செவ்வாய், ஏப்ரல் 11, 2017

அழுவாச்சி வருதுங் சாமி தொகுப்பு பற்றி...

நஞ்சு கசப்பு சிரிப்பு வா.மு.கோமுவின் கதைகள்

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு வாமுகோமு விஜயமங்கலத்திலிருந்து வெளியிட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு சிற்றிதழைக் குறித்து சில வரிகளில் நான் ஒரு மதிப்புரை எழுதியிருந்தேன். இலக்கியத்தை ஒரு அவச்சுவை விளையாட்டாக ஆக்கும் முயற்சி அவ்வெழுத்துகளில் இருப்பதாக. ஆனால் அவ்வப்போது அசலான நகைச்சுவை உணர்ச்சி அவற்றில் வெளிப்படுவதாகவும் கூறியிருந்தேன். குறிப்பாக அவ்விதழில் அன்புள்ள கதலா…” என்று ஆரம்பித்து எழுதப்பட்டிருந்த ஒரு படிக்காத கிராமத்துப் பெண்ணின் காதல் கடிதம் போன்ற கவிதை சுவாரசியமாக இருந்தது.

தமிழின் இரண்டு முதன்மையான இலக்கியப்போக்குகளுக்கும் வெளியே சில எழுத்துமுறைகள் உண்டு. வணிகப் பேரிதழ்களில் கேளிக்கையை முதன்மையாகக் கொண்ட எழுத்து, அவற்றுக்கு மாறாக வந்து கொண்டிருந்த சிற்றிதழ்சார் எழுத்து. இவை இரண்டுக்கும் தொடர்பின்றி வந்துகொண்டிருந்த எழுத்துக்கள் முகம், தென்மொழி போன்ற சிற்றிதழ்களில் வெளிவந்த தனித்தமிழ் மற்றும் மரபிலக்கிய எழுத்துக்கள் ஒரு வகைமை. பல்வேறு வகையான குழுக்களால் நடத்தப்படும் பசுமை, நமது நம்பிக்கை போன்ற சிற்றிதழ்களில் சுயமுன்னேற்றவகை எழுத்துக்கள் இன்னொரு வகைமை. இவை ஒவ்வொரு வகைமையிலும் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட இதழ்கள் வெளிவந்து கொண்டிருந்தன.

இவற்றில் ஒன்று இலக்கியச் சிற்றிதழ்களின் வரிசையில் அடங்காது ஒரு படி கீழே வந்து கொண்டிருந்த குறுஇதழ்கள். முங்காரி, தொடரும், கல்வெட்டு பேசுகிறது போன்றவை உதாரணம். அவ்வகைமையைச் சேர்ந்த சுந்தர சுகன் போன்ற பிரசுரங்களில்தான் வா.மு.கோமு அதிகமும் எழுதியிருக்கிறார். கிட்டத்தட்ட ஒரு தலைமறைவு எழுத்து மரபாகவே இவர்கள் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். ஷாராஜ், ஹரிணி போன்ற சில பெயர்களை அப்போது பார்த்த நினைவுள்ளது. இவர்களின் எழுத்து இலக்கியப் படைப்பாக ஆவதற்கு ஒரு படி குறைவானது. ஆனால் வார இதழ் படைப்புகளை விடமேலானது. அடிப்படையான அவதானிப்பும், சுவாரசியமும் கொண்டது

பின்பு வா.,மு.கோமுவை நான் அடையாளம் கண்டு கொண்டது உயிர்மையில் அவர் எழுதிய பிசாசு என்னும் சிறுகதை வழியாக. ஒரு குறிப்பிடத் தகுந்த இலக்கியப் படைப்பு என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. உயிர்மையில் ஒரு வாசகர் கடிதத்தில் அதைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன் என்பது என் நினைவு. திருப்பூர் பின்னலாடைத் தொழிலில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணின் பல்வேறு ஆண் தொடர்புகளை, ஒவ்வொரு தொடர்பிலும் அவள் கொள்ளும் விதவிதமான பாவனைகளை நகைச்சுவையும் சிறிய எரிச்சலும் கலந்து சித்தரித்தது அந்தப் படைப்பு. அதன் பின்னர் வா.மு.கோமுவின் எழுத்துக்களை தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறேன். கவனத்திற்குரிய படைப்பாளி, ஆனால் மேலும் ஏதோ ஒன்றை அவரிடம் எதிர்பார்க்கிறேன் என்னும் இருநிலை தான் எனக்கிருந்தது.

அழுவாச்சி வருதுங் சாமிஎன இந்த சிறுகதைத் தொகுதியை முன்வைத்து அவரது எழுத்துக்கள் மீதான எனது உளப்பதிவை தொகுத்துக் கொள்கிறேன். வா.மு.கோமுவின் அழகியல் இரண்டு சரடுகளால் ஆனது. ஒன்று சிற்றிதழ் சார்ந்த இலக்கிய உலகின் அடித்தளத்தில் செயல்படும் ஒருவனின் கசப்புகளும் நையாண்டிகளும் கலந்த ஒரு படைப்புலகு. இத்தொகுதியிலேயே தோழர் பெரியசாமி புதிய தரிசனம்’ ’தோழர் பெரியசாமி சில டைரி குறிப்புகள்போன்ற கதைகளை உதாரணமாகச் சுட்டலாம். கொஞ்சம் சுயசரிதைத் தன்மை கொண்டவை. இலக்கியக் குறிப்புகளின் வடிவில் எழுதப்பட்டவை. பொதுவாக நக்கல், கசப்பு நிறைந்தவை. தொடக்கம் முதலே வா.மு.கோமுவின் எழுத்தில் இவ்வகை படைப்புகள் முக்கியமான அளவு உள்ளன.

தமிழ்ச் சிறுபத்திரிகைச் சூழலை அறிந்த ஒருவரால் தான் எவ்வகையிலேனும் இவற்றை ரசிக்க முடியும். இதில் இருப்பது ஒரு எரிச்சல் என்று சொல்லலாம். தமிழ்க் கருத்தியல் இயக்கம் மீதான ஒவ்வாமை. அதில் உள்ள பாவனைகள் மீதான் எள்ளல். கழிவிரக்கம். அதே சமயம் தமிழ்க் கருத்தியல் சூழலை ஆழமாகப் புரிந்து கொள்ளாமல் பொத்தாம் பொதுவாக வெளியிலிருந்து பார்த்து எழுதப்பட்டவை. ஆகவே இவை முன்வைக்கும் விமர்சனத்திற்கு பெரிய மதிப்பேதும் இல்லை. ஆசிரியரின் ஒரு கோணம் என்பதற்கு அப்பால் இவற்றை வாசகன் கருத்திலும் கொள்ளவேண்டியதில்லை

இக்கதைகளில் அவ்வப்போது வரும் மெல்லிய கிண்டல் மட்டுமே சிறுபுன்னகைக்கு உரியது. இக்கதைகள் காட்டும் இதே எரிச்சலை இத்தொகுதிக்கு இப்படியே இருந்துவிட்டுப் போகலாமேடாஎன்ற பெயரில் சுகன் எழுதிய முன்னுரையிலும் காண முடிகிறது. சுகன் சௌந்தர சுகன் என்ற பெயரில் சிற்றிதழ் நடத்தியவர்.இவரை நான் இருமுறை சந்தித்திருக்கிறேன். மிக நேர்மையான தீவிரமான இளைஞர். அர்ப்பணிப்புடன் பொருள் இழப்புடன் சுகன் இதழை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் தமிழ் அறிவியக்கத்தின் வீச்சை வாசித்துப் புரிந்து கொள்ளும் உழைப்பை அவர் அளிக்கவில்லை. ஆகவே அதன் மையப் பெருக்கில் நுழைவதற்கான அறிவார்ந்த தகுதியை அடையவும் இல்லை. விளைவாக அதன் மீது ஒரு ஒவ்வாமையை உருவாக்கிக் கொண்டு அதேசமயம் விலகவும் முடியாமல் அதன் விளிம்பிலேயே திரிந்து கொண்டிருந்தார்.

இன்று எண்ணுகையில் சுகன் இதழில் பெரும்பாலான படைப்புகள் முதிரா முயற்சிகளாகவும் அவ்வப்போது எளிய சீண்டலாகவும் இருப்பதை நினைவுகூர்கிறேன். ஒரு தீவிர இலக்கிய வாசகன் அவற்றின் உண்மையான தீவிரத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் போதே அவற்றின் ஆழமின்மையும் உணர்ந்து கொண்டிருப்பான். இவ்வியல்புகள் அனைத்தும் வா.மு.கோமுவின் படைப்புகளிலும் உள்ளன. அனேகமாக ஒரு சிற்றிதழுடன் தொடர்புடையவர்கள் அச்சிற்றிதழின் அடிப்படை இயல்புகளை தாங்களும் கொண்டவர்களாக இருப்பது வழக்கம்.

வா.மு.கோமு குறிப்பிடத்தகுந்த சிறுகதை ஆசிரியராக தெரியத் தொடங்கியது அவர் வழக்கமான சிறுகதை வடிவிற்கு வந்து ஈரோடு, திருப்பூர் வட்டாரத்தின் அடித்தள மக்களின் வாழ்க்கையை சித்தரிக்கும் கதைகளை எழுதத் தொடங்கிய பிறகுதான். பின்னலாடைத் தொழில், நெசவுத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையின் ஒரு கோணம் நம்பகமாக இவரது படைப்புகளில் வெளிப்பட ஆரம்பித்தது. இத்தொகுதியிலும் முதல்வகைக் கதைகள் உள்ளன. இரண்டாம் வகைக்கதைகளே எனக்கு முக்கியமெனப் படுகின்றன

வா.மு.கோமுவின் முக்கியத்துவம் எப்படி வருகிறது? அதுவரைக்கும் அவ்வாழ்க்கையை எழுதிய பெரும்பாலான படைப்பாளிகள் முற்போக்கு அணுகுமுறை கொண்டிருந்தார்கள். உழைப்பவர்களை ஆதரித்து அவர்களுக்காக வாதிட்டு கசிந்து கண்ணீர் மல்கும் தோரணை அவர்களுக்கிருந்தது. கூடவே அம்மக்களுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய கோட்பாட்டு அணுகுமுறை. இவை சில வாசல்களைத் திறந்தன என்பதை மறுக்க முடியாது. குறிப்பாக அடித்தள மக்களின் வாழ்க்கையை ஒரு பெரிய வரலாற்றுப் பின்புலத்திலும் பொருளியல் பின்புலத்திலும் வைத்துப்பார்க்கும் சித்திரத்தை இடது சாரிகளால் தான் அளிக்க முடிந்தது.


ஆனால் அதன் மிகப்பெரிய பலவீனம் என்பது அவ்வெழுத்தாளன் தன்னை அவர்களில் ஒருவனாக இல்லை என்பதே. அவன் அவர்களை விட மேம்பட்டவனாக, அரசியல் மற்றும் தத்துவ பயிற்சி கொண்டவனாக, மனிதாபிமானம் நிறைந்தவனாக கற்பிதம் செய்து கொள்ளும் இடத்தில் இருக்கிறான். ஆகவே குனிந்து பார்த்து அனுதாபத்துடன் எழுதும் ஒரு கோணம் அவற்றில் வந்துவிட்டது. ஏதோ ஒருவகையில் அவன் தன் பார்வைக்காக அவ்வாழ்க்கையைத் திரிக்கிறான். அவ்வாழ்க்கையில் இருந்து அவனுக்கு எதுவும் கிடைப்பதில்லை, அவன் அவ்வாழ்க்கையை மறு ஆக்கம் செய்பவனாக இருக்கிறான். சமீபத்திய மிகச்சிறந்த உதாரணம் பாரதிநாதன் எழுதிய தறியுடன் என்னும் பெருநாவல்.

நேரடியாக முற்போக்கு இயக்கத்துடன் தொடர்பில்லை என்றாலும் கூட இவ்வாழ்க்கையை எழுதிய சுப்ரபாரதி மணியன் எம்.கோபாலகிருஷ்ணன் போன்றவர்களிடம் கூட இந்த விலகல் அணுகுமுறை அழுத்தமாக உண்டு. அது அவர்களுடைய அறிவுஜீவி சுயத்தில் இருந்தே உருவாகிறது.

மாறாக வா.மு கோமு முற்றிலும் அவர்களில் ஒருவராக இருக்கிறார். ஆகவே அவருக்கு அம்மக்கள் மேல் எந்த அனுதாபமும் இல்லை.இருப்பது தன்னிரக்கமும் கசப்பும்தான். ஆகவே அவர்களுடைய சிறுமைகளை நடிப்புகளை கயமைகளை எந்த தயக்கமும் இன்றி சொல்ல அவரால் முடிகிறது. இக்காரணத்தால் முன்னரே குறிப்பிட்ட எழுத்துக்கள் தொடாத பல இடங்களை இவை சென்று தொட்டு உயிர்பெறச்செய்கிறன.

இரண்டாவதாக சென்ற தலைமுறை வரை எழுத்தாளர்களை கட்டிவைத்திருந்த ஒழுக்கம் சார்ந்த நம்பிக்கை வா.மு.கோமுவிடம் இல்லை. பாலியல் மீறலை அறக்கண்டனத்துடன் அவர் பார்க்கவில்லை. ஒருவரை ஒருவர் நுகர்ந்தும் வெறுத்தும் ஏமாற்றியும் களியாட்டமிடும் இவ்வாழ்க்கைப் பரப்பை ஒருவகையான கொண்டாட்டமாகவே அவர் பார்க்கிறார். அதற்கு வெளியே இருக்கும் வாசகனுக்கு அது கீழ்மையின் களியாட்டமாகத் தெரியலாம். ஆனால் காமம் குரோதம் எனும் அடிப்படை உணர்வுகளின் ததும்பலாகவே அவனால் அவற்றை காண முடியும். வா.மு.கோமுவின் உலகில் அவர் அவர்களுடன் சேர்ந்து அக்களியாட்டத்தை நிகழ்த்துவது தெரிகிறது. இந்த இருகூறுகளால் வா.மு. கோமுவின் கதைகள் தமிழிலக்கியத்தில் ஒரு தனியிடத்தைப் பெறுகின்றன.

வா.மு.கோமுவின் இத்தொகுதியில் அவருடைய தனித்தன்மை வாய்ந்த எழுத்தை அடையாளம் காட்டும் இரு கதைகளை ஒன்று, ‘நீங்க பண்றது அட்டூழியமுங்க சாமி’. தலைப்பை வாசித்ததும் இக்கதை இன்றைய தமிழ்ச் சூழலில் எந்த நிலைபாடு எடுத்து எழுதப்பட்டிருக்கும் என்று வாசகனுக்கு ஓர் எண்ணம் வரும். அல்லது வேண்டுமென்றே அதற்கு எதிர்நிலைபாடு எடுத்திருக்கக்கூடுமோ என்று கூட அவன் ஐயப்படலாம். அவ்விரண்டுக்குமப்பால் ஒரு மூர்க்கமான நேர்மையுடன் நின்றிருக்கிறது இக்கதை.

டீக்கடை வாசலில் சாமி கொஞ்சம் டீத்தண்ணி ஊத்துங்கஎன்று தம்ளரை ஏந்திநின்று கேட்கும் நஞ்சனின் சித்தரிப்பில் தொடங்குகிறது கதை. டீக்கடையில் கவுண்டர்கள் வருகிறார்கள், ‘பொறணிபேசுகிறார்கள்.நாளிதழ் வாசிக்கிறார்கள். எழுந்து செல்கிறார்கள். பேருந்து வந்து செல்கிறது. நஞ்சனின் குரல் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. இறங்கி கெஞ்சி மன்றாடி ஒரு தருணத்தில் கண்ணாடிக் குவளைகளை உடைத்து வீசி விட்டுச் செல்கிறான். அந்த இடத்தில் கதை இன்னொரு கட்டத்திற்கு திரும்புகிறது.

தங்கள் மேல் சுமத்தப்படும் இந்த இழிவுக்கும் ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராக நஞ்சனின் தந்தையும் நஞ்சனும் தங்கள் துடுக்குத்தனம் வழியாக மீறல்கள் வழியாக ஆற்றும் எதிர்வினைகள் கதையாக வளர்கின்றன. தன்னை அடித்த கவுண்டரின் கிணற்றுக்குள் இறங்கி ஒன்றுக்கடித்துவிட்டு செல்லும் நஞ்சனின் தந்தையும் சரி, ஊர்க்கவுண்டர் செத்துவிட்டார் என்று பல ஊர்களுக்குச் சென்று செய்தி சொல்லி காசு சம்பாதித்துவிட்டு பல நாள்கள் தலைமறைவாகிவிட்டு திரும்பி வரும் நஞ்சனும் சரி, தங்கள் மீறலை ஆயுதமாகக் கொண்டு ஒடுக்குமுறைக்கு எதிர்வினையாற்றுகிறார்கள்.

இது கிராமத்தில் ஒரு வகை விளையாட்டாகவே நடக்கிறது. சமயங்களில் அடிதடி. பெரும்பாலான தருணங்களில் சரிவிடு அவன் புத்தி அப்டித்தான்என்று சமரசம். ஏனென்றால் தலித்துக்கள் இல்லையேல் விவசாயவேலைக்கு ஆளில்லை. அதைச் சித்தரித்துச் செல்லும் கதை உயர்ஜாதிப்பெண்ணைக் காதலித்துக்கூட்டிக் கொண்டு போகும் நஞ்சனின் மகனை காட்டுகிறது. நஞ்சன் அதன் பொருட்டு அடிவாங்குகிறான். ஆனால் சில நாள்கள் கழித்து இரவில் வந்து கதவைத் தட்டும் நஞ்சனின் மூத்தமகனிடம் அம்மா பதறிக்கொண்டு கேட்கிறாள். என்ன ஆச்சு? அந்தப்பிள்ளை என்னவானாள்?”

அது ஆவாது அம்மோ அவளுக்குச் சோறாக்கத் தெரியலே. ஒரு மண்ணும் தெரியலே. ஆட்டுக்கறி கோழிக்கறி மாட்டுக்கறி ஒரு கறியும் திங்கமாட்டாளாம் .நானும் திங்கப்படாதாம் .அவ சொல்றப்ப தான் தொடணுமாம். ஆவறதில்லேன்னு போட்டுட்டு வந்துட்டேன்என்கிறான் மகன். நஞ்சன் மனதில் இப்பதாண்டா நீ எம்பட பையன்என்று நினைத்துக் கொண்டு படுக்கையிலிருந்து எழுந்தமர்ந்து ஒரு பீடியை பற்ற வைத்துக்கொள்கிறான்.

இந்தக் கதை நமது கிராமப்புறங்களில் இருக்கும் அசாதாரணமான ஒரு அதிகாரச் சதுரங்க ஆட்டத்தை முன் வைக்கிறது. இதே விஷயத்தை என் இளமைப்பருவ அவதானிப்பிலிருந்து நானும் ஓரிரு இடங்களில் சொல்லியிருக்கிறேன். ஒடுக்கப்படும் தலித்துகள் கேலி கிண்டல் மீறல் வழியாக எதிர்வினையாற்றுவது. சோ.தருமன் இதை வேறுவகையில் எழுதியிருக்கிறார், அவருடைய காடுவெட்டி முத்தையா [தூர்வை] ஒரு முக்கியமான கதாபாத்திரம்.

இக்கதை உறையிலிருந்து வாளை உருவும் ஒளியுடன் அமைந்திருக்கிறது. கீழ்மை நிறைந்த ஒடுக்குமூறை ஒரு தட்டு என்றால் இரக்கமற்ற மீறல் மறுமுனையிலிருக்கிறது. அது நஞ்சனின் மகனின் தலைமுறையிடமல்ல, நஞ்சனிடமும் அவன் தந்தையிடமும் இருந்திருக்கிறது எனும்போது மானுடமனம் அளக்கமுடியாதென்று தோன்றுகிறது. அது ஒரு வரலாற்று தொடர்ச்சி கொண்டிருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. எளிமையான முற்போக்கு- மனிதாபிமான- சமூகவியல் ஆய்வுக் கோணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அத்தனை கருவிகளைக் கொண்டும் விளக்க வேண்டிய ஒரு சமூக உண்மையின் சித்தரிப்பாக நின்றிருக்கிறது இந்தக் கதை. தமிழில் எழுதப்பட்ட சிறந்த சிறுகதைகளின் வரிசையில் இக்கதையை வைப்பதில் எனக்குத் தயக்கமில்லை. நெடுநாட்களுக்கு இக்கதை வினாக்களை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கும் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

இக்கதையின் இன்னொரு முகம் என்று திருவிழாவுக்குப்போன மயிலாத்தாள்ஐ சொல்லலாம். இங்கு தலித்துக்கு பதில் பெண். கணவனிடம் மயிலாத்தாள் கொண்ட பணிவும் குறுகலும் அவனுடைய துடுக்கும் திமிரும் கதை நெடுகிலும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. குடி, சுரண்டல், பாலியல் அத்துமீறல், வன்முறை என்று தான் மனைவியை நடத்துகிறான் கணவன். திருமணமாகி இரண்டு மாதங்களுக்குள்ளேயே கணவனெனும் விசித்திரமான மிருகத்தை மயிலாத்தாள் அடையாளம் கண்டுவிடுகிறாள். திடீரென்று சென்னிமலைக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். அங்கு அவன் மீண்டும் மீண்டும் மது அருந்துகிறான். சற்று வழி தவறி தொலைந்துவிட்ட மயிலாத்தாளைப் பிடித்து பொது மக்கள் முன்னிலையில் அடிக்கிறான்.

அவளை அப்படியே விட்டுவிட்டு குடிவெறியில் வீடு திரும்பிவிடுகிறான். ஒருவழியாக அங்கே இங்கே அல்லாடி வீட்டுக்கு வந்து கணவனைச் சந்திக்கும் மயிலாத்தாளை ஓங்கி அறைகிறான். சட்டென்று அவள் அவனை அறைந்து வீழ்த்தி மாமா இப்படியே சும்மாங்காட்டி முதுகில என்னை மொத்தினேன்னா எங்கூர்ல ராசாத்தி அக்கா செஞ்ச மாதிரி மாமா உனக்கும் நானு செஞ்சு போடுவேன் மாமா. ராசாத்தி அக்கா அவ புருஷனுக்கு சோத்தில வெஷம் வெச்சு கொன்னுபோட்டா. அதுமாதிரி உன்னயக் கொன்னு ரெண்டு நாள் அழுதுபோட்டு நான் எங்கூருக்கு போயிடுவேன் மாமாஎன்கிறாள். ஒரு கணத்தில் தராசு மறு தட்டை அடைந்துவிடுகிறது. இத்தொகுப்பின் முக்கியமான சிறுகதைகளில் ஒன்று இது.

கூட்டப்பனை சாவக்கட்டுகிராமத்தில் மிக நுட்பமாக நிகழும் அதிகாரச் சுரண்டல்களைக் காட்டுகிறது. ஊர்க்கவுண்டன் எப்படி ஒவ்வொரு முறையும் வெவ்வேறு பலியாடுகளை தேடி கண்டுபிடித்து அவர்களை மாட்டிவிட்டு விலகிக் கொள்கிறான் எனும் சித்திரம் கூரியது. தந்திரம் மூலமே கிராமத்தின் மொத்த அதிகாரத்தையும் அவன் கையில் வைத்திருக்கும் சித்திரம் கூர்மையுடன் சொல்லப்படுகிறது. வெறும் தந்திரத்தின் கதை அல்ல இது. செல்வம், அதிகாரம் ஆகியவற்றுக்கு அப்பால் அடித்தள மக்களின் உணர்ச்சிகளை புரிந்துகொண்டு உயர்சாதியினர் ஆடும் அதிகாரவிளையாட்டுதான் அந்த சேவல்கட்டு.

இத்தொகுதியில் உள்ள இத்தகைய கதைகள் வழியாகவே வாமு கோமு தமிழ் சிறுகதை இலக்கியத்தில் ஒரு முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

-ஜெயமோகன்


[அழுவாச்சி வருதுங் சாமி. சிறுகதைகள். வா.மு.கோமு. மணல்வீடு வெளியீடு]



000




வா.மு.கோமுவின் அழுவாச்சி வருதுங் சாமிசிறுகதை தொகுப்பு பற்றி ஜெயமோகன் தன் இணையதளத்தில் எழுதியிருக்கிறார். நானும் வெகு சமீபத்தில்தான் அந்த புத்தகத்தை வாசித்து முடித்திருந்தேன். ஜெயமோகனின் கட்டுரையை பார்த்ததும் மகிழ்ச்சியாகிவிட்டது. இதற்கு முன்பும் ஒருமுறை எனக்கு இதே மாதிரி நடந்திருக்கிறது. மகாராஜபுரம் சந்தானத்தின் சில பாடல்களை கேட்கத் தொடங்கி அவற்றில் நான் தொலைந்துக் கொண்டிருந்த நேரம் ; மிகச் சரியாக ஜெயமோகன் அப்போது தன் தளத்தில் மாகாராஜபுரம் சந்தானம் பற்றிய பழையக் கட்டுரையை மீள் பதிவு செய்திருந்தார். சிறுசிறு தற்செயல்கள் எப்போதுமே வசீகரமாக இருக்கின்றன. சிறுசிறு தற்செயல்களாலும் அவற்றின் சாத்தியங்களாலும் மட்டுமே பிண்ணப்பட்டிருக்கிறது வாழ்க்கை. 


வா.மு.கோமுவின் இக்கதைகள் பற்றிய ஜெயமோகனின் மதிப்பீட்டிலும் என்னுடையதிலும் பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை. இதுவும் தற்செயலா அல்லது நான் ஜெயமோகனின் பார்வையிலேயே வாசிக்கிறேனா என்று தெரியவில்லை. என்னுடைய வாசிப்பை உருவாக்கியதில் ஜெயமோகனுக்கு முக்கிய பங்குண்டு. எனவே பின்னதும் உண்மையாக இருக்கலாம். அது சரியா தவறா என்றுக் கேட்டால் என்னிடம் தீர்மாணமான பதில் இல்லை.


இத்தொகுப்பிலுள்ள கதைகளை இரண்டு பிரதான வகைமைகளில் அடக்கலாம். ஒன்று கதைசொல்முறையிலும் களத்திலும் பரீட்சார்த்தங்கள் கொண்ட கதைகள். இரண்டாவது, “வா.மு.கோமுவின் எழுத்துஎன அவரது தனி அடையாளமாகவே உருவாகியிருக்கும் நகைச்சுவையும் பாலியலும் கூடிய யதார்த்தக் கதைகள். 


எனக்கு முதல் வகைமையோடு அதிகம் ஒட்டுதல் ஏற்படவில்லை. அதற்கு காரணமாக நான் நினைப்பது, வா.மு.கோமுவின் மொழி. அவருடைய மொழி அடிப்படையில் யதார்த்த கதைசொல்லிகளுடையது. (கண்மணி குணசேகரன், சு.வேணுகோபாலன் போல்). வட்டார மொழிக் கூறுகள் அதில் நிறைய உள்ளன. கூடுதலாக அவர் தனக்கென்று உருவாக்கிக் கொண்ட உறவு மற்றும் உலகம் சார்ந்த பார்வையும் (பகடி) அதில் இருக்கிறது. உண்மையில் நுட்பமான அந்த பார்வைதான் அவருடைய மொழியின் பெரிய பலம். ஆனால் தோழர் பெரியசாமி கதைகள் போன்ற பரிசோதனை முயற்சிகளில் பிரதேசம் சார்ந்த அவருடைய மொழியை நான் அந்நியமாக உணர்கிறேன். ரமேஷ்- பிரேமின் கதைகளை வா.மு.கோமு எழுதியது போன்ற உணர்வு எழுகிறது. எனினும் அதுவும் ஒரு அளவில் புது சுவையாக இருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. 


நேரடி யதார்த்தக் கதைகளை பொருத்தவரையில் நிச்சயமாக மிக முக்கியமான கதைகள் இத்தொகுப்பில் இருக்கின்றன. ஒருவித பரவசத்தோடே நான் அவற்றை வாசித்தேன். காதலை வா.மு.கோமு கையாள்கிற விதத்தை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும். யூமா.வாசுகியின் மஞ்சள் வெயில்நாவல் பற்றி கே.என்.செந்திலின் முகநூல் பக்கத்தில் நடந்த உரையாடலில் வா.மு.கோமு இப்படி பின்னூட்டமிட்டிருந்தார் இப்போது யூமாவை கேளுங்கள்.. அந்த கருமம் பிடிச்ச காதல் அழகாயிருந்ததா? என்று!”. இந்த ஒரு வரியை வைத்தே வா.மு.கோமுவின் காதல் கதைகளை நாம் தொகுத்து புரிந்துகொள்ளலாம். காதலை அதன் அத்தனை புனிதத்தன்மைகளிலிருந்தும் கற்பிதங்களிலிருந்தும் வா.மு.கோமு போகிறபோக்கில் விடுவித்துவிடுகிறார். காதல் என்று நாம் உருக நினைக்கும்போதே பின்மண்டையில் ஓங்கி அறைகின்றன அவருடைய கதைகள். அதிலும் வா.மு.கோமுவின் பெண்களிடம் காதலுக்கு எந்த பிரத்யேக மதிப்பும் கிடையாது. ஆண்களை சோப்ளாங்கிகளாக்கி, ஆட்களை மாற்றி மாற்றி காதலிக்கிறார்கள். சுயநலம் மட்டுமே கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். இச்சையால் துரோகம் செய்கிறார்கள். ஆனால் வா.மு.கோமு அவர்களுடைய நடத்தையை ஆராய்கிறவராகவோ தீர்ப்பு எழுதுகிறவராகவோ இல்லை. இயல்பென அவற்றை சுட்டிக் காட்டுகிறார். கடந்துச் செல்கிறார். 


இன்னொரு விஷயம், வா.மு.கோமுவின் இக்கதைகளை அனுமானிக்கவே முடிவதில்லை. எந்த இடத்தில் நகைச்சுவை வரும் என்று சொல்ல முடியாது. எந்த இடத்தில் கதையின் மையம் இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியாது. எந்த இடத்தில் கதை முடியும் என்பதையும் கணிக்க முடியாது. சிறந்த உதாரணம் துரதிருஷ்டக்காரன்சிறுகதை. நகைச்சுவையை முதன்மைபடுத்திய எளியக் கதைதான். ஆனால் கதை பயணிக்கிற விதம் யூகத்திற்கு வெளியேவே இருக்கிறது. நீ சொல்றதுலயும் நாயம் இருக்குகதையும் அப்படியே. கதையின் முடிவு வரைக்கும் அப்பெண்ணின் குண இயல்பை பத்திரமாக கட்டிக் கொண்டு வந்து கடைசியில் அதை முச்சந்தியில் போட்டு உடைக்கிறார் வா.மு.கோமு. அவருடைய எழுத்தில் காதலுக்கும் பசப்புதலுக்கும் நடுவே இடைவெளியே இல்லை. காதலை பீடத்திலிருந்து இறக்கி இருட்டுச் சந்தில் குந்த வைக்கும் வா.மு.கோமுவோடு என்னைப் போன்ற மஞ்சள் வெயிலின் நண்பர்கள் சண்டைதான் போட வேண்டியிருக்கிறது.


எனக்கு வா.மு.கோமுவின் கள்ளிநாவலின் மீது ஜாதியம் சார்ந்த விமர்சனம் இருந்தது. நாவலின் இறுதியில் அந்த நாவிதக் கதாபாத்திரத்திடம் வெளிப்படும் சுயநலம் எனக்கு ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாக இல்லை. ஆனால் இந்த தொகுப்பை வாசிக்கும்போது வா.மு.கோமு உயர் ஜாதி பெருமிதங்களை பகடி செய்திருக்கிற விதம் மீண்டும் கள்ளிநாவலை வாசிக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது. நீங்க பண்றது அட்டூழியமுங்கசாமிகதை நஞ்சனின் சின்ன சின்ன மீறல்கள் வழியாக அடக்குமுறை எதிரான வலுவானத் தரப்பை முன் வைக்கிறது. 


வா.மு.கோமு தன் கதைகளில் அபத்தத்தை ஒரு முக்கிய இயல்பாக வைத்திருக்கிறார். அழுவாச்சி வருதுங் சாமிகதையில் கவுண்டர் வீட்டு துக்க செய்தியை ஊர்களுக்கு கொண்டுச் செல்லும் கீழ்ச் சாதி கதைசொல்லி இரவு தன் குடிசை வீட்டுக்கு திரும்பினால் அங்கே கவுண்டர், அவன் மனைவியிடம், உன் வீட்டுக்காரன் விடியற்காலையில்தான் வருவான் என்றுக் கூறி பொறித்த மீன் வாங்கித் தின்றுக் கொண்டிருக்கிறார். கதை இப்படி முடிகிறது அடங்கோத்தாளோக்க, அங்க ஆயா செத்துக் கெடக்காஇவனுக்கு மீனு கேக்குதா வாயி!”. இந்த அபத்த உணர்வு தொகுப்பிலுள்ள அனைத்துக் கதைகளிலும் ஏதேனும் ஒரு ரூபத்தில் வந்துவிடுகிறது. 


திருவிழாவுக்குப் போன மயிலாத்தாள்கதை, குடிகார புருஷனால் கொடுமைகளுக்கு ஆளாகிற மயிலாத்தாள் ஒரு கட்டத்தில் பொறுக்க முடியாமல் மாமா இப்படியே சும்மாங்காட்டி முதுகில என்னை மொத்தினேன்னா எங்கூர்ல ராசாத்தி அக்கா செஞ்ச மாதிரி மாமா உனக்கும் நானு செஞ்சு போடுவேன் மாமா. ராசாத்தி அக்கா அவ புருஷனுக்கு சோத்தில வெஷம் வெச்சு கொன்னுபோட்டா. அதுமாதிரி உன்னயக் கொன்னு ரெண்டு நாள் அழுதுபோட்டு நான் எங்கூருக்கு போயிடுவேன் மாமாஎன்று சொல்வதோடு முடிகிறது. நான் இந்த வசனத்தை இரண்டு மூன்று தடவை படித்து பார்த்தேன். இதில் பழி உணர்ச்சி இல்லை. கோபத்தைவிடவும் கையறு நிலைதான் ஒரு பார்வைக்கு மிகுதியாக தெரிகிறது. சட்டென அதுவே நிறம் மாறி வஞ்சமாக மேலே மோதுகிறது. இந்த உணர்ச்சிக் கலவையையும் நான் அபத்தம் என்று சொல்வேன். அதை இக்கதையில் அநாயசமாக உருவாக்கியது என்வரையில் சாதனையே.


இதற்கு முன்னால் வா.மு.கோமுவின் கதைகளை அவ்வப்போது கண்ணில் படுகிற இடங்களில் வாசித்திருந்தாலும் முதல்முறையாக தொகுப்பாக இப்போதுதான் வாசிக்கிறேன். தொடர்ந்து வாசித்துவிட்டு பின்னர் விரிவாக எழுதலாம் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் ஜெயமோகனின் கட்டுரையை படித்ததும் ஒரு தூண்டுதல் உண்டாகிவிட்டது. உடன் இப்பதிவை எழுத அதைவிட முக்கியமான இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. முன்தீர்மாணிக்கப்பட்ட அளவுகோல்களோடு வா.மு.கோமு கதைகளை நெருங்கினால் அவை கண்டிப்பாக தம் கதவுகளை திறந்துக் கொடுக்காது. அத்தகைய வாசிப்பில் இக்கதைகள் புரிந்துகொள்ளப் படாமலும் போகலாம். புறந்தள்ளப்படவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது. மிதப்புகளை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு நேர்மையாக வாசிக்கும்போது மட்டுமே இவற்றின் நுட்பங்கள் தெரிய வரும். பொழுது போவலின்னு பேசிட்டு இருக்கறது ஒரு ரகமுங்க. பொழுது போயிடுச்சேன்னு வெசனப்பட்டு பேசீட்டு இருக்குறது ஒரு பொழப்புங்கஎன்று வா.மு.கோமு பக்கத்தில் நின்று நியாயம் பேசி கதை சொல்ல ஆரம்பிப்பார்.

000

Post Comment

கருத்துகள் இல்லை: