வியாழன், ஏப்ரல் 11, 2013

கலக்கல் கருத்துகள்



எழுத்தாளனாக ஒருவன் வாழ்க்கையை ஓட்டுவது தமிழில் சிரமமான விசயம் தான். ஒதுங்கி ஓடிவிடலாம் என்றாலும் இந்த எழுத்தானது அவனை விடுவதே இல்லை.முன்னர் வாழ்ந்த எழுத்தாளர்களில் ஓரளவு குடும்பப் பின்னணி உள்ள ந்ழுத்தாளர்கள் மட்டுமே மன நிறைவுடன் ந்ழுதினார்கள். எழுத்தை மட்டுமே நம்பி வாழ்வில் இன்னும் எத்தனை வருடம் போராடுவேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.
வாழ்க்கையை ஓரளவேனும் ஓட்ட இலக்கிய எழுத்துக்களால் முடியாத சமாச்சாரம் என்று தாமதமாக தெரிந்து விட்டது. கமர்சியல் எழுத்து எந்த அளவு காப்பாற்றும் என்றும் விளங்கவில்லை.
எழுத்திற்கு வந்து விட்டு இதைத்தான் எழுதுவேன்,அதை எழுத மாட்டேன் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டு இருக்க முடியாது.சில வாசகர்களுக்கு பிடிக்கிறது என்பதற்காக சில விசயங்களை வலிந்து எழுத்தாளன் தன் எழுத்தில் திணித்துக்கொண்டே இருக்க முடியாது.
வாசகர்கள் நல்லாயிருக்கு, நல்லாயில்ல..என்று ஒற்றை வரி விமர்சனம் தான் சொல்வார்கள். விரிவாய் சொல்ல அவர்கள் எழுத்தாளர்கள் அல்ல.இன்று வரை என் வாசகர்களிடம் அடுத்த முறை நல்லா பண்ணிடலாங்க, என்றுதான் பேசுகிறேன்.

********************************************************************************
======திருவிழா முடிந்த வீதி=========
தைப்பூசவிழாவுக்காக வீதி சுற்றி வந்த தேர்
அலைக்கழிப்பு முடிந்தான பின் அமைதியானது
தேர் முட்டியில்! - எதை எடுத்தாலும் 10 ரூபாய்
சாமான்காரர்கள் அவ்வப்போது கடந்து போகும்
பயணிகளை நம் கடைக்குத்தான் வருகின்றனரா..
எனப் பார்த்து ஈ ஓட்டினர். - சாலையெங்கும்
கரும்புத்தோகைகள், மிட்டாய் காகிதங்கள்,
மீந்திருந்த மக்காச்சோளங்கள் என இறைந்து
கிடந்தன. தைப்பூச சிறப்பு பேருந்துகள் அதனதன்
ரூட்டுக்கு சென்று விட்டன.
முதலியார் வீட்டு பேரக்குழந்தை உடைந்து போன
பலூனைவாயில் சப்பி மென்று கொண்டிருந்தது.
இன்று ஏதாவது தேறுமாவென மொட்டை
முனுசாமி கையில் வதங்கிய அலுமினிய
போசியோடு சில்லறைக்காய் வீதிக்குள்
கால் வைத்தான்.
பொம்மைக்கடைக்காரனின் பொம்மை அழுதது
விளையாட ஒரு குழந்தை வேண்டுமென!
பஸ் நிறுத்தத்தில் பாலுக்காய் அழும் குழந்தையை
இடுப்பில் வைத்தபடி வற்றிய முலை பார்த்து
பெருமூச்சு விட்டாள் பிச்சைக்காரி.
ஏதோ ஒரு வீட்டினுள்ளிருந்து “இன்னிக்கும் இட்லியா”
என்றொரு குரல் கேட்டது. - தெருவில் நின்றிருந்த
கருநாய் யாராவது மொபட்டில் போனால்
கடிக்கத் துரத்தலாமென..
தருணம் பார்த்து நின்றது...

*******************************************************************************
Photo: இயல்பாகவே கவிதை தொகுப்புகளை நான் வருடத்தில் மூன்று மட்டுமே படிக்கும்
வழக்கம் கொண்டவன். படிக்கத்துவங்கிய காலத்தில் கவிதை தொகுப்பு தவிர
எதுவும் படிக்க மாட்டேன். எல்லாம் காலத்தின் கோலம் எனலாம். இவ்வருட
துவக்கத்தில் வே.பாபுவின் “மதுக்குவளை மலர்” படித்து கவிதைகளின் உச்சபட்ச
சாத்தியக்கூறுகளைக் கண்டு அதிசயித்துப் போனேன். அதன் பிரமிப்பிலிருந்து
விடுபடாமல் நான் இருக்கையில் கதிர்பாரதியின் முதல் கவிதைத் தொகுதி கைக்கு
வந்து விட்டது. கவிதைகளை படிக்கத் துவங்குவதற்கு தனித்த வாசிப்பு
மனநிலைக்கு தயாராக வேண்டியது அவசியமாகிறது. மனநிலை ஒத்துவராத சமயத்தில்
வலுக்கட்டாயமாகப் படித்தால் கவிதைகள் வெறும் வார்த்தைகளாகவே பதியும்.
நிர்பந்தத்தின் பேரில் படித்தாலும் கவிதைகள் நமக்கு காட்டும்
பாதைகளுக்குள் நாம் செல்லவே முடியாது.
   மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள்.. தொகுதிக்குள்  நுழைந்த போது முதல்
நான்கைந்து கவிதைகளை வாசித்ததும் இவ்வளவு இறுக்கங்களை சாதாரண வாசகன்
உணர்ந்து ரசிக்க இயலுமா? என்ற சந்தேகம் வந்துவிட்டது. அதற்கும் எனக்கு
வழி இருக்கிறது என்று கடைசிக் கவிதையிலிருந்து பின்புறத்தில் இருந்து
வந்தேன்.அவைகள் என் கைப்பிடித்து எளிமையாக முன்புறம் நோக்கி கூட்டி
வந்தன.
      மதுக்கூடத்தில் கொண்டாட்டத்திற்கு நுழைந்த கவிஞன் கடைசி
மிடறுக்குப் பிறகு விசும்பத் துவங்குகிறான்...காதலியால் உதாசீனப்படுத்தப்
பட்டவன் விடுதியில் தங்கி அவளின் நினைவலைகளை  அழிக்க முயன்று தடுமாறித்
தவிக்கிறான்...
    இறப்பை நோக்கியே நகரும் கவிதைகள்  காதலின் வலிகளை கசப்பாய்
விசிறியடிக்கின்றன...
  கவிஞனாய் இருந்துவிட்ட கவிஞன் லெளகீக வாழ்வில் ஒரு அங்கமாக இருக்க
தடுமாறுகிறான். வாழ்வை கவிதையாய் வாழ முயற்சிக்கும் அவன் சுவரொட்டி மீது
மூத்திரம் பெய்து தன் கோபத்தை வெளிக்காட்டுகிறான்..அதுவும் நடு
இரவில்..கூடவே அவனுக்கு தன் பெயரை சுமந்து கொண்டு திரிவது கூட கனமாய்
இருக்கிறது.
  காதலை புறங்கையால் தள்ளிவிடும் கவிதைகளை தீராக் காதலுடன் எழுதித்
தீர்க்கிறது இவரது பேனா. இவர் நமக்கு காட்டும் கடவுள் கூட சாத்தானாகும்
ஏக்கத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கிறார்.
   தலைப்புக் கவிதையும், மகன்களும் மகன்களின் நிமித்தமும் இரண்டையும்
சிறுகதை வடிவில் வாசித்து மகிழ்ந்தேன்.
முதல் தொகுதி வந்த பிறகு சிலவற்றை கழித்திருக்கலாம் என்று கதிர்பாரதிக்கே
தோன்றி இருக்கலாம்..அவைகள் என் கண்களுக்கும் தட்டுப்பட்டன. ஒரு கவிதை
தொகுதி பாராட்டப் படுவதற்கு அனைத்து கவிதைகளுமே சிறப்பானவைகளாக இருக்க
வேண்டிய அவசியம் எதுவுமில்லை.
இயல்பாகவே கவிதை தொகுப்புகளை நான் வருடத்தில் மூன்று மட்டுமே படிக்கும்
வழக்கம் கொண்டவன். படிக்கத்துவங்கிய காலத்தில் கவிதை தொகுப்பு தவிர
எதுவும் படிக்க மாட்டேன். எல்லாம் காலத்தின் கோலம் எனலாம். இவ்வருட
துவக்கத்தில் வே.பாபுவின் “மதுக்குவளை மலர்” படித்து கவிதைகளின் உச்சபட்ச
சாத்தியக்கூறுகளைக் கண்டு அதிசயித்துப் போனேன். அதன் பிரமிப்பிலிருந்து
விடுபடாமல் நான் இருக்கையில் கதிர்பாரதியின் முதல் கவிதைத் தொகுதி கைக்கு
வந்து விட்டது. கவிதைகளை படிக்கத் துவங்குவதற்கு தனித்த வாசிப்பு
மனநிலைக்கு தயாராக வேண்டியது அவசியமாகிறது. மனநிலை ஒத்துவராத சமயத்தில்
வலுக்கட்டாயமாகப் படித்தால் கவிதைகள் வெறும் வார்த்தைகளாகவே பதியும்.
நிர்பந்தத்தின் பேரில் படித்தாலும் கவிதைகள் நமக்கு காட்டும்
பாதைகளுக்குள் நாம் செல்லவே முடியாது.
மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள்.. தொகுதிக்குள் நுழைந்த போது முதல்
நான்கைந்து கவிதைகளை வாசித்ததும் இவ்வளவு இறுக்கங்களை சாதாரண வாசகன்
உணர்ந்து ரசிக்க இயலுமா? என்ற சந்தேகம் வந்துவிட்டது. அதற்கும் எனக்கு
வழி இருக்கிறது என்று கடைசிக் கவிதையிலிருந்து பின்புறத்தில் இருந்து
வந்தேன்.அவைகள் என் கைப்பிடித்து எளிமையாக முன்புறம் நோக்கி கூட்டி
வந்தன.
மதுக்கூடத்தில் கொண்டாட்டத்திற்கு நுழைந்த கவிஞன் கடைசி
மிடறுக்குப் பிறகு விசும்பத் துவங்குகிறான்...காதலியால் உதாசீனப்படுத்தப்
பட்டவன் விடுதியில் தங்கி அவளின் நினைவலைகளை அழிக்க முயன்று தடுமாறித்
தவிக்கிறான்...
இறப்பை நோக்கியே நகரும் கவிதைகள் காதலின் வலிகளை கசப்பாய்
விசிறியடிக்கின்றன...
கவிஞனாய் இருந்துவிட்ட கவிஞன் லெளகீக வாழ்வில் ஒரு அங்கமாக இருக்க
தடுமாறுகிறான். வாழ்வை கவிதையாய் வாழ முயற்சிக்கும் அவன் சுவரொட்டி மீது
மூத்திரம் பெய்து தன் கோபத்தை வெளிக்காட்டுகிறான்..அதுவும் நடு
இரவில்..கூடவே அவனுக்கு தன் பெயரை சுமந்து கொண்டு திரிவது கூட கனமாய்
இருக்கிறது.
காதலை புறங்கையால் தள்ளிவிடும் கவிதைகளை தீராக் காதலுடன் எழுதித்
தீர்க்கிறது இவரது பேனா. இவர் நமக்கு காட்டும் கடவுள் கூட சாத்தானாகும்
ஏக்கத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கிறார்.
தலைப்புக் கவிதையும், மகன்களும் மகன்களின் நிமித்தமும் இரண்டையும்
சிறுகதை வடிவில் வாசித்து மகிழ்ந்தேன்.
முதல் தொகுதி வந்த பிறகு சிலவற்றை கழித்திருக்கலாம் என்று கதிர்பாரதிக்கே
தோன்றி இருக்கலாம்..அவைகள் என் கண்களுக்கும் தட்டுப்பட்டன. ஒரு கவிதை
தொகுதி பாராட்டப் படுவதற்கு அனைத்து கவிதைகளுமே சிறப்பானவைகளாக இருக்க
வேண்டிய அவசியம் எதுவுமில்லை.
 — with Kathir Bharathi.

**********************************************************************************

Post Comment

கருத்துகள் இல்லை: