சனி, ஜூலை 30, 2016

சினிமாக்கு போவோமா தியேட்டருக்கு?




























சினிமாக்கு போவோமா தியேட்டருக்கு?
வா.மு.கோமு

கூரைக்கொட்டகைகளில் திரைப்படங்களை கண்டு களித்தவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்றே தோன்றுகிறது. அந்த பாக்கியவான்களில் அடியேனும் ஒருவன். தரை டிக்கெட் என்று 50 பைசாவுக்கு வாங்கிக் கொண்டால் திரை முன்பாக மணல் தரையில் அமர்ந்து கொள்ளலாம். பெரும்பாலும் இரவு இரண்டு காட்சிகள் தான். பீடி,சிகரெட்டுகளின் புகை அரங்கினுள் மிதந்து கொண்டேயிருக்க தட்டுவடை முறுக்கு ஏந்திய சிறுவர்கள் திரையில் வரும் உருவங்களை பார்வையாளர்கள் பார்க்க இடைஞ்சலாய் சுற்றிக் கொண்டேயிருப்பார்கள்.

நான் சிறுவனாயிருந்த காலங்களில் தொடர்ந்து எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் நடித்த படங்களை மட்டுமே பார்ப்பதில் அவா கொண்டிருந்தேன். அவர் தன் அம்மாவைக் காப்பதற்காக படும் துயரங்களை திரையில் கண்டு அம்மா மீது அதீத பாசம் கொண்டு திரிந்தேன். எந்த வில்லனும் அம்மாவை அபேஸ் செய்து போய்விடலாகாது என்பதில் என் தந்தையாரை விட கவனத்தில் கொண்டு திரிந்தேன்.

அம்மாயி சிவாஜி கணேசனின் ரசிகை. என்னை கூட்டிப்போய் மணலில் தன்னோடு அமர்த்திக் கொள்ளும். திரையில் சிவாஜிகணேசன் அழுதால் இதுவும் அழுது மூக்கைச் சிந்தி மணலில் வீசும். என் அப்பிச்சி அடித்தால் கூட அதுபோல அழாது. பெரும்பாலும் எனக்கு அழும் காட்சிகள் நிரம்பிய திரைப்படங்களைக் காண சிறுவயது முதலே பிடிப்பதில்லை. அப்போதெல்லாம் இப்போது போலவே வாரம் ஒருமுறை திரைப்படங்கள் கொட்டாய்களில் மாற்றப்படும். இன்றே கடைசி போஸ்டர் வேறு தனியே போஸ்டர் மீது ஒட்டப்படும். டீக்கடை முகப்பிலும் மளிகைக்கடை முகப்பிலும் ஒட்டப்பட்ட போஸ்டர்களுக்கு கடைசி நாளன்று ஃப்ரீ பாஸ் கொடுக்கப்படும். ஃப்ரீ பாஸ்காரர்கள் கடைசி நாளில் கொட்டாயில் குவிந்து விடுவார்கள்.

அடுத்த நாள் கூட்டு வண்டியொன்றில் இருபக்கமும்  புதிய படத்தின் தட்டி வைக்கப்பட்டு தப்பட்டையடித்தபடி ஒருவர் வருவார். அந்த காளைமாட்டுக்கு எங்கு எங்கு நிற்க வேண்டுமென்பது கூட பழகிப்போயிருக்கும். தப்பட்டை சப்தம் கேட்டாலே நாய்கள் குரைக்கத்துவங்கி விடும். சிறுவார்கள் அந்த வண்டியின் கூடவே பக்கத்து ஊர்வரை செல்வதெல்லாம் நடந்தது.

அப்போது நான் சென்னிமலையில் பத்தாவது வாசித்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். பள்ளிக்கு மட்டமடித்து மதியக்காட்சிக்கு சென்று எங்கள் கிராமத்திற்கு வரும் பேருந்தை பிடிப்பதற்காக எல்லாப் படங்களையும் சென்னிமலையில் கடைசி அரைமணி நேரங்களை தவற விடுவதே வாடிக்கையாக இருந்தது. பின்பாக படம் பார்த்த நண்பர்களிடம் முடிவுக்காட்சிகளை விசாரித்து அதை மனக்கண்ணால் ஓட்டிப் பார்க்கும் வழக்கமிருந்தது. சனிக்கிழமை என்றால் மதியம் பள்ளி ஒருமணியோடு அரை நாளில் விடுப்பு என்பதால் சைக்கிளில் சென்று வந்து கொண்டிருந்தோம். எந்த சனிக்கிழமையும் நான் பள்ளி சென்றதில்லை. நண்பனோடு காலைக்காட்சி மற்றும் மதியக்காட்சி முடித்து விட்டுத்தான் பதிமூன்று மைல்கள் வந்து கொண்டிருந்தேன்.

சிவாஜிகணேசனின் பையன் பிரபு, சங்கிலி படத்தில் பயங்கரமாய் வருகிறார், என்று பள்ளியில் பேச்சாக இருந்தது. நண்பர்கள் ஓடி ஓடிப் பார்த்தார்கள். எனக்கு ஏனோ அதில் விருப்பமில்லை. ஒரு நடிகரின் மகன் திரையில் தோன்றுவதில் என்ன அதிசயம் இருந்துவிடப் போகிறது எனக்கு?

தைப்பூசத் தேர்த்திருவிழாவுக்கு சென்னிமலை முழூஊரும் மக்கள் கூட்டமாய் நிரம்பியிருக்கும். விடியும் வரை மூன்று தியேட்டர்களில் காட்சிகள் ஓடும். சகலகலா வல்லவன் திரைப்படத்தை பார்த்த சனம் அளவில்லாதது.காட்சியின் போது தியேட்டரின் கதவுகள் விரியத் திறக்கப்பட்டு அங்கெல்லாம் அமர்ந்து திரையை எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது சனம். இன்று சென்னிமலையில் ஒரே திரையரங்கு தான். அதற்கும் சனத்தைக் காணோம்.

திரையரங்கிற்குச் செல்வதே மறந்து போன நிலையில் சதுரங்க வேட்டை படத்தைக் காண திரையரங்கிற்கு இரண்டு மூன்று வருடங்களுக்குப் பிற்பாடு சென்றோம் நானும் நண்பனும். மதியக்காட்சி அது. பதினொரு பேர்கள் அமர்ந்திருக்க இன்று படம் காட்ட மாட்டார்கள், என்றே நினைத்து அமர்ந்திருந்தோம். ஆனால் முப்பது வருடம் முன்பாக கடைசிப் பாடலாக, ‘வரவேண்டும் மகராஜா..’ பாடல் அத்திரையரங்கில் ஒலிக்கும். அது இப்போதும் ஒலிக்கவே கண்டிப்பாக படம் உண்டென முடிவெடுத்தேன். இடைவேளையில் கேண்டீன்காரரிடம் கேட்டேன். ‘கூட்டம் இப்படித்தானா எப்போதும்? என. ‘அப்படியல்ல.. வெள்ளி சனி ஞாயிறே படத்தை பார்த்துடுவாங்க! நீங்க வெசாழக்கிழமை வந்திருக்கீங்க!’ என்றார்.

இந்தத் தியேட்டரில், ’தென்றலே என்னைத் தொடுஓடிய 7 நாளும் என் நண்பனொருவன் தொடர்ந்து மதியக்காட்சி பார்த்து முடித்தான். அவன் இன்று நேவியில் இருக்கிறான் அப்படி அவன் தொடந்து காண பத்தாவது படிக்கையில் எது ஈர்த்தது? என்று இன்னமும் எனக்கு தெரியவில்லை. எனக்கென்னவோ மோகன் துரத்த படத்தின் நாயகி ஆண்பிள்ளை போல அங்குமிங்கும் நடந்தது கூட காரணமாய் இருக்கலாம். நிச்சயமாக பாடல்களுக்காக அவன் சென்றிருக்க வாய்ப்பில்லை. இதே போல் முரளி நடித்தஇதயம்படத்தினை திருப்பூரில் நண்பனொருவன் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான். அவன் இப்போது ஆசியராக பணியில் இருக்கிறான். நானும் 1971-ல் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க் இயக்கி வெளிவந்த Duel திரைப்படத்தை எனது லேப்டாப்பில் வைத்துக் கொண்டு வருடக்கணக்காக பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன் நண்பர்களுக்கும் காட்டிக் கொண்டு! ஏன் என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் சில சமயம் விடை கிடைப்பதேயில்லை.

விசயத்திற்கு வருவோம். சதுரங்க வேட்டை படத்தின் இயக்குனர் நண்பர் வினோத்திற்கு ஒரு போனைப் போட்டேன். அவரோ சிரித்தபடி, ‘ஏனுங் கோமு, எல்லாப்பக்கமும் ஓடி எடுத்துட்டாங்க! லேட்டா சென்னிமலையில போட்டிருக்காங்க!’ என்றார். பின்பாக மாதம் ஒருமுறையேனும் ஒரு திரைப்படத்தை கூட்டத்துடன் காண திரையரங்கிற்கு அந்த சனி ஞாயிறு சமயங்களில் சென்று வந்து கொண்டிருக்கிறேன்.

திரைப்படத்தை திரையரங்கில் மக்கள் கூட்டமுடன் காணவேண்டுமென்பதே அவாவாக இருக்கிறது. ரஜினிமுருகன் படத்திற்கு டிக்கெட் கிடைப்பதே பெரும்பாடாக இருந்தது. பையன் வேறு கூட்ட நெரிசலில் நசுங்கி விடுவானோ? என்ற கவலை வேறு ஒருபக்கம். படம் ஆரம்பிக்கையில் அவனுக்கு மகிழ்ச்சி வெள்ளம் கரைபுரண்டோடு ஓடுவதை அந்த இருளிலும் காண முடிந்தது. ‘என்னாப்பா இவ்ளோ கூட்டம்? விசிலெல்லாம் போடறாங்கப்பா!’ முன்பாக இருபது பேர் அமர்ந்து பார்க்கும் நாட்களில் அவனை அழைத்து வந்து கொண்டிருந்தேன். சனத்தைக கண்டதும் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியாகி விட்டது.

திருப்பூர், கோவை, இப்போது ஈரோடு மாவட்டங்களில் இப்போது மல்டிஃப்ளக்ஸ் காம்ப்ளெக்ஸ்கள் உதித்து விட்டன. ஒரே இடத்தில் நான்கைந்து புதிய திரைப்படங்கள். நம்பி சனம் அங்கு செல்ல்லாம். எப்படியேனும் ஒரு புதிய படத்தை அங்கு கண்டு விடலாம். உள்ளே செல்பவர்களின் வாயை ஊதிக் காட்டச் சொல்கிறார்கள். மது வாடை வருகையில் அவர் வெளியே அனுப்பப்படுகிறார். அலைப்பேசிகள் அணைத்து வைக்கப்பட வேண்டும். குட்டிக்குட்டி அரங்குகள். இப்படியான அரங்குகள் இனி இங்கே அதிகரிக்கும் வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இப்படியிருக்க, நான் முதலாக தனித்து டிக்கெட் எடுத்து திரையரங்கில் சென்று இமைக்க மறந்து பார்த்த படம்ஒரு கை ஓசை’. கொங்குமண்ணின் பேச்சு வழக்குகள் அதில் இருக்க அப்படி ஒட்டிக்கொண்டேன் அதனுடன். ‘அது அப்பிடியில்லீங்கெஎன்று பாக்கியராஜ் வசனம் ஆரம்பிப்பது அவரது படங்களை தொடர்ந்து காண ஆவலைத் தூண்டிவிட்டது. முன்பாக வில்லனுக்கு அடையாளம் தெரியாமல் இருப்பதற்காக கன்னத்தில் பெரிதாக மருகு வைத்துக் கொண்டு வில்லனின் கூடாரத்திற்கே சென்று பாட்டுப்பாடி ஆடி கடைசியில் மருகை எடுத்து வில்லனிடம், ‘நான் தான் ராஜா!’ என்று முகம் காட்டி அடிதடியில் இறங்கும் நாயகர்களை பார்த்தே வந்திருந்தேன்.

ரஜினிகாந்த் நடித்த தில்லு முல்லு படத்தில் கூட அப்படித்தானே! மீசை வைத்தால் ஒரு ரஜினி. மீசையை எடுத்து விட்டால் ஒரு ரஜினி. போக என் தந்தையார் ஆசிரியர் என்பதால் ஏகப்பட்ட கெடுபிடிகளை என்மீது திணித்தவர் அவர். கெடுபிடிகள் அதிகமாகும் போது எதிர்க்கும் எண்ணம் வருவது இயல்பு தானே! பிஸ்கெட்டை வேணாமென ஒதுக்கி விடும் குழந்தையிடம், தின்னு தின்னு எனத் திணித்தால் மறுபடியும், வேணாம்போ! என்று ஒதுக்குகையிலேயே பிடிவாதமும் மூர்க்கமும் அங்கே தோன்றி விடுகிறது. அது தொடர்கிறது காலம் முழுக்க! ஒன்றைச் செய்யாதே என்றால் செய்யத் துணிவது.

சினிமா என்னைச் சீரழித்து விடுமென என் தந்தையார் நம்பியிருக்கலாம். அவரை ஏமாற்றுவது வெகு சுலபம். ஆசிரியர்களை மாணவர்கள் எல்லாக்காலங்களிலும் ஏமாற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள் சுலபமாக. விஜயமங்கலம் டெண்ட்டு கொட்டாயில் இரவு இரண்டாம் காட்சி அவரை ஏமாற்றிச் செல்வது சுலபம். வீட்டின் அருகாமையுள்ள பழைய வீட்டில் என் அப்பாரு கட்டிலில் கிடப்பார். டியூசனுக்கு வரும் உள்ளூர் நண்பர்கள் இரவு எட்டரை ஆனதும் போய் விடுவார்கள்.

சற்று தூரத்திலிருந்து வரும் நண்பன் அப்பாரு வீட்டில் தங்கி விட்டு காலையில் நேரமே சென்று விடுவான்,. அவனுக்குத் துணையாக நான் கிடப்பேன். இரவு ஒன்பதரை என்கிறபோது அப்பாவின் சைக்கிளை நேக்காக தூக்கி வெளியில் கொண்டு வந்து விடுவோம். அப்பாரு பொக்கை வாயில் காற்றுப்போக ஒன்பது மணிக்கே தூங்கி விடுவார். கதவை தாழிடாமல் சாத்தி விட்டு டபுள்ஸ் கிளம்பி விடுவோம். அவர் தூங்கினால் ஒரே தூக்கம் விடியும் வரை.

அப்படி பல படங்கள். அவற்றில், ’சந்திப்புஎன்கிற படத்தை மறந்து விட முடியாது. சிவாஜிகணேசன், ஸ்ரீதேவி, ராதா, பிரபு என பெரும் கூட்டம் நடித்திருந்தது. டெண்டு கொட்டாயில் திரையைச் சுற்றிலும் சீரியல் பல்ப்புகள் வேறு. ’சோலாப்பூர் ராணி.. சோலாப்புர் ராஜாஎன்று பாடல் ஆரம்பித்ததும் சீரியல் பல்புகளும் எரிய ஆரம்பித்து விடும். திருப்தியோடு வெளியே வருகையில் சைக்கிள் டயர் செத்த தவளையாக கிடக்க இருவருக்குமே பயம் பிடித்துக் கொண்டது. எவன் ஆறு கிலோ மீட்டர் உருட்டிச் செல்வது சாமத்தில்?

எப்படியோ கேண்டீன்காரன் காற்றடிக்கும் பம்ப் வைத்திருக்க அதை வாங்கி அடித்துக் கொண்டு காற்றிருக்கும் வரை செல்ல்லாமென அழுத்தோ அழுத்தென அழுத்தி வந்தோம். நல்லவேளை காற்று வழியில் எங்கும் குறையவில்லை. வீடு வந்து பார்க்கையில் அன்று கதவு உள்புறமாக தாழிடப்பட்டிருந்தது! அன்று எங்களுக்கு அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி தான். பக்கத்து விட்டுக்காரர் திண்ணையில் படுத்துக் கொள்ளும் யோசனை தன் ஓடிற்று எனக்கு. ஏனென்றால் அப்பாருக்கு காது செவிடு. கூப்பிட்டு கத்தி கதவை தட்டினால் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து அப்பா எழுந்து வந்தாரென்றால் சாமம் ஏமாம் பார்க்காமல் தடியெடுத்து விளாசுவார்.

திடீரென ஒரு ஐடியா உதித்தது. வீட்டின் பக்கத்திலேயே ரயில்வே ட்ராக் என்பதால் விரைவு ரயில்கள் செல்கையில் கதவை குலுக்கி அசைப்பது என்று முடிவானது. இரவு நேரத்தில் அன்று பார்த்து விரைவு ரயில்களின் வரவு பத்து நிமிடத்திற்கு ஒன்றாக இருந்தது. விரைவு வண்டி தட்தட்த்து செல்லும் சமயங்களில் கதவைக் குலுக்கினோம். எட்டாவது மெயில் ஊரைக் கடக்கையில் கதவின் உள் நாதாங்கி விலகி கதவு திறந்தே விட்டது. அந்த அளவுக்கு தடதடவென வெறியாய் குலுக்கியிருந்தேன். பின்பாக இரவுக் காட்சிக்கு செல்வதை அன்றோடு நாங்கள் மறந்தே போனோம். அப்பாரு இத்தாப்பெரிய கலவரம் கதவு நீக்க நடந்தது அறியாமல் கயிற்றுக் கட்டிலில் சின்னக் குறட்டையொலியுடன் தூங்கிய வண்ணமிருந்தார்.

எனது மங்கலத்து தேவதை நாவலின் நாயகி பிரேமாவுடன் பல திரைப்படங்களை பெருந்துறையில் கண்டு ரசித்திருக்கிறேன். முழுமையாக ஒன்றிரண்டு படங்களைத் தான் பார்த்திருப்போம். அவற்றில் பல அவளாக கோபத்தில் கொந்தளித்து எழுந்து ஓடும் படங்கள் அதிகம். பின் நான் எழுந்து ஓடி வந்து விடுவது. யார் ஓடினாலும் ஒருவர் முழுத் திரைப்படத்தையும் கண்டு தான் எழுந்து வருவோம். பிரேமாவுடன்உன்னாலே உன்னாலேதிரைப்படத்தைக் கண்டது தான் அழகிலும் அழகு. அந்தப் படத்தின் நாயகி நாயகனுடன் தேவையின்றி கொந்தளித்துக் கொண்டே தன் வாழ்க்கையை இழந்து விடுவாள். சேம் பிரேமா தான்! அவள் வயிற்றெரிச்சலில் தான் முழுப்படத்தையும் கண்டாள். அவளையே பிரதிபலிப்பது அவளுக்கு கொடுமையாக இருந்தது எனக்கே தெரிந்தது. அன்று இருவரில் யாரும் கோபித்துக் கொண்டு எழுந்து ஓடவில்லை.

எம்பதுகளின் இறுதியில் கோவையில் எனக்கு மலையாளத் திரைப்படங்களை மட்டுமே காணும் தமிழ் நண்பன் அறிமுகமானான். சமயத்தில் மிருகயா, நாயர்சாப், சூரியாம்சம், நெம்பர் டொண்ட்டி மெட்ராஸ் மெயில், என்று மோகன்லால், மம்முட்டி படங்களாக பார்த்து வைத்தேன். பின்பாக இப்போது தான் பார்க்கத் துவங்கி இருக்கிறேன். இப்போது ஷட்டர், 1983, பிரேமம், திருவனந்தபுரம் லாட்ஜ், உஸ்தாத் ஹோட்டல், வடக்கன் செல்பி என்று நண்பர்கள் சில படங்களை தட்டுக்கள் வாயிலாக அறிமுகப்படுத்துகிறார்கள். மலையாளப்படங்களின் நிதானமான நகர்வு மட்டுமே அன்றிலிருந்து இன்று வரை சிறப்பாகப்படுகிறது.

தமிழில் தற்போது வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் படங்கள் அனைத்துமே ஒருமுறை திரையரங்கில் காணலாம் என்கிற அம்சத்தோடு தான் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எந்தப் படங்களுமே பார்வையாளனை ஏமாற்றமடையச் செய்வதில்லை. போக கதையம்சங்களில் மாற்றமான வேறு வடிவிலான படங்களும் வருகின்றன.

திரைத்துறை வளர்ச்சியின் பாதையில் வெற்றிநடை போட்டுக் கொண்டு செல்கிறது. திரைத்துறையில் இருக்கும் எத்தனையோ இளைஞர்கள் கையில் பலவித சாமார்த்தியங்கள் நிரம்பியிருக்கின்றன. சந்தர்ப்பங்களும் வாய்ப்புகளும் அவர்களுக்கு அருகாமையில் இப்போது இருக்கின்றன. முன்பு எட்டாக்கனியாக இருந்த திரையுலகு கிட்டத்தில் வந்திருக்கிறது. சி செண்டர் பார்வையாளர்களை டிவிப் பெட்டிகள் வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டதால் சி செண்டரில் திரையரங்குகளே இல்லை. இருந்தாலும் பெரிய பாதிப்பொன்றும் இல்லை.

நான் முழுதாக ம...ஆனந், ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ் நடித்தகடலைதிரைப்படத்திற்கு வசனம் எழுதி முடித்து அதன் சூட்டிங்கிலும் ஒரு வாரகாலம் கலந்து கொண்டேன். திரைப்படம் ஒட்டு மொத்த பணியாளர்களின் மாபெறும் உழைப்பு. திரைப்படம் சார்ந்த ஒவ்வொரு பிரிவினரும் உழைப்பையும், உடல் வருத்தத்தையும், வேர்வையையும் அங்கு சிந்தியே ஆக வேண்டும். வெய்யில் மழை அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல! எத்தனையோ கட்டங்களைத் தாண்டித்தான் ஒரு திரைப்படம் திரைக்கு வருகிறது. அது சின்ன வெற்றி என்றால் கூட அதன் உழைப்பாளர்கள் அனைவருக்கும் மாபெறும் வெற்றி மகிழ்ச்சி தான். அந்த வெற்றி தான் அவர்கள் தொடர்ந்து இயங்குவதற்கான, பணியாற்றுவதற்கான பலத்தையும் வைராக்கியத்தையும் கொடுக்கிறது.

குறிப்பிட்ட நாயகர்களையே தொடர்ந்து திரையில் பார்த்து வந்த பார்வையாளர்கள் தங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரனைக் கூட திரையில் கண்டு ரசிக்கிறார்கள். எல்லாமே காலத்தின் வளர்ச்சி தான்.

000


Post Comment

1 கருத்து:

பரிவை சே.குமார் சொன்னது…

நல்ல பகிர்வு...