அப்பா அம்மா கட்டாயத்துல தான் கல்யாணம் கட்டிக்கிட்டேன்.. மத்தபடி எனக்கு இதுல இஷ்டமில்லே!’ என்று துவங்கும் வாணி  ஊரில் சசி என்கிற மலையாளத்தானை காதலிக்கும் விசயத்தை கணவனிடம் சொல்கிறாள். இவர்களின் கதையைச் சொல்கையில் எழுத்தாளரின் எழுத்து வேகமாய் பயணிக்கிறது. சொல்ல வருவதை சுத்தமாகவும் சொல்கிறார். சசியுடனும் கவன் கண்ணபிரானிடமும் வாணி படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்கிறாள். கடைசியில் பெங்களூரிலிருந்து மூட்டை முடிச்சுகளுடன் சசியுடன் சொந்த ஊரும் செல்கிறாள். ஆனால் சசிக்கு வேறு இடத்தில் மணமாகி விடுகிறது. இந்த நேரத்தில் இருவருமே டைவர்ஸ்க்கு முயற்சித்திருக்க.. வாணி கர்ப்பஸ்திரியாகிறாள். அவளுக்கே குழப்பம். கரு இருவரில் யாருடையது என்று? இறுதியில் கணவனுடனேயே (பச்சோந்தி) வாணி இணைவதாய் நாவல் சுபம் என்று முடிகிறது. நாம் நிம்மதியாய் தியேட்டரை விட்டு வெளியேறுகிறோம்.

ரமணிச்சந்திரன் நாவல்களில் தான் முதலிரவில் கணவனிடம் படுக்க மாட்டாமல் அழும் பெண்களை நாம் முன்பாக வாசித்திருப்போம். போக அந்தப் பெண் தன் காதலனைப் பற்றி கணவனிடம் தெரிவிப்பாள். கணவனும் மனைவியின் அழகைப் பருகிக் கொண்டே அவளுக்கு ஒத்துழைப்பதாய் கதை சென்று கொண்டிருக்கும். ரமணிச்சந்திரன் கதைகளில் நாயகி என்றுமே காதலனிடம் படுக்கையை பகிர்ந்திருக்க மாட்டாள். கடைசியாக பெண்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சி அடையும் விதமாக கணவனின் தோள் மீது மனைவி சாய கதை சுபமாகும். இது எதற்கு என்கிறீர்களா? எல்லாம் போகிற போக்கில் குடும்ப நாவல்னா அப்பிடித்தான்யா!

-விலை 580

Post Comment

புதன், ஆகஸ்ட் 22, 2018

ஐம்பேரியற்கை - நாவல்






ஐம்பேரியற்கை
மாற்கு

தமிழில் விதம் விதமான கதைக்களன்களில் நாவல்கள் எழுதப்படுகின்றன. நாவலாசிரியரின் கற்பனை வளம் எந்தத் தூரத்தில் இருக்கிறது என்பதையெல்லாம் தமிழ் வாசகர்கள் படித்துணர்ந்து விட்டார்கள். சமீப காலங்களில், தாடி வைத்த பச்சைத் துண்டுக்காரர் முன்பு சொன்னநிலத்தை உழும் டிராக்டர் சாணி போடுமா?” “நிலத்திற்கு ரசாயன உரங்களை பயன்படுத்தாமல் சாணத்தை உபயோகியுங்கள்என்றெல்லாம் பேசப் போக மக்கள் அதைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள். பிடித்தும் பிரயோசனம் இங்கெதுமிவில்லை. ஆசைப்படும் போது மழை இல்லை என்கிற நொட்டைக் காரணம் சொல்லி அல்லது பக்கத்து வீட்டுக்காரன் நிலத்தை விற்று பணத்தை டெபாசிட் செய்து விட்டு ஏசி காரில் போகிறான் என்று தானும் விற்று அழித்த நிலத்தை இப்போது திரும்பிப் பார்க்கிறான். அங்கே மிகப் பெரிய ஆலை ஒன்று உருவாகி தன் கூம்புக் குழாய்கள் வழியே ஊர் முச்சூடும் புகையை விதைத்துக் கொண்டிருப்பதை கண்ணால் பார்த்து வருத்தப்பட்டு காரில் ஏசியை அதிகப்படுத்தி விட்டு கிளம்புகிறான்.

இந்த நாவல் சொல்ல வருவது அனைத்தும் நாம் கண்கூடாக அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பது தான். மருந்து மாத்திரைகளை விற்பனை செய்ய மருந்துக் கம்பெனிகள் தாராளமாக மக்களைக் காக்க மருந்துகளை தயாரிக்கின்றன. மக்களை அவசரத்திற்கு வரவழைக்கும் மருத்துவமனைகள் மனிதனின் மொத்த உடலையும் புறட்டி எடுத்து பலவித நோய்கள் நோயாளிக்கு இருக்கிறதாக உறவினர்களிடம் சொல்கின்றன. உறவினர்கள் பதறுகிறார்கள். ஒரு உடலை வைத்து வைத்தியர்கள் பல மருந்து மாத்திரைகளை விற்பனை செய்ய துவங்கி விடுகிறார்கள். நோயாளி வெற்றுக் காய்ச்சலுக்கு சென்றிருந்தாலும் அவனே அறியாத பல வியாதிகள் தன் உடலில் ஒட்டியிருப்பதை கண்டுணர்ந்து சாப்பிடுவதற்கு முன், சாப்பிட்ட பின் என மாத்திரை வில்லைகளை விழுங்குகிறான். அவனுக்கு தன் சாவை தள்ளிப் போடும் ஆசை மனதில் நுழைந்து விட்டது தான் காரணம். எல்லோரும் இங்கே வாழவே ஆசை கொள்கிறார்கள். அது ஸ்டாலினோ, ஓ பி எஸ் சோ, இ பி எஸ் சோ, ராமசாமியோ, சசிகலாவோ, மணிமேகலையோ! மாத்திரைகளை சாப்பிட்டுக் கொண்டே வந்தால் முதலாக கிட்னி பழுதாகும் என்பதை மாத்திரை சாப்பிடுவோரும் உணர்ந்தே இருக்கிறார்கள் என்பதே இங்கே கொடுமை.

மனித வாழ்வில் முன்னெப்போதுமே இருந்திராத சக்கரை, ரத்த அழுத்தம் இவைகளுக்கு மருந்துகள் தயாரிக்கும் மருந்துக் கம்பெனிகள் ஏராளம். என் தாத்தனிற்கு கம்மம் புழுதண்ணி, ஒரு பச்சை மிளகாய், ஒரு குண்டா களி உருண்டை புளிச்ச தண்ணி ஒரு பச்சை மிளகாய் இது தான் மூன்றுவேளை உணவு. இது தான் இயற்கை உணவு என்று சிலர் சொல்லப் போக மக்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள உடனே அதை நோக்கிப் படையெடுக்கிறார்கள். நாய்ப் பீயை கரைத்துக் குடித்தால் உடலில் ரத்த அழுத்தம் குறைகிறது என்றொரு ஸ்டேட்மெண்ட்டை நான் சொன்னால் உடனே அதை குடிக்க மக்கள் தயாராவார்கள். வா.மு.கோமுவே சொல்லிட்டான். அவன் கிராமத்தான். அவன் சொன்னால் சரியாகத்தான் இருக்கும் என்று!

மக்களுக்கு யாரேனும் எதையேனும் சொல்லிக் கொண்டேயிருக்க வேண்டும் அவர்களாக எதையும் செய்ய மாட்டார்கள். இந்த நாவலின் கதாநாயகன் அந்தஸ்த்தில் இருக்கும் கலெக்டர் ஒரு இயற்கை வாழ் கிராமத்திற்கு செல்கிறார். அந்த வாழ்க்கை முறையை அங்கே அந்த மக்களின் விளக்கங்களோடு கேட்டறிந்து தன் பதவியை ராஜினாமா செய்கிறார். எங்கேயும் எப்போது நடக்க இயலாத ஒழுங்கான வடிவமைப்பிற்குள் அமைந்த புதினம் இது! இந்த நாவல் இயற்கையை வேறொரு பார்வையில் பேசுகிறது. எல்லோரும் ஆசைப்பட வேண்டுமெனச் சொல்கிறது. ஆட்சியாளர்களின் இலவச கொடுப்பினைகளை இந்த கிராமம் நிராகரிக்கிறது. தேர்தல் சமயத்தில் டிவி பொட்டி கொடுத்தால் வேண்டாமென்கிறது. நீ யார் எனக்கு பிச்சை போட? என்று எதிர் கேள்வி கேட்கிறது இந்த கதை நிகழும் கிராமம்.

கதை நிகழும் கிராமத்தில் சிமெண்ட் கலவைகளில் உண்டான அரசாங்க இலவச வீடுகள் இல்லை. அரசாங்கம் சாலை போட்டுத் தர வந்தாலும் நிராகரிக்கிறார்கள். அவர்கள் செருப்பணிந்து நடப்பதில்லை. (இதெல்லாம் ஹீலர் பாஸ் பிரச்சனையோ?) அரசாங்கம் அங்கே சாலை போட முயற்சிப்பதே அருகிலிருக்கும் உயர்ந்த மலை. அதில் உயர்ந்து வளர்ந்திருக்கும் மரங்கள். அவைகளை தூக்கிப் போக நான்கு, எட்டு சக்கர வாகனங்கள் செல்ல வழி தேவை! அதை அந்த கிராம மக்கள் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். குழந்தைகளின் கல்வி இயற்கை சார்ந்தே இருக்கிறது கிராமத்தில். அவர்களுக்கு நசுக்கி முகர்ந்து பார்த்து தலை இலையின் பெயரைச் சொல்ல கற்பிக்க ஒரு நபர் கிராமத்தில். சிறியா நங்கை! வாடை தெரிகிறது! ஆசிரியர் சாப்பிட்டு பார்த்து சுவை என்றொரு பகுதியையும் சேர்த்திருக்கலாம்!

இந்தப் புத்தகம் அரசாங்க நடவடிக்கைகளை நிச்சயமாக் ஒவ்வொரு இடத்திலும் சாடுகிறது! முன்பாக இயற்கை சார்ந்து நான் முழுதாக வாசித்த நாவல் எழுத்தாளருக்கு பைசாக்கு பிரயோசன் பெறவில்லை (காசு, பணம்) என்றாலும் பதிப்பாளருக்கு காசு பார்க்கச் செய்த காடோடி நாவல். அது இயற்கை அழிவை முகத்தில் குத்தினாற் போல சொல்லிய புத்தகம். இந்தப் புத்தகம் ஒரு கற்பனை கிராமம். ஈரத்துணியில் விதைகளை கட்டி வைத்து முளை விட்ட பிறகு உண்கிறார்கள்! அவர்களே அரசாங்க உதவிகளை வேண்டாமென மறுக்கிறார்கள். படிப்போருக்கு ஆசை எழும். இப்படி ஒரு கிராமத்தில் வாழலம், வாழ்ந்து பார்க்கலாம் என்று. ஆசிரியரின் வெறி அது தான். ஆனால் அதற்கு இங்கே வாய்ப்பேயில்லை என்பது ஜீரணம் செய்ய வேண்டிய உண்மை.

நாவலில் நாயகி என்றறியப்பட்ட பெண் கனவு காணும் ஒரு பகுதியை அவளே சொல்கிறாள். கிராமத்தின் குழந்தைகளை வண்டலூர் ஜூ விற்கு அக்கிராம மக்கள் அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். அடுத்த நாள் அங்கே செல்ல வேண்டும். இவள் அந்த ஆசையில் தூங்குகிறாள். இவளை முதலாக ஒரு சிங்கம் வந்து பார்த்துச் செல்கிறது. அடுத்து ஒரு புலி, அடுத்து அடுத்தென பல விலங்கினங்கள் பார்த்துச் செல்கின்றன. இவளும்என்னடா இது? நாம் விலங்கினங்களை பார்த்துச் செல்ல வந்தால் அவைகள் நம்மையே தேடி வந்து பார்த்துச் செல்கின்றன?’ என்று பார்க்கையில் இவளே ஒரு கூண்டினுள் இருக்கிறாள். அசாத்தியமான சிந்தனைகளை உள்ளே தக்க வைத்திருக்கும் நாவல் இது. இந்த நாவல் சொல்ல வருவதெல்லாம் மனிதனின் தெரியாத்தனமான, தப்பிதமான ஆசைகளை!

குழந்தைகள் தாங்கள் வளர்க்கும் செடிகளோடு பேசுகிறார்கள். தொட்டால் சிணுங்கி செடியை தடவித் தடவி பேசி வளர்க்கிறாள் ஒரு சிறுமி. ஒரு கட்ட்த்தில் அவள் தொடுகையில் செடி சுருங்கி விடுவதில்லை. செடி என்னை தொந்தரவு பண்ண வேண்டாமென கும்பிடுவதாக அந்தச் சிறுமி உணருகிறாள். தடவித் தடவி பேசிப் பேசி வளர்க்கும் கத்தரிச்செடி அதிக காய்களை தருவதாகவும் நாவலில் வருகிறது. செடிகளில் பூச்சிகளை விரட்ட கற்றாழை, வேம்பு, எருக்கு, ஊமத்தை இவற்றை கிராம மக்கள் பயன்படுத்துகிறார்கள். நாவல் முழுக்கவும் பேசுவதற்கு தயாராய் ஒவ்வொரு கேரக்டரும் வந்து கொண்டே இருக்கிறது. கேள்விகள் பதில்கள் என தொடர்ச்சியாக வருகையில் ஒரு கட்டத்தில் சலிப்பு தோன்றுவது போலிருக்கிறது. (கடைசியில் வரும் இரவு நேரத்தில் பறையடித்து ஆடல் பாடல். இது வலிந்து திணிக்கப்பட்டது போன்றொரு தோற்றம் அல்லது அதீதம்)

உயர்ந்து நிற்கும் பனை மரங்கள், மேய்ச்சல் பொட்டல் நிலங்கள், பனையிலிருந்து கள் இறக்கிக் குடித்தல், மண் பானைகளை பயன்படுத்துதல், என்று இயற்கையை நாடும் இந்த நாவலுக்கு ஐம்பேரியற்கை என்று தலைப்பிட்ட மகுடேசுவரனுக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

தமிழினி வெளியீடு, விலை :- 300.


000

Post Comment