வியாழன், ஏப்ரல் 18, 2013

நினைவோடை குறிப்புகள் 1


மழைத்தூறல் இல்லா பின்மாலை நேரம்

            

    இன்று வாய்ப்பாடி சந்தை என்றால் அது ஆட்டுசந்தை தான்.வெரும் ஆட்டு வியாபாரம் மட்டுமே நடக்கும் சந்தை இது ஒன்றாகத்தான் இருக்கும்.அதுகூடப் பகலில் அல்ல. இரவு இரண்டு மணிக்கு துவங்கி பச்சென சந்தை நடந்ததற்கான அறிகுறியே இல்லாமல் போய்விடும். அன்றைய நாளில் டீ வியாபாரம் மட்டுமே செய்துவந்த அண்ணன் ஒருவரும் ஒருவருடம் முன்பாக, இந்த தேர்தலில் இரட்டை இலைக்கு ஓட்டைப் போட்டு அம்மா பதவியில் அமர்ந்த பிறகு காலமாகி விட்டார். இப்போது ஆட்டு வியாபாரிகள் விடிகாலை நேரத்தில் டீ இல்லாமலேயே ஆட்டோ, வேனில் வியாபாரம் முடித்துப் போய் விடுகிறார்கள்.சந்தை இல்லாத காரணத்தால் உள்ளூர்ப்பெண்கள் பேருந்து ஏறி செவ்வாய் விசயமங்கலம் சந்தையில் காய்கறிகள் வாங்கி பையை நிரப்பிக் கொண்டு பேருந்தில் வந்து இறங்குகிறார்கள்.

      நான் வாய்ப்பாடி பள்ளியில் 79ல் நான்காம் வகுப்பு படித்தகாலத்தில் வியாழன் அன்று சந்தை காலையிலேயே கூடிவிடும். அன்று தான் அம்மா எனக்கு 10 பைசா தருவார். அது கட்டல் கடைக்காரரிடம் கம்மர்கட்டு, தேன் மிட்டாய் என்று போய்விடும். காலையில் கூடிய சந்தை மாலை இருட்டு விழும் நேரம்வரை இருக்கும். அப்போது ஆட்டு வியாபாரத்திற்கு இப்போது மாதிரி நேரம் ஒதுக்கவில்லை யாரும். முழுநாளும் ஆட்டு வியாபாரம் நடக்கும். இன்று என் மகன் அதே பள்ளியில் நான்காம் வகுப்பு செல்கிறான்.நாங்கள் நடந்துசென்று படித்த ஒன்னரை கிலோ மீட்டர் தூரத்திலான பள்ளிக்கு பேருந்தில் பஸ் பாஸ்வைத்து தினமும் 2 ரூபாயோடு பயணிக்கிறான். பாசம் மிகுதி ஆகி விட்டால் அந்தத் தொகையும் அதிகமாகி விடும்.

     என்னுடைய காலத்தில் சந்தைக்கடை பள்ளிக்கூடம் என்று அழைக்கப்பட்ட நடுநிலைப்பள்ளி சந்தைக்கடை 20 வருடங்களுக்கு மேலாக இல்லாததால் வாய்ப்பாடி பள்ளிக்கூடமாக மாறி விட்டது. அன்று நான்கு ஆசிரியர்களை பெற்றிருந்த பள்ளியில் இன்று ஆசிரியர்கள்நிறையப்பேர் வருகை புரிகின்றனர்.

     அன்று கந்தன் பண்டாரமும் அவன் மனைவியும் டீக்கடை வைத்து முறுக்கு,பன் என்று விற்று வந்தார்கள்.வியாழன் அன்று இட்லியும், கறி சாம்பாரும் கிடைக்கும்.கந்த பண்டாரம் கடை இட்லியும்,சாம்பாரும் சுவையோசுவை என்று இன்றும் சொல்வார்கள் அன்று சாப்பிட்டவர்கள். ஒருநாள் கூடாங்கு இட்லி சாப்பிடும் பாக்கியம் கிடைக்கவில்லை. வாரத்தில் ஒருநாள் கிடைக்கும் 10 பைசாவால் அது சாத்தியப்படவில்லை. இன்றோ 10 பைசா செல்லாது.

     கந்தபண்டாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை கசாப்பு போடுவான். உள்ளூர் சனம் பையைத்தூக்கிக் கொண்டு போய் அரைக்கிலோ, ஒருகிலோ என்று வாங்கி  வருவார்கள். அன்று கந்தபண்டாரம் போட்ட ஆடு பெரிய ஆடு. உள்ளூரில் வழக்கமாய் போய் கறி வெட்டி வருபவர்கள் போய்வந்து வீட்டில் சமைத்து சாப்பிட்டாகிவிட்டது. மதியம் 2 மணியைப் போல மசைபிடித்த நாய் ஒன்றை சந்தைக்கடை பக்கமிருந்து சிலர் துரத்திக் கொண்டு ஓடிவந்தார்கள்.அது அத்தனை பேருக்கும் டிமிக்கி கொடுத்து ஓடி வந்து கொண்டிருந்தது தலையை தொங்கவைத்தபடி ஜலநீர் ஒழுக்கியபடி!  “இத்தாப்பெரிய கல்லுல அதுமோட முதுவுல போட்டனப்பா..ஆனா அதுக்கு சோதிக்கவே இல்ல”. உள்ளூர் ஆட்களும் எங்கே?எங்கே? என்று குண்டாந்தடிகளை தூக்கிக் கொண்டு நாய் போன திசை தெரியாமல் ஓடினார்கள்.சிறுவார்களை வீட்டினுள் தள்ளி வெளியே நாதாங்கி போட்டுவிட்டார்கள். நானும் அப்படி அகப்பட்டுப் போனேன்.
    காடுகரைகளில் சங்காமல் ஓடிய அந்த மசை பிடித்த நாய் திரும்பி எதிர்ப்புறம் ஓடிவருகையில் தலைதெறிக்க அடிக்க ஓடியவர்கள் திரும்பி ஓடி வந்தனர். எல்லோரும் ஓடுகிறார்களே என்று உள்ளூர் நாய்களும் சிலதுகள் புதிதாக ஊருக்குள் நுழைந்த நாயை மிரட்டியோ, கடித்தோ அனுப்பிவிட துரத்தி ஓடின.ஆனால் அவைகளும் ஏனோ இவர்களைப் போன்றே கடிபடாமல் தப்பிக்க திரும்பி ஓடி வந்தன. உள்ளூர் வன்னான் தன் பொம்மி நாய் மசைநாயிடம் கடிபடுவதை பார்த்து விட்டான்.ஓடி வந்தவர்களில் இருவர் வேப்பை மரத்தில் ஏறிக்கொண்டனர். ஊரே நாய்களின் சப்தத்தில் சளை ஓடியது.

    மசை நாய் ரயில்வே கோட்டர்சை தாண்டி ஸ்டேசனுக்குள் ஓடியது. மேற்கே எல்லை மேட்டிலிருந்து எக்ஸ்பிரஸ் ஒன்று ஒலிப்பானை ஒலித்தபடி தடதடத்து வந்தது.மசைநாய் கிழக்கே ரயில்வே ட்ராக்கிலேயே ஓடியது. அப்புறம் என்ன? எக்ஸ்பிரஸில் அடிபட்டு அந்த நாய் இறந்து விட்டது.எல்லோரும் ஓடிப் போய்ப்பார்த்தார்கள்.ஊர் வன்னான் தன் நாயை நைசாக கூட்டிப் போய் சங்கிலியில் பிணைத்து தலையில் கட்டையால் அடித்து கொன்று விட்டான்.

     அப்போதுதான் அந்தத் தகவலை சந்தைக்கடையிலிருந்து நாயை துரத்தி வந்தவர்களில் ஒருவர் சொன்னார். “கந்தபண்டாரம் காலையில் அறுக்க கட்டி வச்சிருந்த ஆட்டை இந்த மசைநாய் கடித்து கொன்று விட்டது. செத்த ஆட்டைத்தான் அஏஉத்து கூறு போட்டு குடுத்திருக்கான்என்று. விசயம் ஊர் முழுவதும் நொடியில் பரவி விட்டது. கறி எடுத்தவர்கள் எல்லோரும் கந்த பண்டாரம் கடைக்குச் சென்று உண்மௌ என்ன? என்று கொதித்துப்போய்க் கேட்டார்கள்.அவனோ சாதாரணமாக சொன்னான். “ஆமா..நானும் பொண்டாட்டியும் கூட அதே கறியத்தான் தின்னோம். கறி வெந்து போயிட்டா ஒன்னும் இல்ல தெரியுமா ?’

    ஊர்க்காரர்கள் 10 பேர் அடுத்த நாள் குன்னூர் போகத்திட்டம் போட்டார்கள். மசை பிடித்து விடுமோ என்றபயத்தில் குன்னூர் செல்பவர்களிடம் பணம் கொடுத்து மருந்து வாங்கி வரச்சொன்னார்கள் சிலர். அப்படித்தான் அவர்கள் குன்னூர் சென்று வயிற்றில் ஊசி போட்டுக் கொண்டு மருந்துப் புட்டிகளுடன் வந்தார்கள்.பெருந்துறை, குன்னத்தூர் என்று சொந்தபந்தங்கள் உள்ள ஊருக்குச் சென்று ஒரு வாரம் தங்கி வயிற்றில் தொப்புளைச் சுற்றிலும் ஏழு ஊசி போட்டுக்கொண்டார்கள்.அந்த மருந்து ப்ரிட்ஜில் தான் இருக்க வேண்டும். நெய் மாதிரி வெள்ளையாக இருந்தது அது. அந்த சமயத்தில் நகர்புறங்களில் ஒன்றிரண்டு மருத்துவர்களிடம் தான் பிரிட்ஜ் இருந்தது. ஆகவே தான் சனம் அங்கு ஓடிப்போய் போட்டுக்கொண்டு கிழவர்கள் போல குனிந்த வாக்கில் ஐயோ! என்ற் வந்து சேர்ந்தார்கள்.வயிற்றை வேறு தூக்கிக் காட்டினார்கள். அது இட்லி மாதிரி புடைத்திருந்தது. இதில் நான்கு இல்லாதப் பட்டவர்கள், “அப்புடி உசுரு போனா போயிச்சாட்டாதுந்ன்று ஊசி போடமலேயே விட்டு விட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் யாருக்கும் இன்று வரை மசை பிடிக்கவே இல்லை. அன்று கந்த பண்டாரம் சொன்னது சரிதான். கறி வெந்து விட்டால் ஒன்றுமில்லை. அவனும் அவன் மனைவியும் ஊசி போட்டுக்கொள்ளவில்லை.மேலும் 15 வருடங்கள் உயி வாழ்ந்தார்கள்.

    படிப்புக்காக ஐந்தாவது சென்னிமலை கொமரப்பா செங்குந்தர் துவக்கப் பள்ளியில் சேர்ந்தேன். பள்ளி நேரத்திற்கு சரியாக கோபியிலிருந்து விசயமங்கலம், வாய்ப்பாடி, சென்னிமலை, ஈரோடு வரை செல்லும் ஏரீஸ் பஸ் இருந்தது. அரையாண்டுத்தேர்வு நெருங்கும் சமயம் அது நடந்தது.அன்று வெள்ளிக்கிழமை. அது சென்னிமலையில் சந்தை நாள்.பேருந்து கூட்டமாய் இருக்கும்.பேருந்து ஏறுகையில் என் வலது காலை யாரோ கவ்வுவது போல இருந்தது. சொய்க் என்று வலியாய் இருக்கவே காலை உதறினேன். பேருந்தி ஏறியாகி விட்டது...காலில் ரத்தம்.

    இதை எழுதும் போது தான் நினைக்கிறேன்..செருப்பு என்றஒன்றை நான் வாங்கித் தொட்டதே பத்தாவது படிக்கையில் தான்.அதுவும் குதிகாலில் ஆணி விழுந்து விட்டதால் அந்த ஆணியைப் பிடுங்க கரும்புச் சக்கரை வைத்துதீக்கொள்ளியைஅதன் மீது வைப்பது. இரண்டு நாட்கள் அப்படிச் செய்தால் வெள்ளை நிறத்தில் காலாணி வெளிவந்து விடும். இந்த ஆணி காலில் எப்படி விழுகிறது என்றால் காலில் முள்ளை ஏற்றிக்கொண்டு பிடுங்காமல் விடுவதால் காலப்போக்கில் ஆணியாகி விடும்.நடந்து செல்கையில் குந்திக் குந்தி செல்ல வேண்டும். நன்றாக ஊன்றி நடந்தால் வலிக்கும். இப்போது பிள்ளைகள் எல்.கே.ஜி செல்கையிலேயே பூட்ஸ் மாட்டிக்கொண்டு பள்ளி வேனில் பத்திரமாய் சென்று ஓட்டையில் விழுந்து இறந்து விடுகிறார்கள்.நான் பூட்ஸ் அணிந்திருந்தால் அன்று நாய்க்கடிக்கு தப்பி இருப்பேன்.என் தந்தையார் மாபெரும் கஞ்சப்பிசினாரி என்று இப்போது தான் தெரிகிறது. அந்த மனிதர் குடிப்பதற்கும், இலக்கிய சஞ்சிகைகளுக்கு சந்தா கட்டவும், புத்தகங்கள் வாங்கிக் குவிக்கவும் எங்களுக்கு சோறு போடவும் மட்டுமே உழைத்தார். என் அம்மா கையில் அவர் இறக்கும் காலம் வரை ஒரு 100 ரூபாய் தாளை தந்ததில்லை.எனக்குத் தெரிந்து ஒரு முழம் பூ அவர் தன் மனைவிக்கு வாங்கித்தந்ததில்லை.

     நாய்க்கடி வாங்கி வீடு வந்த நான் மெதுவாக அம்மாவிடம் ரத்தம் காய்ந்த காலைக் காட்டி கடி வாங்கிய விசயத்தை சொல்லி விட்டேன்.அன்று இரவு 9 மணி போல சுள்ளிமேட்டில் இருந்து சைக்கிளில் ஒருவர் வந்து, அது மசை நாய் என்றும், எதிரே ஓட்டல் கடைக்காரருடையது..அவரே சொல்லி விட்டார் என்றும் கூறினார்.அடுத்த நாள் கால் வீங்கி விட்டது. ஒரு எட்டு எடுத்து வைக்கவே சிரமம் ஆகிவிட்டது.தந்தையார் காலையில் நேரமே சைக்கிளில் சென்னிமலை சென்று தீர விசாரித்துவிட்டு வந்து விட்டார்.தந்தையார் என்னை பேருந்து ஏற்றி குன்னூர் கூட்டிப் போனார். நாங்கள் சென்ற நேரம் மாலை5 மணிக்கும் மேலிருக்கும். காலில் வலி கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல. அத்தாப் பெரிய கட்டிடத்தில் இருவர் மட்டுமே இருந்தார்கள்.

    அவர்கள் இருவருமே சொன்ன வார்த்தை, “டாக்டர் இப்பத்தான் வீடு போயிட்டார்.” வீடு போன டாக்டரை போன் போட்டு ஈரோட்டுலைருந்து வந்திருக்காங்க சார் , என்று சொல்லி வரவழைத்தார். கடிபட்ட இடத்தில் மஞ்சள் வர்ண கிரீம் தடவினார் டாக்டர். ஊசியில் அவர் மருந்தை ஏற்றிக் கொண்டதுமே எனக்கு உதறல் எடுத்து விட்டது.நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தவர் முன் மேல் சட்டையை கழற்றிக் கொண்டு போய் நின்றேன்.வேறு வழியும் இல்லை எனக்கு. குன்னூரில் எந்தச் சந்தில் புண்ணுக்காலை வைத்துக் கொண்டு ஓடுவது?தொப்புள் ஓரத்தில் குத்தினார் டாக்டர்.குனிந்த வாக்கில் பார்த்தேன். ஊசி முழுதாகவே உள்ளே போய்விட்டது போலத்தான் இருந்தது.ஊசியை உருவிக் கொண்டவர் பஞ்சை வைத்து தேய்த்தார். குய்யோ முய்யோ என்று ஆரம்பித்து விட்டேன்.

     டாக்டரிடம் 6 நாட்கள் போடுவதற்கான மருந்துப் புட்டிகளை வாங்கிக் கொண்டு விடைபெற்றுக் கிளம்பினோம்.பேருந்தில் பின் இருக்கையில் தான் இடம் கிடைத்தது.கோத்தகிரி வழியாக இறங்கிய பேருந்து மோசமான பாதையால் டமீர் டமீர் என்று குதித்தது.ஒவ்வொரு குதிக்கும் வயிற்றில் ஊசி ஏற்றிக் கொண்டிருப்பதான வலி இருப்பதாக தந்தையாரிடம் சொன்னேன்.அவர் பேருந்தின் முன்புறம் சென்று யாரையோ கெஞ்சிக் கூத்தாடி பின் இருக்கைக்கு இழுத்து வந்தார்.என்னை முன் இருக்கைக்கு தூக்கிப்போய் அமர வைத்தார்.வலி கொஞ்சம் மட்டுப்பட அப்படியே தூங்கிப்போய் விட்டேன்.
    சென்னிமலையில் பழனிச்சாமி டாக்டரிடம் ப்ரிட்ஜ் இருந்தது.எனக்கான மருந்துப் புட்டிகள் அவரது ப்ரிட்ஜினுள் கோழி அடைகாப்பது போல் வைக்கப் பட்டது. தினமும் ஏரீஸ் பஸ் வீட்டு முன்பாக மதியம் நின்றது. அம்மா ஒத்தை ஆள் என்னைத் தூக்கி பேருந்தி அமர வைக்க முடியாது. பேருந்தில் பயணிப்போர் இருவர் இறங்கி என்னைத் தூக்கிப் போய் இருக்கையில் அமர வைப்பார்கள்.பழனிச்சாமி டாக்டர் நேம்பான மனுசர்.மிகவும் பொறுமையாக 6 நாட்களும் என் தொப்புளைச் சுற்றிலும் போட்டார்.எனக்கும் ஊசி போட்ட இடம் இட்லி மாதிரி வீங்கி விட்டது. அரையாண்டுத்தேர்வு நான் எழுதவில்லை. நாய்க்கடிப்புண் ஆறுவதற்கு நீண்ட நாட்களாகிவிட்டது.

     என் பால்ய காலத்தில் வருடம் ஒரு வினையைத் தேடிகொள்வது வாடிக்கையாகவே இருந்தது. நாய்க்கடிக்கு முந்தைய வருடம் உள்ளூர் மாரியம்மனுக்கு நேர்ந்து விட்ட செம்பிளிக்கிடாய் ஒன்றுடன் நேருக்கு நேர் மோதி வீழ்ந்த சம்பவம் ஒன்று உண்டு.கிடாயானது என்மீது என்ன பகை கொண்டு தாக்கிற்று என்பது தெரியவில்லை.ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த கிழவி தண்ணீர் குடிக்க எந்த வீட்டிற்குப் போனாளோ. என் அபாய ஓலம் கேட்டு வீட்டிலிருந்து என் அம்மா ஓடி வர 5 நிமிடம் ஆகி விட்டது. கிடாயானது பின்னுக்கு தூரம் சென்று ஓடி வந்து என் மீது நான்கைந்து முறையாவது முட்டி இருக்கும். அது என்னைவிட உயரமான கிடாய் வேறு.எனக்கு அந்த வயதில் ஒரு கிடாயுடன் எப்படி போராடுவது என்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அம்மா அலறியடித்து அன்னை நெருங்கி வரும் சமயம் நானும் கிடாயின் ஸ்டைலிலேயே அதனை முட்டியிருக்கிறேன். என் நெற்றியில் அதன் கொம்பு ஏறி விட்டது. அந்த நெற்றித் தழும்பை இன்றும் கண்ணாடியில் பார்க்கும் போதெல்லாம் ஒரு செம்பிளி ஆட்டுடன் சரியாய் சண்டையிடத் தெரியாமல் போனது ஞாபகத்திற்கு வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. என் அம்மா என்னை பெற்றெடுத்து காலம் முழுவதும் சீரழிவதும், என்னைக் காப்பாற்ற செலவழிப்பதும் இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

     உயிரைக்காப்பாற்றிக் கொள்ள போராடுவதே தொடர்ந்து இந்த வாழ்க்கையில் நான் செய்து கொண்டேயிருக்கிறேன்.உயிரை தக்கவைத்துக் கொள்ள போராடும் போராட்டம் இன்று சலிப்பைக் கொடுக்கிறது.மாத்திரைகளை பல வர்ணங்களில் பார்க்கையில் இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு என்றகேள்வி வருகிறது.
     நான் பட்ட நாய்க்கடி சமாச்சாரம் அத்துடன் முடியவில்லை. பத்து வருடங்கள் தொடர்ந்து மட்டன், சிக்கன்,மீன் சாப்பிட இயலாமல் போய் விட்டது. அதற்கு காரணமும் இருந்தது.தூரத்தில் அறிந்தவர்களின் சாவுச் செய்திகள் தான். கோவையில் என் நண்பனின் தந்தையார் நாய்க்கடி பட்ட ஒரு வாரத்தில் மீன் சில்லி சாப்பிட்டு அவரது முழு நடவடிக்கையும் நாய் போலவே மாறி விட்டதாம்.அன்று தொட்டதற்கெல்லாம் குன்னூர் தான். குன்னூரில் ஒரு அறையில் அவரை அடைத்து வைத்து விட்டு ஒன்றும் செய்ய ஏலாது என்று கை விரித்து விட்டார்களாம்.அவர் குரைப்பதும்..தண்ணீர் கேட்பதும்..ஓடி வந்து இரும்புக்கம்பியை கடிப்பதுமாக..வேதனைப்பட்டு இறந்திருக்கிறார்.

     குன்னத்தூரில் ஒரு குடும்பம் குட்டி நாய் வளர்த்தியிருக்கிறது.சிறுவயது அக்காளும், தம்பியும் பள்ளி விட்டு வந்ததும் அதனுடன் விளையாடுவது வழக்கம்.குட்டிநாய்க்கு பொட்டு வைத்து சிங்காரித்து வளர்த்தினார்கள். வழியாக ஓடிய மசை நாய் அந்த குட்டியையும் கடித்து விட்டு ஓடிவிட்டது. அது குடும்பத்தில் யாருக்கும் தெரியாது. குட்டிநாய் எல்லோரையும் கவ்விக்கவ்வி விளையாடுவது வழக்கம் என்கிறபடியால் எல்லோரையும் கவ்வி விட்டது.இதில் ஆச்சரியம் என்ன என்றால் அந்தத் தம்பிப் பயலை அது கவ்வவில்லை.

   ஞாயிற்றுக்கிழமை என்றதும் மட்டன், சிக்கன் என்று எடுத்து சாப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.மெதுவாக அந்த குணம் அவர்களுக்கு ஆரம்பமாகி விட்டது.பக்கத்து வீட்டாரும், சொந்தபந்தங்களில் ஒன்றிரண்டு பேரும் வேனில் தூக்கிப் போட்டுக்கொண்டு குன்னூர் சென்றார்கள். அவர்களுக்கோ பார்த்தவுடன் நிலைமை தெரிந்து விட்டது. ஒன்னும் பண்ணமுடியாது கொண்டுட்டு போயிடுங்க..வேறு வழி இல்லாமல் மீண்டும் குன்னத்தூர் வந்தவர்கள் தனித்தனி மரத்தில் மூவரையும் கட்டி வைத்து விட்டார்கள். குடும்பத்தில் ஒரு பையன் தான் மிச்சம்.இப்படியான தகவல்களால் ஊசி போட்டிருந்தாலும் என் குடும்பத்தார் எனக்காக கறி தின்பதை விட்டொழித்தார்கள்.

    மூன்று வருடங்களுக்கு பிற்பாடு அவர்கள் மட்டுமே என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டு சாப்பிட்டார்கள். பழைய வியாதி எதுவாயினும் கிளப்பி விட்டுவிடும் கறி முயல் கறி.நண்பர்களின் வேட்டையில் அடிக்கடி அகப்பட்டுவிடும். அதை இன்று வரை தொடுவதில்லை நான்.அதை சாப்பிட்டே ஆகவேண்டும் என்ற ஆசையெல்லாம் கிடையாது.

      இப்படி கறி என்றவாசனை இல்லாமல் 10 வருடம் ஓடிப்போனது. நண்பர்கள் ஊத்துக்குளி தளவாய்பாளையத்து  குளத்தில் மீன் பிடிக்கப் பயணப்பட்டார்கள். மழைத்தூறல் அன்று காலையிலிருந்தே இருந்து கொண்டிருந்த்து.4 தூண்டில்களுடன்  சைக்கிளில் ஏழுபேர் கிளம்பினோம். ஊரிலிருந்து மூன்று கிலோ மீட்டர் தூரம். குளத்து மேடு ஏறிப்பார்த்தால் சுற்றிலும் தண்ணீர். நாரைகளும், கொக்குகளும் குளத்தின் ஓரப்பகுதிகளில் டில்லி முள் செடிகள்மீது பறந்தும், உட்கார்ந்தும் இளைப்பாறியவண்ணமிருந்தன. மழைத்தூறல் வேகமெடுத்தது.எங்களுக்கும் முன்பாக பலர் தூண்டில் போட்டு மீன் பிடித்தபடி இருந்தனர். எங்களுக்கான தனி இடம் தேடிப்போய் அமர்ந்து தூண்டில் வீசினோம். மீன் என்றால் பலவகையான மீன் கிடைக்கும் என்று நினைக்க வேண்டாம். உள்ளங்கை அளவிலான ஜிலேபி மீன்கள் தான்.ஆனால் யார் தூண்டில் வீசினாலும் தூண்டிலை வெறுமனே மீன் இல்லாமல் மேலே இழுக்கவே இல்லை.

      மூன்று பைகளை நிரப்பிக்கொண்டு ஊர் வந்து சேர்ந்தோம்.பாறைக் குழி நீரில் சுத்தப்படுத்தி வடைச்சட்டியில் போட்டுக்கொண்டு பொறிப்பதற்காக காலி வீடு ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்தோம். மிளகாய் பொடியும், உப்பும் மட்டும் தான்.ஸ்டவ் பற்றவைத்து வடைச்சட்டியில் எண்ணெய் ஊற்றி பற்றவைத்து மீன்களைப் போட்டு பொறித்தாகி விட்டது.

     “சாப்புடு கோமு..அட ஒன்னு தின்னுசாப்பிட்டுக்கொண்டே நண்பர்கள் சொல்ல, ஆவது ஆகட்டும் என்று ஒன்று தின்றேன். ஒரே படப்டப்பாக இருந்தது. பத்து வருடம் கழித்து ஒரு ஜிலேபி மீன் தின்றாகிவிட்டது. மெலிதாக என் வாயில் இருந்து ஜலநீர் ஒழுகி வந்தது. “இருங்க வர்றேன்என்று பாறைக்குழி நோக்கி தனித்து சென்றேன். ஜலநீர் வருவது நின்றபாடில்லை.யாரையாவது இனி கடித்து வைத்து விடுவேனோ! மழைத்தூறல் நின்று போயிருந்தது. நேரம் ஆக ஆக ஜலநீர் வருவது நின்று போய் விட்டது. நண்பர்களிடம் வந்தேன். “அட எடுத்துக்கோ..டேஸ்டா இருக்குதுஎன்று தான் சொன்னார்கள்.அன்று இரவு தூங்கப் போகையில் அம்மாவிடம் மீன் சாப்பிட்ட விசயத்தை சொன்னேன். “அடப் பாப்புருஎன்று கத்தினார். அன்று விடிய விடிய தந்தையாரும், தாயாரும் தூங்கவில்லை. நான் நிம்மதியாகத் தூங்கினேன்.

     அன்றிலிருந்து தான் என் மனதில் பயம் என்ற உணர்வு விடைபெற்றுப் போய்விட்டது. காசம் என்ற வியாதியில் எட்டு வருடம் நான் துன்பப்பட்டேனே ஒழிய பயப்படவில்லை.

              *******          **********        *************          ***********     **********

Post Comment

கருத்துகள் இல்லை: