திங்கள், ஜூலை 05, 2021

என் செல்லம் என்னியக் கொல்லுதாமா.. ஒரு பார்வை.


என் செல்லம் என்னியக் கொல்லுதாமா.

Post Comment

இவனுக்குத் தெரியும்


 


இவனுக்குத் தெரியும்

 

  பொன்னம்பலம் தூக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்த சமயம் வெளியே மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்தது. பொன்னம்பலம் கார்த்திகா இண்டஸ்ட்ரீஸில் வெல்டர் வேலை பார்ப்பவன். மின்சார தட்டுப்பாடு காரணமாக, மதியமே வேலை இருந்தும் செய்ய முடியாமல் இவனது அறைக்கு வந்து விட்டான். வந்ததும் ஒரு தூக்கம் கூட போட்டு எழுந்து விட்டான். மணி மூன்றாக இருக்கலாமென தோராயமாக கணக்கிட்டு, அதுவே சரியெனவும் எண்ணியபடி பாயிலிருந்து எழுந்தமர்ந்து தலையணைக்கு அடியிலிருந்த பீடி ஒன்றை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக் கொண்டான்.

 

    அதே சமயம் பக்கத்து அறையில் சாமான் அடுக்கு தடதடவென சரிந்து விழும் ஓசை இவனுக்கு கேட்டது. அதைத் தொடர்ந்து எஸ்தர் தனது தம்பியைத் திட்டி இரண்டு அடி வைப்பதும் கேட்டது. அவன் பெரிதாய் கூக்குரலிட்டு ஏதோ கெட்ட வார்த்தை ஒன்றை உச்சரித்து விட்டு படிகளில் இறங்கி ஓடும் ஓசையும் கேட்டது. ‘அப்புறமா காபி வேணுமக்கா! அப்படினுட்டு வருவே தானே? இன்னொரு பூசை கொடுக்கிறேன்என்றபடி எஸ்தர் விழுந்த சாமான்களை அடுக்கி வைப்பதில் ஈடுபடுவதையும் இவன் உணர்ந்தான்.

 

  அவனை எதுக்கு அடிச்சே எஸ்தர்?” என இவன் இங்கிருந்து குரல் கொடுத்தான். பதில் எதுவும் வராமல் நிமிடங்கள் கழிந்தன. பதில் வராமல் போனதற்கான காரணம் பொன்னம்பலத்திற்கு தெரியுமாகையால் தனது முடி அடர்ந்த தாடையைத் தடவினான். இன்று எப்படியும் ஷேவிங் செய்து விடத்தான் வேண்டுமென முடிவெடுத்தான். கூடவே தலைமுடியையும் சிறிது குறைத்துக் கொள்ளலாம் தான். வொர்க்‌ஷாப்பிலிருந்து வருகையில் ஓனரிடம் இருபது ரூபாய் வாங்கி வந்தது கூட வசதியாய் போய்விட்டது தான். விடுப்பானதிற்கு உருப்படியாய் இந்தக் காரியத்தையாவது செய்வோமென பீடியை கடைசியாய் இழுத்துப் புகைவிட்டபடி அதை நசுக்கி மூலைக்கு சுண்டி விட்டான். பாயைச் சுருட்டிக் கயிற்றுத் தொங்கலில் மாட்டிவிட்டு, சுவரிலிருந்த கண்ணாடியில் முகம் பார்த்து, கண் துடைத்துக் கொண்டான்.

 

   எஸ்தருக்கு இவனது செய்கைகள், பழக்க வழக்கங்கள் எதுவுமே பிடிக்காது தான். பொன்னம்பலம் பின் ஊசியால் அடிக்கடி சுகமாய் காது குடைவான். அச்சமயங்களிலெல்லாம் அவன் பாடல் ஒன்றை முனுமுனுத்தவாறு இருப்பான். அது எஸ்தருக்குப் பிடிக்காது. பின் ஊசியால் காது குடைந்தால் காது கேட்காமல் போய்விடுமென்பாள். இவன் சட்டென ஊசியை அறைக்குள் எங்காவது வீசி விடுவான்.

 

   எப்போதாவது பொன்னம்பலத்திற்கு திடீரென பாட்டு கேட்கும் ஆசை வந்து விடும். பெட்டிக்குள் கிடக்கும் ரேடியோவை எடுத்து ஸ்டேசன் தேடுவான். செகண்ட் பேண்டு, தேர்டு பேண்டு என்று மாற்றி மாற்றித் திருப்பி, கடைசியில் ஒரு ஆங்கிலப்பாடலைப் பாட வைத்து விட்டு அறைக்குள் குதிப்பான். அப்படிக் குதிக்கையில் உலகில் தன்னைவிட ஆனந்தமான பேர்வழி யார்? என்ற யோசிப்பில் குதிப்பான். திடீரென பாடல் நின்று போகும். ’சைஎனச் சலித்து விட்டு பாயில் அமர்வான். பின்பாக மீண்டும் பாடல் துவங்குகையில், ‘இது பாட்டுஎன மறுபடியும் எழுந்து அறையைச் சுற்றிலும் சுற்றிச் சுற்றி நடனமாடி வருவான். தனது கிராமத்தில் முன்பெல்லாம் வரும் ரெக்கார்டு டான்ஸ் குரூப்பில் இப்படித்தான் தாளத்தின் போது சுற்றிச் சுற்றி வருவார்களென எண்ணிச் சுற்றுகையில், ‘இந்தக் கருமம் வேறயா?’ என அறைகுள் எஸ்தர் வந்து ரேடியோவையே அணைத்து விடுவாள்.

 

  தங்குற வீட்டுல இப்படிக் குதிக்கக் கூடாதுங்க. இந்தப் பாட்டுல என்ன புரியுது உங்களுக்கு?” என்பாள். இவன் முகத்தை சுவர்ப்புறமாகத் திருப்பி, எப்படி அறையின் கதவை தாழிடாமல் இருந்தோமென யோசிப்பான். இனி குதிக்கையில் எப்போதும் ஏமாறக் கூடாதென முடிவெடுப்பான். ஆனால் ஏமார்ந்து போய் விடுவான். இந்த விசயத்தில் மட்டும் எஸ்தருக்கு இவனது பழக்கவழக்கங்கள்தான்  பிடிக்காதேயொழிய இவனை நிரம்பப் பிடிக்கும்.

 

  எஸ்தர் சந்தோசமாய் இருக்கும் சமயங்களில் இவனுக்கென தனியே பலகாரம் செய்வதுண்டு. அப்படி பலகாரம் ஆகிறதென்றால் என்னதான் பொன்னம்பலம் பாதுகாப்பாய் இருப்பினும் மீசை, கிருதாவை இழுத்து விட்டு எஸ்தர் ஓடுவது தவிர்க்க முடியாது போயிருக்கிறது. பொன்னம்பலம் சந்தோசமாயிருக்கையில் எஸ்தரின் ஜடையையோ, காதையோ இழுக்க முடியாது. ‘இது என்ன புதுப்பழக்கம்?’ என்பாள். கூடவே முறைப்பாள்.

   எஸ்தரின் அம்மா கிருபைக்கு, அருகிலிருக்கும் ஸ்கூலில் ஆசிரியையாக உத்தியோகம். அம்மா இருக்கும் சமயங்களில் எஸ்தர் பெட்டிக்குள் பாம்பாக அடங்கி இருப்பாள். சப்தமே இராது. இவன் அறைக்கு வந்த புதிதில் எஸ்தரின் அப்பா டேவிட் ஹார்ட் அட்டாக்கில் இறந்து போனார். அப்போதெல்லாம் எஸ்தர் இப்போது இருப்பதைப் போன்ற தடிமன் இல்லை. ‘விசுக் விசுக்கென அழுது கொண்டே இருக்கும் எஸ்தரைப் பார்த்து அடிக்கடி பாவப்பட்டான். அதன் பின் இருமாத காலம் வரை வீங்கிப் போன முகத்துடனே எஸ்தர் இவன் பார்வைக்கு தென்பட்டாள். முதன் முதலாய் ஆறுதல் வார்த்தைகளை கூறி எஸ்தரிடம் பழக ஆரம்பித்தான்.

 

   எஸ்தரின் தம்பி அசோக் இவனுக்கு அடிக்கடி பீடிக்கட்டு வாங்கிக் கொடுக்க மட்டும் தேவைப்பட்டான். அது ஒருமுறை எஸ்தருக்கு தெரிந்து போய், கொடுத்த காசிற்கு வாழைப்பழம் வாங்கி வந்தான் அசோக். ‘அக்கா தான் சொல்லி விட்டுச்சுஎன பாயில் பழங்களைப் போட்டு விட்டு ஓடிப் போனான். அன்றிலிருந்து அவனிடம் எதுவும் வாங்கி வரும்படி இவன் அனுப்புவதேயில்லை.

 

   பொன்னம்பலம் மேல் துணியை அணிந்து கொண்டு கிளம்பினான். மறுபடியும் ஒரு பீடி பற்றலாமென யோசித்து, சலூன் போய் பார்த்துக் கொள்ளலாமென அறையைப் பூட்டி வீட்டு படிகளில் இறங்கினான். அதே சமயம் எஸ்தர் தண்ணீர்க் குடத்துடன் படிகளேறி மேலே வந்தாள். ‘மழை பெஞ்சிருக்குமாட்ட இருக்கே எஸ்தர்?’ என அவளிடம் கேட்க, பதிலெதும் பேசாமல் அவனைக் கடந்து மேலே செல்ல, இவன் தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டான். இவள் கோபத்திற்கு காரணம் தாடியை எடுக்காமலிருப்பது தானென இவனுக்குத் தெரியும். படிகளில் இறங்கி வந்தவன் சாலைக்கு வந்தான்.

 

  என்ன பொன்னம்பலம், இன்னைக்கு வேலைக்கு மட்டம் போட்டாச்சா?” என விசாரித்தான் சாலையோரம் தள்ளுவண்டியோடு நின்றிருந்த தேங்காய்ப்பால் வியாபாரி கந்தன். இவன்கரண்ட் இல்லைஎன்றான்.

 

  என்னா சார் கவர்மெண்ட்டு? கரண்ட்ட திம்பாங்க போல! ஒரு கிளாஸ் ஊற்றவா?” எனக் கேட்க, ‘வேண்டாம்எனக் கூறி விட்டு சாலையின் ஓரமாய் நடந்தான். சாலையில் ஆங்காங்கு தேங்கி நிற்கும் தண்ணீரால், சாலையில் போகும் ஸ்கூட்டர், ஆட்டோக்களுக்கு பயந்து மிக ஓரமாய்ச் சென்றான். முனியாண்டி விலாசைக் கடந்து போகையில் முனியாண்டி இவனைக் கூப்பிட்டார். “பேலன்ஸ் தொன்னூறு நிக்குதே!” என்றார். இவன், ‘நாளைக்குத்தான் சம்பளம்என்றான். ‘இல்ல இன்னிக்கு சனிக்கிழமையோன்னு கேட்டேன்என்று முனியாண்டி இழுக்க, சாப்பாட்டுக் கடையை சீக்கிரமாய் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென நினைத்தபடி நடந்தான். செல்வம் ஹேர் கட்டிங் சலூன் இவன் வழக்கமாகப் போகுமிடமாகையால் அதை மாற்ற மனமின்றி நுழைந்தான் கடையினுள்.

 

   வாங்க, ரொம்ப நாளா ஆளே இந்தப்பக்கம் காணோமே! உட்காருங்கஎன்றார் செல்வம். ‘வேலை ஜாஸ்த்தியா இருந்துதுங்க. சோம்பலாவும் போச்சுஎன்றவன் பெஞ்சில் அமர்ந்து கொண்டான். கட்டிங் சேரில் ஏற்கனவே கட்டிங் போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்.

 

  இந்தக் கட்டிங்கை முடிச்சதீம் உங்களுக்கு பண்ணிடலாம்என்றவர் தன் வேலையில் ஆழ்ந்தார்.

 

   பொன்னம்பலம் எதிரே தெரிந்த விநாயகர், சரஸ்வதி புகைப்படங்களை ஒருமுறை பார்த்தான். பின் தென்பகுதி சுவற்றில் பெரிய புகைப்படங்களில் அனுராதா, சிலக் நிற்க அவர்களைப் பார்த்தான். ‘என்னங்க புதுசாப் பாக்குறாப்ல பாக்கறீங்க?’ என கடைக்கார செல்வம் கேட்க, புன்முறுவல் ஒன்றை காட்டிக் கொண்டு நசுங்கிக் கசங்கிக் கிடந்த தினசரியின் தாள் ஒன்றினை எடுத்தான். கவர்ச்சிப்படம் எனப்போட்டிருந்ததின் கீழ் சிரிக்கும் தெத்துப்பல் அழகியைப் பார்த்தான். ‘செமெக்கலக்கல் சார் அந்தப் பொண்ணு! பூவாத்தா படதுலயோ என்னமோ ஒரு டான்ஸ் ஆடும் பாருங்க.. அடடா கொன்னே போட்டுது போங்க! பீல்டுல கபகபன்னு முன்னேறி எங்கியோ போயிடும் பாருங்க அந்தப் பொண்ணு. என்ன நாஞ் சொல்றது?” என கட்டிங் போடும் நடுத்தர வயதுக்காரரை சப்போர்ட்டுக்கு இழுத்துக் கடைக்கார செல்வம் பேசினார்.

 

   அது ஏனோ இவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. சிரிப்பு எனப் போட்டிருந்த பகுதியில் ஆழ்ந்தான். கட்டிங் முடிந்ததுமே பொன்னம்பலம் மணியைப் பார்த்தான். இவன் பார்க்கும் சமயம் பக்கத்திலிருந்த ஒரு கம்பெனியில் சங்கும் ஊதியது. மணி நாலே கால்.

  அம்சமா இந்த முறை வந்திருக்குங்க கட்டிங்குஎன்றான் நடுத்தர வயதுக்காரரிடம் செல்வம்.

 

  இந்த மீசையை லைட்டா ஒதுக்கி விடுஎன அவர் சொல்ல செல்வம் அதை ஒதுக்கி விடுவதில் கத்தியை வைத்துக் கொண்டு கவனமானார். அதே சமயம் பெரியவர் கூடவே ஒரு சிறுவனோடு கடைக்குள் வந்தார்.

 

  வாங்க பெரியவரே! பையன் யாரு உங்க பேரனா?”

 

  ஆமாண்டாப்பா, என்ன முடிஞ்சுதா?”

 

  தோ, முடிஞ்சுதுங்க உட்காருங்கஎன்றார் செல்வம். ஏற்கனவே கட்டிங் முடித்தவர் செல்வத்திடம், ‘இந்த வாட்டி இதைப் புடிச்சுக்கோ, அடுத்தவாட்டி சேர்த்தி வாங்கிக்கோஎன்று அவர் கையில் ஐந்து ரூபாய் தாள் ஒன்றை கொடுத்து விட்டு ஹேங்கரில் தொங்கிய அவரது மேல் சட்டையை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டார். வந்த பெரியவர் உடனே கட்டிங் சேரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டார். ‘இந்த ஒரு சேவிங்கை முடிச்சுக்கறேனுங்க, அப்புறமா உங்களுக்கு கட்டிங் போட்டுக்கலாம்என்று சொல்ல, பொன்னம்பலம் தலையை ஆட்டி விட்டு மறுபடியும் பேப்பரைப் புறட்டினான். பீடி ஒன்றைப் பற்ற வைத்து கடைக்குள்லேயே புகையை மேலே பார்த்து ஊதினான்.

 

  சிறுவன் பெஞ்ச்சில் இவனை ஒட்டினாற்போல அமர்ந்து கால்களை வேகமாக ஆட்டிக் கொண்டே சினிமா நடிகைகளைப் பார்க்கவும், ‘அந்தக்காளைக் கட்டிக்கிறியாடா தம்பி?’ என கடைக்கார செல்வம் சேவிங் செய்தபடி கேட்க, சிறுவன் வெட்கப்பட்டுக் குனிந்து கொண்டான். ‘உங்க பேரனுக்கு வெட்கத்தைப் பாருங்கொஎன்று சிரித்தபடி சொன்னார். ஒருவழியாக சேவிங் முடிந்து பெரியவர் எழுகையில் மணி ஐந்தாகியிருந்தது.

 

  பையனுக்கு மெஷின் போட்டு வெட்டி வுடுப்பா, டேய் இப்படி வந்து மெத்தைச் சேர்ல உக்காருஎன்றபடி அவர் சிறுவனைத் தூக்கி சேரில் அமர வைத்தார். பையன் இப்போது பீதி நிறைந்த கண்களோடு காணப்பட்டான்.

 

  இதென்னுங்க மெஷின்ல நாலே ஓட்டு ஓட்டி முடிச்சிடறேன். அப்புறம் உங்களுக்குப் பண்ணிக்கலாம்என்று செல்வம் இவனைப் பார்த்துக் கூற, உடலை முதுகோடு சேர்த்து ஒரு வளை வளைத்து விட்டு மீண்டும் தொய்வாய் அமர்ந்தான் பொன்னம்பலம். சிறுவன் ஏக கலாட்டா செய்தான்.

 

  பெரியவர் அவனை சீட்டில் அழுத்திப் பிடித்துக் கொண்டார். மெஷின் சிறுவனது பின் மண்டையில் படுகையில்குய்யோ முய்யோவென சிறுவன் சப்தமிட்டான். இது கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமாக இருக்கவே பேப்பரை மடித்து பெஞ்சின் ஓரத்தில் வைத்து விட்டு சிறுவனை வேடிக்கை பார்த்தான். சிறுவன் சப்தம் மட்டுமே நாலு கடைகளுக்கு கேட்கும் விதமாய்ப் போட்டான். வேறு எதுவும் புதிதாய் அவன் செல்வத்தையோ பெரியவரையோ துன்புறுத்தவில்லை. மெஷின் வாகாய்த்தான் அவன் மண்டையில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பொன்னம்பலம் சாலையில் திடீர் திடீரென மறையும் வாகனங்களை பார்த்தான் கடைக்குள் இருந்தபடியே. பையனுக்கு கட்டிங் முடிய முக்கால் மணி நேரமாயிருந்தது. மீண்டும் ஐந்தே முக்கால் சங்கு ஒலித்தது. பெரியவர் சிறுவனைக் கூட்டிக் கொண்டு போய் விட்டார். பொன்னம்பலம் எழுந்தான்.

 

  கொஞ்சம் பொறுங்க, நான் எதுக்கால கடையில ஓடிப் போயி ஒரு டீக்குடிச்சுட்டு மளார்னு வந்துடறேன்என்று சென்ற செல்வம் திரும்ப கடைக்கு வர ஆறுமணியாகியிருந்தது.

 

  அடடா, விளக்கைப் போடாம உக்கோந்திருக்கீங்களா?” என்றவர் கடைக்குள் வந்ததும் வெளி விளக்கையும், உள் விளக்கையும் எரிய வைத்தார். ‘ஒரு தம்மையும் போட்டுடறேன்என்ற செல்வம் பீடி ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு கடையின் வாசல்படியில் நின்றார். நாலே இழுப்பில் அதை டிச்சில் வீசி விட்டு ஊதுபத்தியை பற்ற வைத்து சாமி படங்களுக்கு காட்டிக் குத்தினார். ‘இத நாலு இழுப்பு இழுத்து விடு செல்வண்ணே, நேத்தே முடியாதுன்னு சொல்லி தாட்டி வுட்டுட்டே!’ என்று வந்தவன் ஒருவன், கடையினுள் வந்ததுமே சேரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். பொன்னம்பலம் செல்வம் முகத்தை சோம்பலாய்ப் பார்த்தான்.

 

  நாளைக்கிப் பண்ணிக்கப்பா நீயிஎன்று செல்வம் சொல்ல, ‘ஏன் இப்ப நீங்க சும்மா தான்ணே இருக்கீங்க?” என்றான்

 

  இல்ல இவரு மூனு மணிக்கி கடைக்கி வந்தாரு. இன்னமும் இவருக்கு பண்ணி வுடலை நானு!” என்றதும், ‘தேனுங்க, ஒரு பத்து நிமிசத்துல நான் பண்டீட்டு ஓடீர்றனுங்க. ரொம்ப தூரம் சைக்கிள்ல போவணும்என இவனைப் பார்த்து அவன் சொன்னதும், தலையை சரியென ஆட்டி விட்டு மணியைப் பார்த்தான். ஆறு அரை என்று காட்டியது. அதிக நேரம் ஆகிவிட்டதை உணர்ந்தான் இவன். மனதை குழப்பிக் கொள்ளாமல் நாளை ஒரு ஷேவிங் செட் வாங்கிக் கொண்டு எப்பாடு பட்டேனும் தனியே பண்ணிக் கொள்ள முடிவெடுத்தான். முடிவெடுத்ததுமே பெஞ்சிலிருந்து எழுந்தான்.

 

  இவ்ளோ நேரம் இருந்தீங்களாமா.. பண்ணீட்டே போயிடலாம் இருங்க

 

  இல்ல, எனக்கு வேற ஜோலி ஒன்னு இருக்கு. நான் நாளைக்கி வந்து பண்ணிக்கறேன்என்றான்.

 

  பண்ணீட்டே சோலிக்கி போயிக்கலாம் இருங்க. இதென்ன முடிஞ்சுது.. சோப்பு போட்டாச்சு பாருங்க

 

  இல்ல நான் வர்றேன்எனக் கூறி விட்டு சாலைக்கு வந்தான். எஸ்தரிடம் பேசுவதற்கு இன்னும் எப்படியும் இரண்டு நாள் ஆகிவிடுமென்ற யோசனையில் வீடு வருகையில் மாடிப்படியருகே விளக்கு வெளிச்சத்தில் நாய்க்கு சாப்பாடு போட்டபடி இருக்கும் எஸ்தர் தெரிந்தாள்.

 

  நானே நாளைக்கு ஷேவிங் செட் வாங்கிப் பண்ணிக்கறேன்எனக் கூறி விடலாமென அருகில் சென்றான். இவன் வருவதைக் கண்ட எஸ்தர் சட்டென முழுதாய்ச் சோற்றை கவிழ்த்து விட்டு,’நான் என்ன பாவம் செய்தேனோ, இந்த நாய் இப்படி படுத்துது. பிச்சைக்கார நாயாட்டம் நான் இருக்கப்ப இது ஏன் இப்படியே சுத்தணும்?’ என இவனுக்கு கேட்கும் வண்ணமாய் கூறிவிட்டு மாடிப்படிகளில் ஏறி ஓடினாள். இவனுக்கு திரும்பவும் கடைக்குச் சென்று சேவிங் பண்ணி விட்டே வந்துவிடலாம் போலிருந்தது. இருந்தும் படிகளேறித் தன் அறைக்குள் வந்தான்.

 

   பக்கத்து அறையில் விசுக் விசுக்கென எஸ்தர் அழுவது கேட்டது. அவளது அம்மா,’இப்படி ஏனடி அப்பனை நினைச்சு அடிக்கடி அழறே? அவர் தான் கர்த்தர்கிட்ட போய்ச் சேர்ந்துட்டாரேஎன்று தேற்றிக் கொண்டிருப்பதும் இவனுக்கு கேட்டது.

 

   இவனுக்குத் தெரியும், எஸ்தரின் அழுகை இப்போது தனக்காகத்தான் என்று!

 

                                       -கவிதாசரண் 92


Post Comment

ஞாயிறு, ஜூலை 04, 2021

கொரனா பொழுதுகள் 2012


 


கொரனா பொழுதுகள் 2012

 

மீண்டும் ஒரு வாழ்வை குட்டிச் சுவற்றினுள்

இருந்து தான் துவங்க வேண்டுமென்கிற

கருத்தை இவன் பதிவு செய்கிறான் முகநூலில்!

பத்திரமாக அதனுள்ளேயே இரு!” என்றொரு

பதிலை தூர தேச நண்பன் இடுகிறான்.

பக்கத்து ஊர் நண்பன்,

ஓட்டுப் போட்டீல்ல..அனுபவி!’

என்று பதிலிட்டு மறைகிறான்.

சம்மந்தமே இல்லாமல் வடிவேலுவின்

புகைப்படத்தையிட்டு மறைகிறது ஒரு ஃபேக்!

 

சாலையில் செல்லும் வாகனங்கள் எல்லாம்

நிச்சயமாக கழுதை மூத்திரத்தில் தான்

குஷியாய் ஓடுகின்றன! என்றொரு பதிவை

இடுகிறானிவன் நான்கு மணிநேரம் கழித்து!

திரும்பவும் நண்பர்கள் அனைவரும் ஓடி வந்து

ஆளுக்கொரு செய்தியை இவனுக்கு தெரிவித்துப்

போகிறார்கள்.

உன் மூத்திரத்திலும் அது ஓடும்!” என்று

பதிவிட்டுப் போயிருந்தான்

பக்கத்து ஊர் நண்பன்.

 

கொரனாவுக்கு ஆவிபிடித்தல் தான்

சரியான வழி! என்றொரு பதிவை இட்டிருந்தான்

பக்கத்து ஊர் நண்பன்! -அவனுக்கும்

பலர், தவறான தகவலென்றும்

சரியான தகவலென்றும் பதிலிட்டுப் போயிருந்தார்கள்.

ஒருவாரம் தொடர்ந்து ஆவி பிடிக்கையில்

விரை வீக்கம் ஏற்பட்டு உயிருக்கு ஆபத்து வரும்

என பதிலிட்டு விட்டு முகநூலிலிருந்து வெளியேறினான்

இவன்.

 

 

000

 

கோழிக்கால் சூப்பை சாலையோர

வண்டிக்கடையினருகில் நின்றபடி

குடித்தவன் சொன்னான்.

ஒரு கவிதையை ரசித்தபடி ருசிப்பதாய்

இருக்கிறதென!

கஞ்சிக்கி செத்தவன் கவிதை விமர்சனம்

செய்தால் இப்படித்தானிருக்கும்.

 

 

000

 

எப்போதும் பாலத்தினடியிலேயே தான்

கிடப்பானவன்.

இரண்டு வாரங்களாய்

பாலத்தினடியில் வியாபாரம் செய்ய வரும்

இளனி, நொங்கு விற்பனையாளர்கள்

வரவில்லை! சற்றுத்தள்ளி இருபுறமும்

நின்றிருந்த தேனீர்க்கடைகளும்

அடைத்துத்தான் கிடந்தன!

 

திடீரென ஒரு ஞாயிறு அன்று பாலத்தின் வழியே

பேருந்துகளும் வாகனங்களும் செல்வது

துவங்கி விட்டது! மக்கள் இயல்பு வாழ்க்கைக்கு

வந்திருந்தார்கள்! படுத்திருந்தவன் எழுந்து

திறந்திருந்த தேனீர்க்கடைக்கு நடையிட்டான்!

கடையினுள் வழக்கம் போல மக்கள்

நிரம்பியிருந்தார்கள்!

வறுக்கியையே இதுவரை தின்னாதவர்

போல கடித்துக் கொண்டே டீயை

உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தவரிடம்,

கொரனா வியாதி போயிடுச்சுங்ளா?” என்றான்.

நாளையில இருந்து தான் முழு ஊரடங்கு!

இன்னிக்கி லீவு!” என்றாரவர்.

 

அவர் சொன்ன வார்த்தைகளையே திரும்பத் திரும்ப

சொல்லிக் கொண்டே பாலத்தடி வந்தவன் தன்

இருப்பிடத்தில் சாய்ந்தான்!

நாளையில இருந்து தான் முழு ஊரடங்கு!

இன்னிக்கி ரீவு!”

 

000

 

 

யாரோ ஒருவர் எங்கள் தெருவில்

இறந்திருக்கத்தான் வேண்டும்.

பூக்களும் பொரியும் இறைந்து கிடக்கின்றன

தெருவெங்கிலும்!

எதிர்ப்படும் யாரையேனும் விசாரிக்கலாமென்றாலும்

யாருமில்லா தெருவில் யாரிடம் விசாரிப்பது?.

மயானத்தின் நிசப்தம் சூழ்ந்த தெருவில்

முதன் முதலாக பள்ளிக்குச் செல்லும்

சிறுவனின் பதட்டத்துடன் நடக்கிறேன்.

தூரத்திலிருந்து குரைத்தபடி ஓடிவந்த மணியான்

தெரிஞ்ச ஆள் தான் என்றதும் வாலை

ஆட்டிசாரி பாஸ்!’ என்று கூடவே வந்தது.

யார் போனது இன்று?’ என்று கேட்டேன்.

அந்த ஆட்டேவாரி ஹில்ஸண்ணாஎன்றான் மணியன்.

 

000

 

சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வந்த மனிதர்

இருமியபடியே குறுநகர் நோக்கி நடையிட்டார்.

தன்னைத் தெரியாத ஒரு மனிதனை நிறுத்தி

அரசு மருத்துவமனைக்கு வழி கேட்கையில்

கனமாய் வந்த இருமலை அடக்கமுடியாமல் இருமினார்.

முதல்ல மளிகைகடையில என்னையாட்டம்

மாஸ்க் வாங்கி மாட்டிக்கிட்டு இப்பிடி தெக்கையே

போங்க பெருசு!” சொல்லிக்கடந்தவனுக்கு இவர் கூறிய

தேங்ஸ்காதில் விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான்..

மருத்துவமனையின் நீண்ட வரிசையில் கடைசி

ஆளாகச் சென்று நின்றவர் முன்பாக மாஸ்க் அணிந்த

முகத்தினோடு தும்மலிட்டபடி நின்றிருந்தான் புத்தன்.

கொரனா டெஸ்ட் எடுக்க வந்தீங்களா?” என யாரும்

யாரையும் விசாரித்துக் கொள்ளவேயில்லை!

 

000

 

 

 

 


Post Comment

சனி, ஜூலை 03, 2021

உட்டேஞ்சவாரின்னு எடுத்த ஓட்டம்






உட்டேஞ்சவாரின்னு எடுத்த ஓட்டம்

(கெட்ட கனவுகள் வந்தால் தான் மனிதர்கள் திடீரென விழித்து நிஜத்திற்கு வருவார்கள். இன்பக்கனவாகவே மனிதர்கள் கண்டால் விழித்துக் கொள்ளவே மனம் வராது.)


அவன் எதை நோக்கியோ விருப்பப்பட்டுத்தான் அப்படி ஓடிக்கொண்டே இருந்திருக்க வேண்டும். எதுவாக இருந்தாலும் முதலாக மனிதர்களிடமிருந்து தப்பிச் செல்வதே அவனது முதல் குறிக்கோளாக இருந்திருக்கலாம். அவன் இப்போதும் ஓடிக்கொண்டே தான் இருந்தான். அவனுக்கான பெயரை அவன் மறந்திருந்தான் முன்னெப்போதோ. ஆனாலும் தன்னை தம்பி என்றோ, அண்ணன் என்றோ எங்காவது யாரிடமாவது சொல்லிக் கொள்வதை வழக்கமாக்கியிருந்தான். அவனை தம்பி என்றழைப்பதில் தப்பிதமில்லை. 

தம்பி ஆற்றில் விழுந்து நீந்தியும், சேற்றில் ஊன்றி நடந்தும், காடுகளில் ஓடியும் சளைக்கவேயில்லை. மனிதர்கள் அவனை கற்களாலும், அழுகிய முட்டைகள் மற்றும் தக்காளிப்பழங்களாலும் அடித்து விரட்டியிருந்தார்கள். மனிதர்களிடம் அச்சம் கொண்டிருந்த தம்பி அவர்களைப்பார்த்து கடைசியாக கொக்காணி காட்டி காறித்துப்பிவிட்டு தன் ஓட்டத்தை இலக்கு இதுதான் என்றில்லாமல் ஆரம்பித்திருந்தான். வெயில், மழை, இரவு பாராமல் அவன் மனிதர்கள் வாசமில்லாத மற்ற விலங்கினங்களின் வாசமும் இல்லாத பகுதிக்குள் வந்து சேர்ந்திருந்தான். அவன் வந்து சேர்ந்த பகுதியெங்கும் சிவந்த நிறத்தில் வெறும் மண் குன்றுகளாயும் மணல்துகள்களாயுமிருந்தது. இனிமேல் எந்த விலங்கினங்களும் தன்னை துன்புறுத்த முடியாது என்பதை உணர்ந்த தம்பி தன் ஓட்டத்தை நிறுத்தி நிதானமாய் சிவந்த பூமியில் நடக்கத் துவங்கினான்.

இரவு நேரங்களில் தம்பி ஊளையிடுவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தான். நரியின் ஊளையை விட அது கொடூரமாய் இருப்பதாய் உணர்ந்த மனிதர்கள் இவனை பார்த்த இடத்திலெல்லாம் மசை பிடித்த நாயை கற்களால் தாக்குவது போன்றே நடந்து கொண்டார்கள். தம்பி மனிதர்கள் வாழும் பகுதியில் வாழ்வதற்கு தகுதியானவனல்ல என்பதை அவர்கள் முடிவு செய்திருந்தார்கள். காடுகளில் விலங்கினங்களோடு வாழத்தகுந்த விலங்கினம் தான் தம்பி என்றார்கள். ஆனால் தம்பியின் ஊளையானது என்றுமே இசை மயமானது. 

உலகம் முச்சூடும் சீக்கிரமாக சூன்யமாகி விடப்போகிறது என்பதை ஒலியின் மூலமாக மனிதர்களுக்கு உணர்த்த முயன்றவன் தம்பி. அவனது ஊளையை இரவில் அடித்தொண்டையிலிருந்து ரீங்காரமாய் துவங்குகையில் மனிதர்கள் தங்கள் காதுகளைப் பொத்திக் கொள்வது மட்டும் ஏனென்று தம்பிக்குத் தெரியவேயில்லை. உலகமானது சூன்யமாகப் போகிறது என்பதை முன் எச்சரிக்கையாக ஊளையிடலைத் தவிர வேறு எந்த வடிவில் மனிதர்களுக்குச் சொல்வதென தம்பிக்கும் தெரியவில்லை.

ஆனால் தம்பி ஓட்டம் பிடித்த காலத்திலிருந்து மனிதர்களுக்கு சேதி சொல்ல பயன்படுத்திய ஊளையை மறந்திருந்தான். யாருக்கும் தன் சேதிகளை சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லாத இடத்தை அடைந்திருந்தான் தம்பி. காலம் முழுதும் நரகத்தீயில் எரிந்து கருகும் சித்தத்துடன் இருந்தானவன். வாழ்க்கையை வாழத்தெரியாதவர்களும், வாழ்ந்து முடித்து விட்டதாய் கருதிக்கொண்டவர்களும் வந்தடையும் இடமாகவும் இந்த சிவந்தபூமி அவனுக்கு தோன்றச் செய்தது. இதுவரை ஓட்டமாய் ஓடி வந்த பயணம் தனக்கு மகிழ்ச்சியாயிருந்ததா அல்லது துன்பமாயிருந்ததா? என்றுகூட அவன் யோசிக்கவுமில்லை. வந்து சேர்ந்த இடமும் திருப்தியாயிருக்கிறதா அல்லது இல்லையா? என்றும் தெரியவில்லை. கற்கள் நிரம்பிய முகடுகளில் ஓடி வந்து கொண்டிருந்த போது கூட தன் ஓட்டத்தை அவன் நிறுத்திக் கொள்ளவேயில்லை. அவனை இடையில் எதிர்க்கொண்டோ அல்லது துரத்தி வந்தோ உணவாக்கிக் கொள்ளவும் எந்த விலங்கினங்களும் அவன் முன் தென்படவுமில்லை.

தன்னை கைநீட்டி வழிமறித்து “யாரடா நீ கிறுக்குப்பயலே? இது வழியாக எங்கே செல்கிறாய்?” என்று கேட்பதற்குக் கூட ஆள் அரவமேயில்லாத சிவந்த பாலைநிலத்தில் மணலில் கால்கள் புதைய தம்பி நடந்து கொண்டிருந்தான். போகுமிடம் தெரியாததால் வந்து சேர்ந்த இடம் பற்றியும் எதையும் யோசியாமல் நடந்தான். ஆனால் அவன் தலைக்கும் மேலாக யாரோ கிசுகிசுப்பாய் மூச்சுவிடுவது போன்றிருக்கவே, ’இங்கேயும் தொல்லை தானோ?’ என்று நடையை விரைவு படுத்தினான் தம்பி. 

அப்போது தான் அவன் கால்களையும் கவனித்தான். கால்களில் விரல்களோ, பாதமோ இல்லை. இருந்தும் அவனுக்கு வலியாய் எதுவும் தெரியவில்லை. அவனது மேல்சட்டையும் கால்சட்டையும் கூட கிழிபட்டு வால் வாலாகத்தான் தொங்கிற்று. அதுவும் தெரியவில்லை. விரைவான ஓட்டத்தில் கால்கள் தேய்ந்து கரைந்திருக்கலாமென நினைத்தான். இந்த முறை மூச்சுக்காற்று தலைக்கும் மேலாக பலமாக காதுகள் அடைத்துக் கொள்ளும்படி கேட்டது. போகவும் மணல்துகள்கள் வேறு சுழல்காற்றுக்கு பறப்பது போன்று இவன் முன்பாக எழுந்து சுழன்றது. 

தம்பி திரும்பி தலையை உயர்த்தி மேலே பார்த்தான். தம்பி தன் வாழ்நாளில் பார்த்தறியாத பூதாகரமான உருவ அமைப்புப் பெற்றவன் ஒருவன் நின்றிருந்தான். அவன் மூச்சு விட்ட போது தான் மணல் துகள்கள் பறந்து கொண்டிருந்தன. போக அந்த பூதாகரமான மனிதன் தன் முதுகில் மிகப்பெரிய பாரத்தை வேறு தாங்கிப் பிடித்த வண்ணம் குனிந்த வாக்கில் நின்றிருந்தான். 

தம்பி தனக்கும் வளர்ந்திருந்த தாடியைத் தடவிக் கொண்டே அந்த பூதாகரமானவன் தாடி நரைத்துப் போய் நீளமாய் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் கவனித்தான். பூதாகர பெரியவர் அவர். அவரது கால்கள் பாறையைப் போன்று சிவந்த நிலத்தில் ஊன்றி நின்றிருந்தது. இதுவழியாகத்தானே தம்பி வந்திருந்தான். வருகையில் அந்தப் பெரியவரை எப்படி கவனிக்காமல் விட்டான்? திடீரென நிலத்திலிருந்து வளர்ந்த பெரியவராக இருக்கலாமென நினைத்தான்.

“ஹூ ஆர் யூ மேன்?” அந்தப்பெரியவரிடமிருந்து குரல் வந்த சமயம் தம்பி தன் காதுகளை கைகளால் பொத்திக் கொண்டான். அந்தக்குரல் ஒலி சிவந்த நிற பாறைக்குன்றுகளில் பட்டு எதிரொலியாய் வேறு கேட்டது. எதிரொலி முடிந்த பிற்பாடு தான் தம்பி தன் காதுகளிலிருந்து கைகளை எடுத்தான் தம்பி.

“எதுவாக இருந்தாலும் உமக்கு தமிழ் தெரிந்தால் அதில் பேசு. எனக்கு தமிழ் தவிர வேறு மொழிகள் தெரியாது. எதற்கு இப்படி சத்தமாகப் பேசுகிறாய்? மெதுவாய் குசுகுசுப்பாய்க் கேள் பெரியவரே! உமக்கு இந்திதான் தெரியுமெனில் எனக்குப் பின்னால் ஒரு இந்திக்காரன் இந்த இடம் வந்து சேர்ந்தால் அவனிடம் ’கியா? டி கே’ என்று தாங்கள் பேசலாம்!”

“ஆகட்டும் தம்பி, எனக்கு அனைத்து மொழிகளும் தெரியும்!”

“அதனால் தான் இப்படி அத்துவான வெளியில் பாரம் தூக்கிக் கொண்டு நிற்கிறாயா? அதுசரி என் பெயர் எப்படி உனக்குத் தெரியும்?”

“ஆகட்டும் தம்பியா, உன் பெயர்? வேடிக்கையாய் இருக்கிறது! தமிழில் இப்படியொரு பெயரா?”

“தம்பி. இப்படித்தான் கேட்போரிடம் சொல்வேன் நான். எனக்கு இன்னொரு பெயரும் இருக்கிறது.”

“மும்பையில இருந்தப்பவா?”

“மும்பையில பானிபூரி கடைகூட போட்டு பிழைச்சிக்கலாம்னு யோசனை கூட நான் பண்ணியதில்லே! என்னோட இன்னொரு பேரு அண்ணா!”

“தமிழ்நாட்டுல அந்தப்பேரோட ஒருத்தரு வாழ்ந்ததைப்பத்தி கேள்விப்பட்டிருக்கேன்! அவரு கூட மூக்குப்பொடி போடுவாராம்ல? சரி சரி கிளம்பிடாதே! நீ எங்கிருந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தாய்? ஏன் வந்தாய்?”

“அது பெரிய கதைன்னு தான் நினைக்கிறேன். எங்கிருந்து ஆரம்பிக்கிறதுன்னு தான் தெரியல!”

“அப்ப பொன்னியின் செல்வன் மாதிரி பெரிய நாவலாச் சொல்லு! எனக்கு கேட்க நேரமிருக்கு. வெகு காலமாய் இந்தப்பாதையில் ஒரு மனிதன் கூட வரவேயில்லை. நான் மனிதனைப் பார்த்தே பல காலமாயிற்று!”

“குறுக்கே பேசுனீன்னா என் ஞாபகக்கயிறு அங்கங்கே அந்துடும். கோர்வையா சொல்ல முடியாமப் போயிடும் பாத்துக்க! நான் ஈரோடு மாவட்டத்துல இருந்து ஓட்டமா ஓடி வர்றேன். இந்த மாதிரி செவ்வா கிரகத்துக்கு நான் ஓடிவரக் காரணமா இருந்தவங்க பெண்கள் தான். பெண்கள் அப்படிங்கற வார்த்தை கூட தப்பு. சைத்தான்கள்னு தான் சொல்லணும். சைத்தான்கள் எல்லாமும் ஒரே மாதிரி தான் ஆசைப்படுதுகள். என்னேரமும் முஇத்தமிட்டுக் கொண்டே இருக்குறதை விரும்புதுகள். அடுத்த சைத்தானைப்பத்தி ஒரு சைத்தான் கிட்ட பேசினால் டூ விட்டுட்டுப் போயிடுதுகள். தனக்கே தனக்குனு எல்லாமும் எல்லா நேரமும் அதுங்களுக்கு கிடைச்சிட்டே இருக்கணுமாம். பாசம் அதிகமாயிடுச்சுன்னா ரத்த ஒழுக்கு நாள்ல கூட கையைப் புடிச்சி இழுக்கும்கள்! சைத்தான்கள் அரிப்பு அரிப்புங்கறதுக்கு வதுலா காதல் காதலு என்றே கத்துதுகள். நானோ கருமம் கருமம்னு சொல்றேன்”

“தம்பி நீ கவிதை மாதிரி பேசுகிறாய்! அதுசரி எங்கெங்கு அலைந்து திரிந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தாய் நீ?”

“நான் அட்சரேகை வழியா வர்றேன். உலகம் சீக்கிரமாய் சூன்யமாகப் போகிறதே! ஆனால் என் அவசரத்திற்கு அது சீக்கிரமாய் நடக்க மாட்டேனென்கிறது. என் காதலெல்லாம் இப்போது சூன்யத்தின் மீது தான். சூன்யத்தின் மெளனம் என்னை ஏங்க வைக்கிறது. நான் ஒருவழியாக சூன்யத்திற்கான பாதையை கண்டுபிடித்து விட்டேனாக்கும்!”

“அது சரி, உன் நிஜப்பெயரே தம்பி தானா? இல்லை அண்ணாவா?”

“நான் எந்த ஆண்டு பிறந்தேன் என்றே தெரியவில்லை. என் பெற்றோர்கள் எனக்கு என்ன பெயரிட்டு அழைத்தார்கள் என்றும் நினைவில்லை. ஆனால் பிசிறு பிசிறாய் சில ஞாபகங்கள் மட்டுமே இருப்பது போலவும் உணருகிறேன். அது என் நினைவுகளா இல்லை அடுத்தவனின் நினைவுகளா? என்பதிலும் சந்தேகமாயிருக்கிறது. எல்லாம் இந்த சைத்தான்களால் வந்த வினை. இந்த அளவுக்கு என்னை கேனக்கூ ஆக்கியிருக்கிறார்கள்.நிஜத்தில் என்னை ஒரு வாழைப்பழசோம்பேறியாக என் தாய் ஈன்றிருக்கிறாள் போல. பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் மிக சிரத்தையாய் எனக்கு ஆங்கிலம் கற்பிக்க முயன்ற போது என் டவுசரை நான் நனைத்து விட்டேன். பள்ளியில் ஆங்கிலம் எனக்கு கற்பிப்பதாயிருந்தால் அந்தப்பகுதிக்கு நான் செல்ல மாட்டேன் என்று நான் கூவிய போது என் தந்தையார் இரண்டு கிலோமீட்டர் பள்ளியிருக்கும் இடம் வரை எனது றெப்பட்டையை ஒருகையால் பிடித்து மறுகையிலிருந்த விளாரினால் சாத்து சாத்தென சாத்தியும் மண்சாலையில் உருட்டியும் இழுத்துப்போய் என் படிப்பறிவை உய்விக்கப் பார்த்தார். அதுமட்டும் ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. நான் என்ன படித்தேன் என்பது இப்போது தெரியவில்லை.”

“உன்னுடைய பெற்றோர்கள், உறவினர்கள் என்று இருப்பார்களே.. அவர்களெல்லாம் எங்கே?”

“அவர்கள் எல்லோரும் திட்டிவாசல் வழியாக நடைப்பயணம் மேற்கொண்டு உசிதப்பட்டணம் போய்விட்டார்கள்”

“நீ ஏன் அவர்களோடு போகாமல் இங்கே வந்தாய்?”

“வர முடியாது என்று அவர்களிடம் நிதானமாக கூறினேன். எனக்கு ஒரு மறை கழண்டு விட்டதாய் அவர்கள் சொன்னார்கள். போக அந்தப் பிரயாணம் மிகக் கொடுமையானது. வழியெங்கிலும் பிசாசுகளின் நடமாட்டம் இருக்கும். எனக்கும் பிசாசுகளுக்கும் எந்த பந்தங்களும் இருந்ததேயில்லை. நானுண்டு என் சாமானுண்டு என்று வாழ்ந்தேன் போல அப்போது. நான்கைந்து கிடாய்கள், பதினெட்டு கோழிகள் அறுத்து பொங்கல் வைத்ததால் கடவுளோடு மட்டும் எனக்கு தொடர்பு உண்டு. இப்படி ஒரு அப்பாவியான தம்பியை நான் விடமுடியுமா? கப்பென பிடித்துக் கொண்டேன் இவனை!”

“அப்போ நீ தம்பி இல்லையா?”

“நான் அண்ணா! ஆமாம் வந்ததிலிருந்து என்னை கேள்வி மேல கேள்வியாய் கேட்டு நோகடிக்கிறாயே யார் நீ? நான் தான் ஒரு பிரி கழண்டவனாயிற்றே! என்னிடம் என்ன பேச்சு உனக்கு வேண்டிக் கிடக்கு?”

“சுண்டெலிப்பயலே! என்னைப்பற்றி நீ கேள்விப்பட்டதேயில்லையா? அல்லது நடிக்கிறாயா? உலகத்தில் நீ என்ன மனுசனாகத்தான் வாழ்ந்து தொலைத்தாய்?”

“ஆமால்ல! உலகத்தில் நான் என்னவாக வாழ்ந்தேன்?”

“நான் தான் அட்லாஸ்! நான் தாங்கிப் பிடித்திருப்பது தான் உலக உருண்டை. இது என்ன கனம் தெரியுமா? பொணக்கனம். இந்தப் பொணத்தை என் நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து சுமந்து கொண்டேயிருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட ஆச்சுன்னு தான் நினைக்குறேன்.”

“அட்லாஸ்! அப்படின்னா அறுவை சிகிச்சையா? உன் பெயர் நன்றாக இருக்கிறது. உனக்கு நல்ல பெயராகத்தான் உன் தந்தையார் வைத்திருக்கிறார். பொம்பள சாமியக் கும்பிடாதே! ஆம்பிளெ சாமியா கும்பிடு. அவிங்கெல்லாம் சேர்ந்து சீக்கிரம் ஏற்பாடு பண்ணீருவாங்க! நீ போயிட்டீன்னா உலக உருண்டையும் கூவிடும்! ஆமாம் இந்த வடக்குத் திசையில் ஒரு பாதை செல்கிறதே.. இதில் நான் சென்றால் சூன்யத்திற்கு சீக்கிரம் சென்று விடுவேனா?”

“இப்படி வடக்குதிசையில் நீ சென்றாயானால் அங்கே சிசிபஸ் இருப்பான். மந்திரவாதி மாண்ட்ரெக்குக்கும், லொதாருக்கும் அவன் எதிரி. அவன் உன்னைக் கண்ட மறுநிமிடமே நீ ஒரு பிரி கழண்டவன் என்றெல்லாம் பார்க்க மாட்டான். கொன்று விடுவான்.”

“சும்மா யாராச்சிம் சும்மாநாச்சிக்கிம் கொல்லுவாங்களா? ஒரு காரணம் வேணுமில்ல! 

“ஆனா அவன் அப்படித்தான். கடவுள் அளித்த தண்டனையை அவன் சாபம் நீங்கும் மட்லும் அனுபத்துக் கொண்டிருக்கிறான். பெரிய பாறை ஒன்றை மலை உச்சிக்கு முக்கி முக்கி உருட்டிக் கொண்டு போவதும் பின்பாக அதை மேலிருந்து கீழே உருட்டித்தள்ளுவதுமான முக்கியமான பணியில் இருக்கிறான். அவன் மேலிருந்து பாறையை உருட்டிய சமயமாக நீ சென்றாயானால் அது உன் தலையில் வந்து விழுந்து நீ சட்னி ஆகிவிடுவாய்.”

“ஐயோ! அப்படியானால் நான் இந்த வடக்குப் பாதையில் செல்லவே போவதில்லை. பாங்கிணறுன்னு தெரிஞ்சும் ஒருத்தன் லைட்டு பிடிச்சுட்டே போயி குதிப்பானா? அப்படி குதிப்பவன் ஒரு பிரி கழண்டவனாக இருக்க வேண்டும். சரி இந்த கிழக்கே செல்லும் பாதையில் நான் பயணிக்கலாமா?”

“இந்தப்பாதை உன்னைக் கூட்டிச் செல்லும் இடம் ஒரு பனிமலையின் அடிவாரமாய் இருக்கும். சிகரத்தின் ஒசக்கே ஜரதுஸ்டிரன் இருக்கிறான். சாதாரணமாகவே உன்னைப்போன்ற மனிதனைக்கண்டால் அவனுக்கு வயிறு எரியும் குபு குபுவென!”

“வயிறு புடைக்குமெனத்தான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நீ சொல்வது உறுதியான விசயமென்றால் எனக்கு இந்தப்பாதையும் வேண்டாம். எதற்கெனக்கு சில்லரைப்பசங்களோடு சகவாசம் காலம் போன காலத்தில்? சிரமப்பட்டுப் போய்ச்சேர்ந்து பொல்லாப்பை தேடிக்கொள்ளவே மாட்டேன். சரி இந்த மேற்கு வழிப்பாதை? இதேனும் உருப்படியா?”

“இந்தப்பாதையின் முடிவில் தான் யாகோப் இருக்கிறான். அவன் சின்ன வயதிலிருந்தே சூழ்ச்சிகளை நிரம்பப்பெற்றவன். அவன் மனது குறுக்குப் புத்தியால் ஆனது. காலத்துக்கே தலைவன் என்கிறார்கள் அவனை. உன்னிடம் சந்தோசமாகப் பேசி கட்டியணைத்து வரவேற்பான். கூடவே தோள்மீது கைபோட்டு கூட்டிச் சென்று கொதிக்கும் எண்ணெய்ச்சட்டியில் தூக்கி வீசி விட்டானென்றால் உன் கதி? ஆனால் நீ கேட்கும் சூன்யம் அங்கிருக்குமா என்பதற்கான அறிகுறிகளே அங்கில்லை. நீ கேட்பதற்கும் முன்பாகவே சொல்லி விடுகிறேன் தம்பி, இந்த தெற்கு வழிப்பாதை பற்றி காற்று வாக்கில் கூட எனக்கு சேதிகள் எதுவும் கிடைக்கவேயில்லை. ஒருவேளை சொப்ன பூமியாகக் கூட இருக்கலாம்.”

“நீ தெரிவித்த தகவல்களுக்காக உனக்கு நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன் பெரியவரே! நான் செல்ல வேண்டிய பாதை உனக்கு தகவலே எட்டாத இந்த தெற்குவழிப் பாதையாகத்தான் இருக்க வேண்டும். சூன்யம் என்னை வாவெனக் கைநீட்டி அழைக்கிறது. இனி ஒருகணமும் தாமதியேன்”

அட்லஸிடமிருந்து கையசைத்து விடைபெற்ற தம்பி தெற்கு வழியாக நடக்கத் துவங்கினான். கொஞ்சம் தூரத்திலேயே காற்றழுத்தம் அதிகமாய் இருப்பதை உணர்ந்தான். எதிர்க்கே யாருமில்லை எனினும் போராடி முன்னேற வேண்டியதாயிற்று. ஆனால் காற்று பலமாய் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவது மாதிரியும் இவனுக்குத் தெரியவில்லை. திடீரென பொத்துக் கொண்டு வந்து விழுந்தது போல வெட்டவெளி ஒன்றில் குட்டியாக்கரணமிட்டு வந்து விழுந்தான். எங்கும் வெங்கச்சாங்கற்கள் பொடிப்பொடியாய் சிதறிக் கிடந்தன. பலத்த காற்றின் சப்தம் தூரத்தே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அது பெருமழையோ? என்று நினைக்கும் விதமாக இருந்தது. அதுவும் சிறிது நேரம் தான். எல்லா சப்தமும் அங்கு அடங்கிப் போயிற்று. பள்ளத்தாக்கு ஒன்றில் தம்பி இப்போது நடக்கத்துவங்கினான். இருள் சூழப்போவதற்கான நேரம் போன்றே ரொம்ப நேரமாய் இவன் நடந்து போகையில் இருந்தபடியே இருந்தது. 

சற்றுத்தொலைவில் இவன் வருகையை எதிர்பார்த்து உடல் முழுதும் தீக்கங்குகள் மினுங்க அது அங்கே நின்றிருந்தது. அதன் உடலெங்கும் ஊது உலை வைத்தது போன்று உஸ்ஸென்று சப்தமுடன் தீ கபகபவென எரிந்து கொண்டிருப்பதை பார்த்தபடி தம்பி ஒரே கிடையில் நின்றிருந்தான்.

“நீ வருவது பற்றி எனக்கு முன்பே தெரியும். உன்னைப்பார்த்த பிறகு தான் என்னால் மேலும் சிலகாலம் வாழ முடியுமென்ற பிரகாசம் சூழ்ந்துவிட்டது. வாடி வா! வந்து வெந்து போ!” அது பேசுகையில் வாயிலிருந்து தீக்கங்குகள் பறந்தன.

“என்ன விந்தை? என்னை பார்த்த பின்புதான் உனக்கு வாழ முடியுமென்ற பிரகாசம் ஜொலிக்கிறதா? ஷேம் ஷேம்! என்னை கற்களால் விரட்டியடித்த இரண்டு பிரிகள் கழண்ட மனிதர்களை விட முத்திப்போன லூசு நீதான்”

“நீ அழகானவன். நீ இளமையானவன். இதோ இந்தப்பள்ளத்தாக்கில் வெந்துகிடக்கும் உடல்களைப்பார்! எல்லாரும் கிழவாடிகள். இத்தனை பேர்களையும் வேக வைத்து உயிர்வாழும் தீச்சுடரொளி நான்.”

“என்ன? எனக்கும் முன்பாகவே பலர் இங்கு வந்துள்ளனரா?”

“அடக்கேனப்பொச்சா! நீங்களெல்லாம் எப்படியடா சூன்யவெளிக்குப் போக முடியும்? இந்தப்பிரபஞ்ச வெளியெங்கிலும் அப்படியொரு இடம் கிடையவே கிடையாது. நீ உன் கனவுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து இங்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறாய். உன் கோணலான வழியால் நல்வழியிலிருந்து விலகி வெகுதூரம் பயணப்பட்டு வந்து சேர்ந்திருக்கிறாய். சரி நீங்களெல்லாம் சூன்யவெளிக்குச் சென்று என்னத்தைப் புடுங்கப்போகிறீர்கள்? ஒரு மூலையில் அமர்ந்து எவளையாவது நினைத்து குலுக்கிக் கொண்டிருப்பீர்கள்! இடங்களை நாசம் செய்வதற்கென்றே கிளம்பி விடுகிறீர்கள்!”

“நான் சந்தித்த அட்லாஸ் இதைக் கூறவேயில்லையே!”

“அவனா? அவனொரு ஞாபக மறதிக்காரனாயிற்றே! ஒன்னுன்னா ஒம்போதும்பான்! கேக்குறவன் கேனையின்னா கேரளாவுல யானையொன்னு சேச்சியெ செஞ்சிடுச்சும்பான்!”

தம்பிக்கு வெந்துபோன உடல்கள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று கிடப்பதைக் காண்கையில் உதறல் எடுத்தது. இப்படியே அதனிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதிலும் பயனில்லை. அண்ணா, தம்பியைக் காப்பாற்ற வேண்டுமெனில் தீயணைப்புத்துறைக்குத்தான் தகவல் கொடுக்க வேண்டும். அது மெதுவாக தம்பியை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது.

மீண்டும் தம்பி ‘உட்டேஞ்சவாரி’ என ஓட்டமெடுத்தான். திரும்பி தப்புறு குப்புறுவென ஓட ஆரம்பித்தவன்  பின்னால் திரும்பியும் பார்க்கவில்லை. எப்படியும் காற்றழுத்தப் பகுதிக்குள் போய் விட்டால் தப்பிவிடலாம் தான். ஐநூறு மீட்டர் ஓட்டப்பந்தயத்தில் முதல்ப்பரிசை தட்டிச் செல்லும் வேகத்தில் ஓடிய தம்பியின் முதுகில் முதல் தீக்கங்கு விழுந்தது.
000




























 

Post Comment